xariseto.gr - Εδώ δεν πετάμε, χαρίζουμε!

Animal Bank

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Εθνικές Εκλογές 2009

Per Aspera ad Astra*


Άρχισαν τα όργανα…!!!


Της Γιώτας Βασιλείου


Σαν βόμβα πολλών χιλιάδων μεγατόνων, έσκασε η είδηση για την πραγματοποίηση πρόωρων εθνικών εκλογών, στις 4 του Οκτώβρη του 2009. Αν και όλοι λίγο ή πολύ, περιμέναμε αυτό το νέο, κανείς δεν το περίμενε τόσο σύντομα και μάλιστα τόσο απότομα. Φαίνεται πως οι κύριοι κύριοι της κυβέρνησης, ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν «εκλογές εδώ και τώρα»! Kinderέκπληξηηηηη!!!

Αν και το ξάφνιασμα ήταν αρκετό για όλους, εν τούτοις οι αντιδράσεις στο νέο ήταν άμεσες απ’ όλες τις πλευρές. Δεν υπάρχει ούτε ώρα για χάσιμο, μιας κι ο χρόνος μέχρι την προκαθορισμένη ημερομηνία είναι ελάχιστος. Ήδη, από τις πρώτες κιόλας μέρες, οι δήμοι έχουν διαθέσει κοινόχρηστους χώρους σε πλατείες και πεζόδρομους, για χρήση από τα κόμματα και τους υποψήφιους, προκειμένου να ασκήσουν την προεκλογική τους καμπάνια. Σαφέστατα, για εμάς τους υπόλοιπους, αυτό σημαίνει πολλή φασαρία και βρωμιά στους δρόμους, αλλά… «τι έχεις Γιάννη, τι είχα πάντα».

Τα τηλεοπτικά παράθυρα είναι ασφυκτικά γεμάτα, από αρχηγούς κομμάτων, υποψήφιους βουλευτές, αναλυτές εκλογολόγους, καταστροφολόγους και ένα σορό άλλους, σχετικούς και άσχετους, που ορίζουν την ύπαρξή τους ολόκληρη, από το πόσα δευτερόλεπτα θα βρεθούν μπροστά από την τηλεοπτική κάμερα. Οι υποσχέσεις και οι κατηγόριες από τον έναν για τον άλλο δίνουν και παίρνουν. Τα σενάρια, πιο ευφάνταστα κι από ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Debate! Αυτή είναι η νέα μεγάλη δημιουργία! Η ευκαιρία των «μεγάλων» να βγάλουν έναν λόγο-σφηνάκι, σε μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Εξήντα δεύτερα για τις πρώτες ανάγκες του λαού μας! Πλάκα έχουν… Βαρυσήμαντα λόγια και ύφος πολλών «καρδιναλίων» για τη «χρυσή» εξάδα. Απέναντι, οι «εκδικητές-τιμωροί» δημοσιογράφοι, περιμένουν, καραδοκούν θα έλεγα, το λάθος το οποίο θα πιάσουν και θα ξεκατινιάσουν, ακριβώς μετά το περιβόητο debate. Τη μάχη των 6 πολιτικών αρχηγών. Φέξε μου και γλίστρησα. Κάθε φορά τα ίδια. Μέχρι και οι λέξεις παραμένουν οι ίδιες. Από την τόση χρήση τους, αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια τους, ξεφτισμένες και ξεφτιλισμένες. Λιτότητα, σφίξιμο του ζωναριού, νοικοκύρεμα των οικονομικών, τακτοποίηση του ασφαλιστικού, εκσυγχρονισμός της παιδείας. Κράτος είναι αυτό ή υπόλοιπο εκπτώσεων;

Ψήφος εμπιστοσύνης. Ψήφος ευθύνης. Ψήφος ανανέωσης. Άντε και να τους την ρίξουμε την ψήφο μας. Άντε και να τους δώσουμε ξανά μια ευκαιρία. Θα αναλάβουν τις ευθύνες τους; Θα φανούν αντάξιοι της εμπιστοσύνης μας; Θα ανανεώσουν αυτόν τον τόπο που φυτοζωεί κι αναπτύσσεται; Με το χέρι στην καρδιά θα το πω... ΔΕΝ το νομίζω!

Υγιαίνετε!

*Μέσα από τα δύσκολα θα φτάσουμε τ’ αστέρια

Πυρκαγιές 2009

Per aspera ad astra*



Όλα στα κάρβουνα!


Της Γιώτας Βασιλείου


Δεν χρειάστηκε παρά μόνο ένα σπίρτο. Ένα μόνο σπίρτο, έκανε τη δουλειά μια χαρά! Για μια ακόμη φορά, κάποιοι κατάφεραν να καταστρέψουν, ότι πιο όμορφο είχε απομείνει στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Αυτό που συνέβη κύριοι, όχι δεν είναι εμπρησμός. Είναι ο σπαραγμός της φύσης. Η δολοφονία εκατομμυρίων δέντρων και φυτών, σπάνιας ομορφιάς και απόλυτης αναγκαιότητας. Η μετατροπή των τελευταίων πνευμόνων Πρασίνου σε οικολογικό νεκροταφείο.

Και σίγουρα, πριν καν «ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις», τη θέση των δύο εκατομμυρίων δέντρων που έγιναν στάχτη, θα πάρουν νεόδμητες οικίες, υψηλής αρχιτεκτονικής και πολλών εκατομμυρίων ευρώ! Θυσία του Πράσινου, στο βωμό του άλλου «πράσινου» (ή κίτρινου ή μωβ… δεν έχει σημασία). Και θα το πω πολύ απλά. Όπου δεν υπάρχει ζήτηση δεν υπάρχει και προσφορά. Αν δεν βρίσκονταν αγοραστές για τις «μαύρες» βίλες, δεν θα υπήρχαν αυτές. Άρα, δεν θα υπήρχε νόημα, να αποτεφρωθούν όλες αυτές οι εκτάσεις και να θρηνήσουμε τόσα θύματα. Δίποδα και τετράποδα.


Ανυπολόγιστη η οικολογική καταστροφή

Όπως αναφέρει το Ευρωπαϊκό Πληροφορικό Σύστημα Δασικών Πυρκαγιών, στη βοριοανατολική Αττική, αποτεφρώθηκαν περισσότερα από διακόσιες χιλιάδες στρέμματα δάσους, ενώ στον Κιθαιρώνα και την Κάρυστο, έγιναν παρανάλωμα της πύρινης λαίλαπας, πάνω από ενενήντα χιλιάδες στρέμματα δάσους. Όσον αφορά στην Πεντέλη, η τραγική αλήθεια είναι αυτή που είπε ο δήμαρχος Δημήτρης Στεργίου: «Ότι απέμεινε από δάσος στην Πεντέλη, είναι αυτό που βρίσκεται στις γειτονιές».

