xariseto.gr - Εδώ δεν πετάμε, χαρίζουμε!

Animal Bank

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Η εξέλιξη της υγείας του Λήο





Kalispera se olous,
Molis epestrepsa apo tin idiwtiki kliniki opou nosileuetai o Leo kai ta neotera einai ta eksis :- o Leo exei upostei egkaumata 3ou kai 4ou bathmou me puwdeis pliges- kathimerina tou afairountai oi nekroi istoi dermatos kai sarkas - kathimerina katharizontai kathe eidous pliges kai aposteirwnontai oles oi esites molunseis- eidika mesa sta autia tou eixan dimiourgithei skoulikia, ta opoia eutuxws apomakrunthikan egkairws, protou proklithei sipsi- se peripou 10 meres tha exei apomakrunthei to 95% tou nekrou, katestrammenou istou kai pleon tha einai efikti i anaplasi neas epidermidas - to oidima exei upoxwrisei se ikanopoihtiko bathmo kai eidika sto kefali tou, me apotelesma o Leo na mporei na anoiksei ta matia tou- i akoi kai i orasi tou den exoun peiraxtei- ta autia tou, dustuxws tha akrwtiriastoun, eidika to aristero einai san ena kommati ksulo (mporeis na to spaseis me ta xeria sou)- i egxeirisi akrwtiriasmou twn autiwn tha ginei se 5 me 10 meres, kathws to skuli prepei na anaktisei ka allo tis dunameis tou- den exei akoma oreksi na faei, alla epilegei ti tha faei, kati pou einai thetiko simadi- exei oreksi na kanei mikres boltes kai einai polu upakouos kai truferos- dustuxws, akoma den exei papsei na tremei apo to sok- sigoura tou exoun riksei kapoio eidos ximikou (udroxlwriko oksu ? aqua forte? vitrioli ? ...)- en oligois, sto thema twn egkaumatwn o Leo tha xreiastei iatriki perithalpsi gia tous epomenous 2 mines kai logika tha ginei kala- to mono problima pou uparxei auti ti stigmi kai einai ligo anusixitiko einai pws o Leo exei brethei thetikos se leismaniasi (kala azar) me endeiksi 1/400- o ktiniatros pou ton parakolouthei me enimerwse pws ena skuli meta apo auta pou exei perasei kai exontas se katastoli to anosopoihtiko tou sustima mia tetoia endeiksi den einai to anusixitiki- tha ksekinisi eidiki