Εν τω μεταξύ, μέχρι στιγμής τα σπίτια που έχουν υποστεί ολοσχερή ή μερική καταστροφή από τις φωτιές έχουν φτάσει τα εκατόν πενήντα. Και βέβαια, ας μην ξεγελιόμαστε, δεν είναι όλα τους παράνομα κι αυθαίρετα. Τα συνεργεία του ΥΠΕΧΩΔΕ έχουν ξεκινήσει τις καταγραφές και αναμένονται τα πορίσματα. Όπως και να έχει όμως, για άλλη μια φορά οι πολίτες βρίσκονται για μια ακόμη φορά, «στο ίδιο έργο θεατές», με τους αρμόδιους φορείς, να ρίχνουν ο ένας στον άλλων τις ευθύνες για την μεγάλη καταστροφή.


Μαύρο το μέλλον των παιδιών

Μερικές μέρες πριν, πήγα με τα ανίψια μου μια βόλτα στην Πεντέλη. Μαύρο παντού. Τραγικός απολογισμός μιας μόνο μικρής ανάφλεξης. Μαύρο παντού. Με ρώτησε ο μικρός μου ανιψιός: «Γιατί Γιώτα τα κάψανε; Ποιος το έκανε αυτό;». Τον κοίταξα και δεν ήξερα τι να απαντήσω. Η επόμενη ερώτηση, «πως και γλίτωσαν τα σπίτια Γιώτα;» ευτυχώς είχε μια απάντηση: Τα έσωσαν οι διαμένοντες σε αυτά, ιδιοκτήτες και μη. Τρίτη ερώτηση και πιο τραγική ακόμα: «Το δάσος γιατί δεν το έσωσε κανείς;». Σιωπή πάλι από μέρους μου. Ντράπηκα. Και ντρέπομαι ακόμα και σήμερα, γιατί ακόμα και σήμερα δεν έχω τι να του απαντήσω. Ευτυχώς τουλάχιστον που υπάρχουν τα μουσεία και dvd με τον Dumbo το ελεφαντάκι καθώς και τον Bambie το ελαφάκι κι έτσι τα παιδιά των παιδιών μας θα ξέρουν πως ήταν κάποτε τα δέντρα και τι σημαίνει ζωικό βασίλειο…


Σενάρια δολοπλοκίας

Άνθρωποι που είδαν τους εαυτούς τους, να έρχονται αντιμέτωποι με τις πύρινες γλώσσες μιλούν για «εγκληματική αμέλεια». Εγώ θα μιλήσω για «σενάριο συνομωσίας». Για δολοπλοκία ενάντια στο μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Όμως φαίνεται, πως έτσι είμαστε οι «Έλληνες». Λαός της αρ(π)αχτής, του «τώρα» και του τι θα μαζέψει ο κ….ς μας! «Όταν το ‘χει η κούτρα σου» φίλε μου, τότε «κατεβάζεις πολλές ψείρες». Κι η δική μας η κούτρα Έλληνες, το ‘χει και το παρά έχει!

Βλέπουμε το πρόβλημα και μόνο αυτό. Δεν εστιάζουμε στη λύση και φυσικά, δεν μελετάμε την πρόληψη. Γιατί να κάνουμε άλλωστε σήμερα, ότι μπορούμε να αφήσουμε για αύριο; Οι νεκροί συνάνθρωποί μας, οι καμένες εκτάσεις δάσους, τα σπίτια κι οι περιουσίες που έγιναν παρανάλωμα, τα ζώα που κατακάηκε η γούνα τους και όχι μόνο… όλα αυτά δεν μας έγιναν μάθημα. Ούτε πριν δυο χρόνια, ούτε φέτος. Έ ρε κάτι γέλια, που θα κάνει αυτή η μάνα με τα τέσσερα παιδιά της, όταν μας κοιτά από εκεί ψηλά…

Κι είναι κρίμα, γιατί μια ματιά στην λαμπρή μας ιστορία, θα μας από-δείξει, πως οι Έλληνες είμαστε από άλλη «πάστα». Φαίνεται όμως πως το πέρασμα τον χρόνων κι η αλλοτρίωση των ψυχών και του πνεύματος, δημιούργησαν αυτήν την «κατά συνθήκη» αμνησία κι αναισθησία που μας «δέρνει». Τελικά βέβαια, εμείς οι ίδιοι θα είμαστε οι αποδέκτες της «εγκληματικής αμέλειας» για την οποία κατηγορούνται κράτος και οι εν κράτει. Εμείς οι ίδιοι, γιατί σπέρνουμε λάθος σπόρια. Αντί να σπέρνουμε το σπόρο της διχόνοιας μεταξύ μας λοιπόν, θα έπρεπε να σπέρνουμε το σπόρο της οικολογικής συνείδησης, πριν αυτός χαθεί δια παντώς.


Η απαξίωση όλων

Κοιτώ τον τίτλο της στήλης μου… Per aspera ad astra… «Μέσα από τα δύσκολα θα φτάσουμε τ’ αστέρια», πα’ να πει…! Και μου ακούγεται λίγο άστοχος στην προκειμένη περίπτωση. Γιατί τα αστέρια δυστυχώς τα έφτασαν, μόνο οι κραυγές αγωνίας των πυρόπληκτων, τα ουρλιαχτά πόνου των ζώων που αποτεφρώθηκαν ζωντανά και το τσιτσίρισμα των δέντρων που μετατράπηκαν σε κάρβουνο. Όμως για να πούμε την αλήθεια, οι φωτιές ήταν μιας πρώτης τάξεως αιτία, για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από την ανέχεια, την οικονομική κρίση και τους φόρους που μέλει να φανούν. Η οικολογική κρίση βέβαια, που προκύπτει από αυτή την καταστροφή, δεν μοιάζει να τους απασχολεί επί του παρόντος.

Την ίδια ώρα, την οργή των Ελλήνων για την περιβαλλοντική καταστροφή στην Αττική μεταφέρουν από τα πύρινα μέτωπα, οι ανταποκριτές των μεγάλων τηλεοπτικών μέσων, παγκοσμίως. Κι αυτά που ακούγονται στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, μόνο κολακευτικά δεν είναι για την χώρα μας. Μιλούν για ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού, που επέτρεψε να επαναληφθεί η καταστροφή του 2007. Ρόμπα διεθνούς κύρους φίλοι μου!

Μαύρο στο Μαυρογιαλούρο!

Κι όπου να ‘ναι, «κοντός ψαλμός»,… θα έρθει η ώρα (εντός διμήνου λένε οι συνάδελφοι, στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια) που οι… κάλπες, θα μας απευθύνουν ξανά το κάλεσμα. Ακόμη ένας τρόπος αποπροσανατολισμού των πολιτών, από τις φωτιές αυτή τη φορά. Νέες υποσχέσεις, χιλιάδες «ΘΑ» και τόνοι κατεστραμμένων δέντρων σε μορφή αφίσας, φέιγ βολάν και προεκλογικού φυλλαδίου. Νέα debate, νέοι ενδοπαραθυρικοί καυγάδες μεταξύ των αντιπάλων στα κανάλια, νέοι υποψήφιοι, νέος φαύλος κύκλος. Μόνο ένα πράγμα είναι παλιό και δοκιμασμένο: Η κατάσταση αυτή καθ’ αυτή. Κάθε 4 (ή περίπου 4) χρόνια, βιώνουμε τα ίδια και τα ίδια. Ψηφίζουμε και τελικά φτάνουμε να σκυλοβρίζουμε, αυτούς τους οποίους, εμείς οι ίδιοι ψηφίσαμε. Έτσι μας θέλω! Ψηλά το πνεύμα του μαζοχισμού παιδιά!

Άραγε θα έρθει η ώρα που θα τα αλλάξουμε όλα αυτά; Θα κουραστούμε ποτέ, απ’ όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου; Μήπως πια πρέπει όλοι μας, να πάψουμε να ψηφίζουμε τους «μεγάλους» και να ρίξουμε το «βλέμμα» και την ψήφο μας, σε ένα μικρό εξωκοινοβουλευτικό κόμμα; Μπορούμε να το κάνουμε; Πολύ αμφιβάλω αλλά ως γνωστόν, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!


Υγειαίνετε!


*Μέσα από τα δύσκολα θα φτάσουμε τ’ αστέρια

Πόθεν έσχες;

Per Aspera ad Astra*

«Πόθεν έσχες»: Στη δημοσιότητα τα «άπλυτα» των πολιτικών


Της Γιώτας Βασιλείου

Δόθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη δημοσιότητα το «πόθεν έσχες» των πολιτικών για το 2007, φέρνοντας την αναταραχή ανάμεσα στους καρεκλοκένταυρους και τον απλό λαό στα πρόθυρα νευρικής και οικονομικής κρίσης!
Όπως τόσο εύγλωττα και κραυγαλέα παρουσιάζουν τα νούμερα, πλουσιότεροι πολιτικοί αρχηγοί αποδεικνύονται οι κ.κ. Κώστας Καραμανλής και… άκουσον- άκουσον, ο Αλέκος Αλαβάνος, ενώ κατά πολύ μπροστά είναι η ακίνητη περιουσία του Γ. Καρατζαφέρης. Τα μικρότερα εισοδήματα και περιουσία, δηλώνει εκ νέου η κα Αλέκα Παπαρήγα. Φαίνεται πως η κυρία Παπαρήγα, παραμένει ειλικρινά πιστή στα «κόκκινα πιστεύω» της, αφού δήλωσε συνολικό εισόδημα, μόλις 108.595 ευρώ, εκ των οποίων βουλευτική αποζημίωση αποτελούν τα 83.400 ευρώ, ένα σπίτι και καταθέσεις 100 (!!!) ευρώ. Ο πρωθυπουργός μας, ο Κώστας Καραμανλής δήλωσε συνολικό εισόδημα 124.426 ευρώ, 18 ακίνητα -πλην της Ραφήνας, που έχει δοθεί με γονική παροχή στα παιδιά του- μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια αξίας περίπου 220.000 ευρώ και 153.659 δολάρια, καταθέσεις περίπου 285.000, ένα αυτοκίνητο 1.800 κυβικών και ένα φουσκωτό σκάφος από κοινού, με τη σύζυγό του. Μα με ένα αυτοκίνητο την βγάζουν;;; Ιδού η απορία! Από πλευράς αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος του «πράσινου» χωριού, ο Γιώργος Παπανδρέου και η σύζυγός του δηλώνουν συνολικό εισόδημα 124.207 ευρώ, από τα οποία τα 114.800 ευρώ είναι η βουλευτική αποζημίωση, τρία ακίνητα, μετοχές αξίας 36.083 ευρώ και 19.659 η σύζυγός του, μετοχές αξίας 228.000 ευρώ η σύζυγός του και δύο αυτοκίνητα 2.000 και 1.400 κυβικών. Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ τώρα, ο Αλέκος Αλαβάνος μαζί με τη σύζυγό του δήλωσε συνολικό εισόδημα 193.237 ευρώ μαζί με την βουλευτική αποζημίωση ύψους 93.266 ευρώ, 12 ακίνητα, αριθμό μετοχών σε διάφορες εταιρείες, καταθέσεις 453.674 ευρώ ο ίδιος και 56.841 ευρώ η σύζυγός του, καθώς και δύο αυτοκίνητα 1.600 και 1.400 κυβικών. Τα νούμερα αυτά τον έφεραν στη δεύτερη θέση, αυτού, του κλαυσίγελου. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης δήλωσε συνολικό εισόδημα μαζί με τη σύζυγό του 96.630 ευρώ, εκ των οποίων τα 81.966 είναι η βουλευτική του αποζημίωση, καταθέσεις 26.500 ευρώ ο ίδιος και 30.500 η σύζυγός του και συνολικά 20 ακίνητα. Έχει στην κατοχή του επίσης δύο αυτοκίνητα, 4.600 και 3.700 κυβικά! Μείνατε «με ανοιχτό το στόμα»; Σίγουρα ναι, αν και βάζω το «χέρι στη φωτιά» ότι κάτι είχατε «μυριστεί». Από την πλευρά μου, ξεκινώντας να γράφω το κομμάτι αυτό, είχα μια έντονη τάση για τον καυτηριασμό των γεγονότων. Προχωρώντας όμως στη συγγραφή του, η τάση αυτή άλλαξε σε κάτι πιο δυσάρεστο. Σε τάση προς εμετό! Είναι τραγικό, σε περιόδους που ο μέσος Έλληνας, μετράει κυριολεκτικά φραγκοδίφραγκα, για να πάει να ψωνίσει γάλα στα παιδιά του, να βλέπεις πως οι πολιτικοί μας, αυτοί που υποτίθεται πως «τρέχουν» και στηρίζουν ένα ολόκληρο κράτος, τρώνε με «χρυσά κουτάλια». Να βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και να μιλάνε για πολιτικές λιτότητας, για «σφίξιμο του ζωναριού», για αυξήσεις «φωτιά» και φορολογικές επιβαρύνσεις άνευ προηγουμένου, τη στιγμή που οι ίδιοι δεν γνωρίζουν καν, τι θα πει η λέξη λιτότητα. Δύο, τρεις και τέσσερεις χιλιάδες κυβικά για ένα αμάξι, τη στιγμή που ο μεσοέλληνας δεν καταφέρνει να συντηρήσει ένα αμαξάκι 1000 κυβικών; Ω, μα ελάτε τώρα… για ποια κρίση μου μιλάτε; Σίγουρα όχι οικονομική. Κρίση ταυτότητας ναι… Γιατί η Ελλάδα φίλοι μου, είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους ηγέτες!

Υγειαίνετε!
*Μέσα από τα δύσκολα θα φτάσουμε τ’ αστέρια

Η επίσημη θέση των κομμάτων στις προτάσεις των φιλόζωων

Από το zougla.gr

Η επίσημη θέση των κομμάτων στις προτάσεις των φιλόζωων

Christiana Berg, πρόεδρος και ιδρύτρια Animal Welfare Association “Himaira”

Μέχρι τώρα παρουσιάζεται από τους πολιτικούς μια «σοβαρά ρετουσαρισμένη» εικόνα της κατάστασης των αδέσποτων στην Ελλάδα, ενώ η πραγματικότητα απέχει κατά πολύ από την εικόνα των «ευτυχισμένων αδέσποτων» στους δρόμους. Η δυσφήμιση της Ελλάδος στα μάτια των επισκεπτών μας που βλέπουν το αποτρόπαιο θέαμα των εγκαταλελειμμένων, τραυματισμένων, δηλητηριασμένων, και πολτοποιημένων αδέσποτων στους δρόμους, είναι καθημερινή, με αποτέλεσμα το μποϋκοτάζ της Ελλάδος ως προορισμό διακοπών και κατ’ επέκταση του μποϋκοτάζ του τουρισμού στην χώρα μας.

Ενόψει των εκλογών λοιπόν, θεωρούμε ότι είναι η καλύτερη ώρα για να μας δηλώσετε την επίσημη θέση του κόμματος σας στα αιτήματα μας και στις προτάσεις μας. Είναι γνωστό σε όλους ότι ο Νόμος 3170/03, χρειάζεται τροποποίηση και ότι πολλά από αυτά που αναφέρει δεν τηρούνται από την πολιτεία. Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθούμε με τις επιστολές μας να σας περιγράψουμε την κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά μέχρι σήμερα δεν πήραμε καμία απάντηση από κανέναν. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι δείγμα αδιαφορίας προς τους φιλόζωους ψηφοφόρους πολίτες αυτής της χώρας και προς τα ζώα.

Έχοντας αρκετές εμπειρίες από συνεργασίες με φιλοζωικούς της ΕΕ, γνωρίζουμε ότι κάθε πρόβλημα έχει και την λύση του αρκεί να υπάρχει συνεργασία μεταξύ πολιτείας και φιλοζωικών σωματείων, έτσι ώστε να αλλάξουμε την βίαιη πραγματικότητα που βιώνουν τα ζώα στην Ελλάδα. Πρέπει επιτέλους να δράσουμε και να μην μείνουμε μόνο στα λόγια.

Σας παραθέτουμε τις προτάσεις μας και περιμένουμε απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα μας, πριν τις εκλογές..
Γιατί τα ζώα δεν ψηφίζουν αλλά το κάνουν οι φιλόζωοι γι αυτά…

Αιτήματα προς απάντηση

Σύμφωνα με ανακοίνωση τύπου του τότε Υπουργείου Γεωργίας στις 13/11/03 «ο Ν.3170/03, συμπληρώθηκε με 6 Υπουργικές αποφάσεις, οι οποίες εξειδικεύουν την εφαρμογή του νόμου και έτσι το Υπουργείο δημιούργησε ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο που ανταποκρίνεται στις σημερινές απαιτήσεις και εκφράζει τα αισθήματα ζωοφιλίας του ελληνικού λαού».

Με τις Υπουργικές αποφάσεις ρυθμίζονται θέματα που αφορούν:
 Την σήμανση, καταγραφή, στείρωση και υιοθεσία ή επανένταξη στο φυσικό περιβάλλον των αδέσποτων.
 Την σήμανση και καταγραφή των δεσποζόμενων σκύλων.
 Την χορήγηση οικονομικής ενίσχυσης για την ίδρυση και τον εκσυγχρονισμό καταφυγίων.
 Την υλοποίηση προγραμμάτων για την προβολή, την εκπαίδευση και την προαγωγή της ζωοφιλίας στα σχολεία, κ.λπ.
 Τους όρους και προϋποθέσεις λειτουργίας των καταφυγίων για τα αδέσποτα.
 Τους όρους και τις προϋποθέσεις λειτουργίας καταστημάτων πώλησης ζώων συντροφιάς.

Από το 2003 μέχρι σήμερα, έξη χρόνια μετά, δεν υλοποιήθηκε κανένα από τα παραπάνω προγράμματα – Υπουργικές αποφάσεις.

1) Αδέσποτα
Ζητάμε την ξεκάθαρη θέση σας στο θέμα των αδέσποτων που ζουν στους δρόμους και που υποτίθεται είναι υπό την προστασία και την φροντίδα των εκάστοτε Δήμων. Δυστυχώς όμως παρόλο που ο 3170/03, αναφέρει ξεκάθαρα ότι είναι ευθύνη των δήμων και των κοινοτήτων, η φροντίδα και η ευζωία τους, μόνο 28 από τους 400 δήμους, έχουν το πρόγραμμα στειρώσεων.
Ζητάμε να εφαρμοστούν οι διοικητικές κυρώσεις όπως τις αναφέρει ο νόμος στους δήμους που δεν συμμορφώνονται προς αυτόν.
Ζητάμε να δημιουργηθούν σταθμοί ζώων σε κάθε δήμο, με μικρά σκυλόσπιτα και δοχεία φαγητού και νερού, έτσι ώστε να αποτραπεί το φαινόμενο των αδέσποτων που ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια.
Ζητάμε να δημιουργηθεί Αστυνομία Ζώων και να ασχολείται με τα αδέσποτα, καταγγελίες κακοποίησης ζώων από Δημότες, έλεγχο ηλεκτρονικής σήμανσης κ.λπ. έτσι ώστε οι ένοχοι να έρχονται ενώπιον της δικαιοσύνης, μιας και σήμερα αυτό γίνεται μόνο αν υπάρχει καταγγελία από πολίτη και αν ασχοληθεί το εκάστοτε αστυνομικό τμήμα.

2) Κυνομαχίες

Ζητάμε αυστηρότερους νόμους όπως ισχύει σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη (Ελβετία και Η.Π.Α) όπου εκεί έχει αρχίσει να ψηφίζονται και να εφαρμόζονται αυστηροί νόμοι ως προς τους κατόχους σκύλων ορισμένης ράτσας. Υπάρχει ειδική λίστα κοινά αποδεκτή στις περισσότερες χώρες της ΕΕ (& Ελβετία) με συγκεκριμένες ράτσες, όπως Staff Terrier, Pit Bull, Bull Terrier, Napoleano Pastino, Dogo Argentino κ.α, (η λίστα είναι στη διάθεση σας) και τα ημίαιμα και διασταυρωμένα από αυτές τις ράτσες.
Ζητάμε περισσότερους ελέγχους και αυστηρότερες ποινές στους διοργανωτές κυνομαχιών, αλλά και στους κατόχους των σκύλων που λαμβάνουν μέρος.

3) Δεσποζόμενα ζώα και ιδιοκτήτες

Ζητάμε να δημιουργηθεί «τράπεζα» δεσποζόμενων ζώων. Ο ιδιοκτήτης είναι υποχρεωμένος βάσει του 3170/03, να βάλει σήμανση (microchip) στο κατοικίδιο του και να το δηλώσει στον κτηνιατρικό σύλλογο. Δυστυχώς το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκτητών δεν το κάνει ή δεν δηλώνει τον αριθμό του τσιπ, με αποτέλεσμα να βλέπουμε εγκαταλελειμμένα ζώα και να μην βρίσκονται οι ανεύθυνοι ιδιοκτήτες. Με την τράπεζα θα δηλώνουν ΟΛΟΙ το κατοικίδιο που αγοράζουν ή υιοθετούν, θα καταγράφονται πλήρως τα στοιχεία τους και όχι μόνο τα στοιχεία του ζώου, με αποτέλεσμα να μειωθεί το φαινόμενο εγκατάλειψης, μιας και όταν βλέπουμε εγκαταλελειμμένο ζώο θα ξέρουμε σε ποιόν ανήκει. Το ίδιο ισχύει και για τα κυνηγόσκυλα και τους κυνηγούς.
Ζητάμε την επιβολή του μέτρου της σήμανσης από τους κτηνιάτρους.
Επίσης να γίνουν αυστηρότερες οι ποινές για εγκατάλειψη ζώου.

4) Κυνήγι
Ζητάμε να απαγορευτεί το κυνήγι σε όλη την Ελλάδα, ή τουλάχιστον στις ευαίσθητες περιοχές που επλήγησαν από πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια.
Ζητάμε την καταγραφή των αγοραστών κυνηγητικών όπλων.

5) Γούνες

Ζητάμε το κλείσιμο της βιομηχανίας γούνας και την σφαγή των ζώων για καλαισθητικούς λόγους. Λέμε ΝΑΙ στις οικολογικές γούνες που έχουν το ίδιο αισθητικό αποτέλεσμα.

6) Φυτοφάρμακα

Γνωρίζετε για τα συνεχόμενα φαινόμενα φόλας και τις βίαιες περιπτώσεις κακοποιήσεων που λαμβάνουν χώρα σε όλη την Ελλάδα. Ο δηλητηριασμός των αδέσποτων σκύλων και γατών γίνεται συχνά αποδεκτός ως ο αναγκαίος και πλέον οικονομικός τρόπος για την εξόντωση τους, καθώς τα ζώα θεωρούνται ένα πρόβλημα.
Ζητάμε την απαγόρευση της ευρείας πώλησης φυτοφαρμάκων και όποιων άλλων, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δηλητήρια για την θανάτωση των ζώων. Τα φαινόμενα φωλιασμένων ζώων είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο και με την συνοχή των δήμων αλλά και των αρμόδιων φορέων. Να δημιουργηθεί βάση δεδομένων για όσους αγοράζουν αυτά τα φυτοφάρμακα και τα δηλητήρια με πλήρη στοιχεία και υπεύθυνη δήλωση του αγοραστή για την χρήση τους.

7) Τσίρκο με ζώα
Ζητάμε την απαγόρευση στην χώρα μας των παραστάσεων από τσίρκο που έχουν ζώα. Όπως και σε άλλες χώρες του κόσμου, να γίνουμε η χώρα που δεν επιτρέπουμε τον βασανισμό των ζώων για την διασκέδαση μας. Λέμε ΝΑΙ στα τσίρκο χωρίς ζώα.

8) Εκτροφείς ζώων

Ζητάμε να γίνουν αυστηρότεροι οι έλεγχοι στα εκτροφεία ζώων και στις άδειες λειτουργίας τους και να επανεξετάζονται αντί να είναι μόνιμες.

9) Pet shops με ζώα
Ζητάμε την απαγόρευση πώλησης ζώων από τα Pet shop. Απαγόρευση εξωτικών ζώων, κουταβιών και γατιών. Αυστηρός τακτικός έλεγχος στα pet shops που πουλάνε ψάρια και πτηνά για τις άδειες πώλησης ζώων, από τις Διευθύνσεις Κτηνιατρικής όπως ορίζει ο Νόμος.

10) Όροι και προϋποθέσεις λειτουργίας των καταφυγίων για τα αδέσποτα

Ζητάμε την εφαρμογή της υπουργικής απόφασης Νο 280262/03 (Αρ. Φύλλου 1874) για τους όρους και τις προϋποθέσεις λειτουργίας των καταφυγίων για τα αδέσποτα.

11) Εκπαιδευτικό μάθημα στα σχολεία
Ζητάμε την εισαγωγή εκπαιδευτικού μαθήματος στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ως κύριο μάθημα για την προαγωγή της φιλοζωίας στα σχολεία.

12) Παραγωγικά Ζώα
Ζητάμε να μας ενημερώσετε επισήμως για την θέση σας στις διατάξεις Π.Δ. 327/1996 για την αναισθητοποίηση των παραγωγικών ζώων πριν τον σφαγιασμό τους.
Ζητάμε τον έλεγχο των σφαγείων που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις λειτουργίας τους, αλλά λειτουργούν κανονικά.
Ζητάμε να διενεργούνται έλεγχοι και από εκπροσώπους των τοπικών φιλοζωικών σωματείων, μαζί με τα αρμόδια όργανα της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας.

13) Υιοθεσίες στο εξωτερικό
Πολλά έχουν ακουστεί για τις υιοθεσίες στο εξωτερικό. Πολλά εκ των οποίων τα περισσότερα είναι λανθασμένες πληροφορίες. Οι σύλλογοι όταν στέλνουν ζώα στο εξωτερικό, πάντα γνωρίζουν σε ποια οικογένεια ή σε ποιόν σύλλογο θα καταλήξουν τα ζώα.
Στην Ελλάδα είναι σχεδόν αδύνατον να υιοθετηθούν τόσα πολλά αδέσποτα τα οποία πληθαίνουν κάθε ημέρα από εγκαταλείψεις και απρόβλεπτες γέννες.
Ζητάμε τις απόψεις σας για τις υιοθεσίες στο εξωτερικό και τι πιστεύετε.

Γνωρίζουμε ότι οι μέρες που διανύουμε είναι φορτισμένες λόγω εκλογών, ότι προέχουν για τους πολιτικούς «άλλα» ζητήματα όπως η οικονομία, ανεργία κλπ και είναι σεβαστά γιατί μας απασχολούν όλους μας. Δεν πρέπει όμως να αφήνουμε στην «άκρη» τα θέματα της φιλοζωίας και του περιβάλλοντος γιατί είναι και αυτά μέσα στα καίρια θέματα που απασχολούν μια μεγάλη μερίδα πολιτών αυτής της χώρας. Ο πολιτισμός μας φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στα ζώα και δυστυχώς σε αυτό το κομμάτι είμαστε απολίτιστοι..

Περιμένουμε τις θέσεις σας στα βασικά μας ερωτήματα – αιτήματα, ΠΡΙΝ τις εκλογές, έτσι ώστε να γνωρίζουμε και εμείς ποιους θα στηρίξουμε με την ψήφο μας στις 4 Οκτωβρίου.

Γιατί τα ζώα μπορεί να μην ψηφίζουν, αλλά η φωνή τους είμαστε εμείς. Οι απλοί φιλόζωοι πολίτες αυτής της χώρας που ψηφίζουν.


(Επιστολή της Ομάδας Ενωμένων Ενεργών Φιλοζωϊκών Σωματείων)

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2009

Ο δρόμος της απώλειας

Per aspera ad astra*

Ο δρόμος της απώλειας


Ο δρόμος της απώλειας είναι μονόδρομος τελικά. Όταν χάσεις κάτι, το έχασες. Αν το ξανασυναντήσεις, να ξέρεις πως δεν είναι εκείνο το ίδιο. Εκείνο που γνώριζες. Είναι το «τρένο της ερήμου». Μια κοινή κι απλή οφθαλμαπάτη που δημιουργεί το στέγνωμα της ψυχής. Κι αυτό το τρένο, να είσαι σίγουρος πως κανείς μας δεν το χάνει. Κάθε απόβραδο αυτό τραβά τον δρόμο τον δικό του, αυτό της απώλειας και του πουθενά.

«Δε με νοιάζει, μη σε νοιάζει,
Οι δρόμοι που τραβάμε.
Κι ο δικός μου κι ο δικός σου,
Στο πουθενά μας πάει.»

Καλά τα λέει ο Γιωργάκης, καλά αν και βαρ(βα)έως λαϊκά!

«Για ποια απώλεια μιλάς», θα με ρωτήσεις. «Αν δεν έχεις κάτι δικό σου, μπορείς να το χάσεις;», θ’ αναρωτηθώ εγώ. Εδώ η επικαιρότητα φλέγεται κυριολεκτικά, θα έρθει ο αντίλογος, τόσες φωτιές μαίνονται κι εσύ μου μιλάς για απώλειες και για «τρενάκια της ερήμου»; Κι όμως, για σκέψου, για λογίσου την απώλεια μιας «φωτιάς». Αλήθεια, πιο είναι ποιο τρομερό; Το πυρ, η γυνή ή η θάλασσα; Ιδού η απορία! Πάντως γένους θηλυκού και τα τρία, αν σου λέει κάτι αυτό!

Γιατί το βράδυ βαραίνουν οι ασθενείς; Ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό. Το βράδυ είναι το λίκνο της απόλαυσης και της ξεκούρασης. Γιατί η ασθενής ψυχή και το αδύναμο σώμα βαραίνουν; Γιατί τότε η απώλεια δείχνει ακόμη μεγαλύτερη; Σάμπως να είναι η σκιά της, που σαν λοιωμένο βούτυρο, απλώνεται μαύρη κι άραχνη στους τοίχους και διογκώνεται και ξεχυλώνει.

«Με ταξί άλλων», που λέει κι ο αγαπημένος Σπύρος Καρυδάκης στο βιβλίο του, έρχεται η απώλεια. Κι οδηγός της είναι η μοναξιά. Στη θέση του συνοδηγού στριμώχνονται ο φόβος και το πάθος για να αφήσουν το πίσω κάθισμα, στην κυρά τους, την κυρά-απώλεια. Να είναι άνετη και να απλώνει την αρίδα της, κατά πως της γουστάρει. Κι ολοι μαζί, χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, τραβούν το δρόμο τους...


«Δε με νοιάζει, μη σε νοιάζει,
Οι δρόμοι που τραβάμε.
Κι ο δικός μου κι ο δικός σου,
Στο πουθενά μας πάει.»

Καλά που τα λέει ο Γιωργάκης...


*Μέσα από τα δύσκολα θα φτάσουμε τ’ αστέρια


Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

Επώνυμη καταγγελία προς τον κ.Αβραμόπουλο

Αναδημοσιεύω από http://taxalia.blogspot.com

ΠΡΟΣ: Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Δημήτρη Αβραμόπουλο
ΚΟΙΝ.: Ιστοχωρους και ιστοσελίδες
ΘΕΜΑ: ΕΚΑΒ Κιλκίς Θεσσαλονίκη 2/5/2009

Κύριε Υπουργέ,

Σεβόμενος τον αγώνα που κάνετε για την καλύτερη υγεία των πολιτών, θέλω να σας αναφέρω το παρακάτω περιστατικό.Στις 18 Απριλίου 2009 , ο πατέρας μου –Σάββας Καλλούδης, αρρώστησε στο εξωτερικό, (Σκόπια), όπου και εργάζομαι.Στις 19 Απριλίου 2009 , εισάγετε στο νοσοκομείο στα Σκόπια, με σκοπό την καλυτέρευση της υγείας του, για να μπορέσουμε να τον μεταφέρουμε στην Ελλάδα. Εδώ θέλω να ευχαριστήσω τους Σκοπιανούς γιατρούς, οι οποίοι παραγκωνίζοντας το πρόβλημα που υπάρχει ανάμεσα στα δύο κράτη, μας συμπεριφέρθηκαν άψογα και έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, για την καλυτέρευση της υγείας του πατέρα μου.Έτσι στις 23 Απριλίου, ημέρα Πέμπτη, αποφασίζεται ότι μπορεί την επομένη, να μεταφερθεί Ελλάδα. Μου ανακοινώνουν δε, ότι το ασθενοφόρο που θα τον μεταφέρει μέχρι τα σύνορα, θα.. έχει όλα τα απαιτούμενα έγγραφα, (πράσινη κάρτα, βίζες το προσωπικό του, το ίδιο και ο γιατρός που θα τον συνοδεύει) για να τον μεταφέρει μέχρι το εφημερεύον νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.Τους ευχαρίστησα και τους διαβεβαίωσα ότι κατεβαίνω Ελλάδα, για να επικοινωνήσω με το ΕΚΑΒ, έτσι ώστε την επομένη να υπάρχει Ελληνικό ασθενοφόρο στα σύνορα. Ήμουν βέβαιος ότι θα υπήρχε.Έτσι συμφωνήθηκε –εκτός απρόοπτου– αυτοί να ξεκινήσουν από Σκόπια στης 10.00 πμ. Και περίπου στης 1.,00 πμ να τους περιμένουμε στα σύνορα.Πέμπτη βράδυ είμαι στην Ελλάδα και την Παρασκευή το πρωί επικοινωνώ με το ΕΚΑΒ της Θεσσαλονίκης στα τηλ/να 2310397133, 397149, 397150, με την Κα Χριστίδου και τον Κο Χηνιτίδη, (να είναι καλά όπως και αν λέγονται) αν θυμάμαι καλά τα ονόματα τους. Αυτοί μετά από επικοινωνία με το ΕΚΑΒ Κιλκίς με διαβεβαιώνουν ότι ο πατέρας μου θα μεταφερθεί σε εφημερεύον νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, ανάλογα με την ώρα αφίξής του στην Ελλάδα. Και αυτό λόγω του ότι είχε καρδιακά προβλήματα και ήταν αδύνατη η δική μας συμπαράσταση επειδή δεν έχουμε κανέναν συγγενή στο Κιλκίς.Πραγματικά την Παρασκευή 24 Απριλίου 2009 γίνεται η ανταλλαγή του ασθενούς από το ένα ασθενοφόρο στο άλλο. Ο δε γιατρός που τον συνοδεύει –Σκοπιανός– αποφασίζει να κατέβει μέχρι το νοσοκομείο για μπορέσει να εξηγήσει στους γιατρούς από τι πάσχει ο πατέρας μου αλλά και να ενημερώσει σχετικά με τη θεραπεία του έκαναν, για να μην χάνεται πολύτιμος χρόνος.Τότε ήταν που ο οδηγός του δικού μας ασθενοφόρου μου είπε ότι είχε εντολή να τον μεταφέρει στο Κιλκίς!Τι ήταν αυτό που έκανε τον υπεύθυνο του γραφείου κίνησης του ΕΚΑΒ Κιλκίς να αλλάξει γνώμη; Γιατί δεν μου το ανακοίνωσαν νωρίτερα για να τον μεταφέρω με το Σκοπιανό ασθενοφόρο στην Θεσσαλονίκη; Ούτε είναι κάτοικος Ν. Κιλκίς, ούτε κάποια συγγένεια έχουμε στον Ν. Κιλκίς. Απλά πέρασε από τα σύνορα…Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο Κιλκίς ο πατέρας μου ήταν σχετικά καλά. Είχε τις αισθήσεις του και πλήρη διαύγεια. Πιστεύω ότι ακόμα οι γιατροί του Κιλκίς θα απορούν γιατί μεταφέρθηκε σε αυτούς.Εκεί χάσαμε 5 (πέντε) πολύτιμες ώρες. Συνέχιζαν να αρνούνται την μεταφορά του στην Θεσσαλονίκη, παρ' όλο που επικοινώνησαν οι γιατροί μαζί τους...Τελικά μετά από τον πατριωτισμό και το φιλότιμο που έχουν οι απλοί Έλληνες –και όχι οι καρέκλοβολεψάκηδες- ο οδηγός του νοσοκομειακού του νοσοκομείου Κιλκίς, από μόνος του "επαναστάτησε" και προσφέρθηκε να τον μεταφέρει στην Θεσσαλονίκη.Εισήχθη στην εντατική στο νοσοκομείο Παναγία, όπου και την Δευτέρα στις 5.00 το πρωί απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή.Ήταν γέρος άνθρωπος Κύριε υπουργέ. Ίσως να ζούσε λίγες μέρες ή μήνες παραπάνω. Ίσως ο Θεός να μην ήθελε να τον ταπεινώσει σαν άνθρωπο και να τον αφήσει ταλαιπωρηθεί περισσότερο. Αλλά αυτές είναι αποφάσεις του Θεού και όχι κάποιων ανθρώπων, οι οποίοι τελικά πληρώνονται από εμάς για να μας προσφέρουν την κάθε δυνατή βοήθεια.Γιατί, Κύριε υπουργέ, αν ήταν κάποιος νέος συνάνθρωπός μας μπορεί να είχε σωθεί.Εύχομαι Κε υπουργέ ο Θεός να αποδώσει τις ευθύνες σε αυτούς που ολιγώρησαν και να ανταμείψει αυτούς που εργάζονται για τον συνάνθρωπο τους.Ξέχασα να σας αναφέρω ότι ο Σκοπιανός γιατρός έμεινε μαζί του ως την τελική εισαγωγή του στο νοσοκομείο και έφυγε με το τρένο χωρίς να δεχτεί την παραμικρή χρηματική ανταμοιβή. Ίσως να είναι ΓΙΑΤΡΟΣ και να σέβεται τον όρκο που έδωσε. Να είναι καλά.Ευχαριστώ κύριε υπουργέ για τον χρόνο που θα διαθέσετε για να διαβάσετε την επιστολή μου.

Μετά τιμής
Καλλίας Καλλούδης

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Είμαι εγώ και είμαι καλά!

Σα τις βυθισμένες άγκυρες του Μίλτου τα όνειρά μου. Σκουριασμένες και τυλιγμένες, στο απαλό χάδι της υποθαλάσσιας χλόης. Σημεία-σημεία καραφλά. Η αλωπεκίαση του βρύου και της λειχήνας. Τα’μαθες; Ένας σκύλος δεμένος, πεινασμένος, κρυμμένος ή όχι, πίσω από ένα παλιό ψυγείο, ξύνεται απελπισμένα. Τα παράσιτα του πτώματος που κρύβεται ανάμεσα στα χόρτα, το βασανίζουν. Μασουλάνε βοστρύχους κι επιδερμίδα, αφήνοντας μικρά κόκκινα σημάδια. Αίμα και σπέρμα. Αίμα του σκύλου. Σπέρμα του παράσιτου. Ανακατεύονται μαζί και αναδίδουν, εκείνο το γνώριμο (ή όχι) άρωμα του Ζίσκιντ. Βάζεις Angel, μα δεν το καλύπτεις. Είναι κολλημένο στις τρίχες, στα ρουθούνια. Είναι εκεί ώρες τώρα. Είναι εκείνο το γνώριμο (ή μη) άρωμα των σαπισμένων ονείρων. Η θάλασσα δεν το ξεπλένει, μήτε το αεράκι το διαλύει. Μένει πάντα εκεί. Στα ρουθούνια. Ενίοτε προχωρά και πιο βαθιά, στο μυαλό, στη σκέψη, στο συναίσθημα. Ρυτίδιασε η ψυχή σαν την θάλασσα. Να κι η πρώτη ρυτίδα στο στόμα. Ακόμη μια στο μάτι. Δυο-δυο οι ρυτίδες. Δυο-δυο και τα όνειρα. Τα’μαθες; Το κουνέλι πέθανε. Έγειρε το κεφάλι του στο χώμα. Ένα ακόμη όνειρο νεκρό. Γιατί τόσοι θάνατοι μαζεμένοι άραγε; Ερωτώ και διερωτώμαι. Εσύ ρωτάς αν σ’αγαπώ. Σ’αγαπώ. Σ’αγαπώ κι υποφέρω. Από αγάπη κι από μοναξιά. Αλήθεια, γιατί η αγάπη είναι τόσο μοναχικός τύπος; Τα’μαθες; Το κουνέλι έγειρε. Πέθανε. Μαζί του πήρε και το όνειρο του Κωνσταντίνου. Ντρέπεται λέει εκείνος, μην τον δω να κλαίει. Είναι άντρας πια βλέπεις. 13 ετών έφηβος. Δύσκολη ηλικία. Η γενιά της πρώτης κατάθλιψης. Έγειρε το κεφαλάκι του ο Νέλος ο Κουνέλος. Τον βρήκα τεντωμένο. Παγωμένο, με την κοιλιά πρησμένη. Παραγεμισμένη με τα αέρια της σήψης. Τελευταία ανάπαυλα σε ένα κουτί, στον πάτο του κάδου της γειτονιάς. Ντροπή. Εσύ μου λες ξαφνιάζεσαι με τη δύναμή μου μερικές φορές. Εγώ λέω πως ξαφνιάζομαι που ακόμη μπορώ να είμαι δυνατή κάποιες φορές. Κάποιες φορές θέλω να είμαι αδύναμη. Να με αναλάβει άλλος και να με φέρει βόλτα. Ακόμα ένα «θέλω». Θελίτσες και θηλίτσες! Καντηλίτσες και μονοκοντυλίτσες. Control X! Η απόλυτη διαγραφή!

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Violinist in the Metro


Κάποιο κρύο πρωινό τουΙανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε έναςμουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικότου βηματισμό.

Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία πουτο πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου.
Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο,αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.

Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε νασταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους.
Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν.
Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι -χωρίς καμία εξαίρεση-
τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν -έστω και για λίγο-
μόνο 6 άνθρωποι.
Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς ναελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμούτους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια.

Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε.Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τουςκαλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίωνδολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713.

Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενόςκάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια.

Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκεαπό την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ωςσημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα.

Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: «Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα,αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε έναμη-αναμενόμενο περιβάλλον;»


Πηγή: Washington Post,


Marketing lesson:
Πολλοί άνθρωποι δέχονται να πληρώσουν υψηλά ποσά για ένα προϊόν ή υπηρεσία, εφόσον ;
ο τόπος και ο χρόνος είναι κατάληλα, αλλά ούτε καν προσέχουν ακριβώς το ίδιο προϊόν ή υπηρεσία σε ανύποπτο χώροκαι χρόνο.

Philosophical question:
Εάν ένας καταπληκτικός μουσικός παίζει καταπληκτική μουσική, αλλά κανείς δεν σταματάει για να ακούσει,
τελικά πόσο καλός είναι ο μουσικός?

Personal question:
Εσείς αντιλαμβάνεστε/κρίνετε τα πράγματα within a context ή ανεξαρτήτως context?

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

«…και, χαμογέλα!!! Mας παρακολουθούν παιδιά»


Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση: «Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;» Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απόρία. Ο πατέρας συνέχισε.«Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στηζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώςοι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί.»
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά ναδιαβάσετε μέχρι το τέλος της.« Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια πουγνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, «μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;». Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν απόδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, «χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσειτις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στηνομάδα τους.Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι. Για μεγάλη μου έκπληξη, τον άφησαν! Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσομάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, «Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε». Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει.Η εξέδρα συνέχισε τότε, «Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε, τρέξε». Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη τουπου έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, «Shay, Shay, Shay!!!».Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η Τρίτη βάση, λέγοντάς του «από δώ, από δώ Shay». Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας «Shay, τρέξε στη βάση ένατώρα, τρέξε στη βάση ένα» . Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τονχειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο «ήρωας» που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι. Και τώρα, κυρίες και κύριοι ... ο επίλογος...Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής,οι άνθρωποι διστάζουν. Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας. Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις. Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύοανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο; Ένας σοφός είπε κάποτε, «κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της». Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες. «Διαγραφή», δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή «Προώθηση», δηλαδή, αναδημοσίευσέ το.Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια «Shay day!»
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός.


…και, χαμογέλα!!! Mας παρακολουθούν παιδιά!

Animal Bank

Amelhassiz

Amelhassiz
http://amelhassiz.blogspot.com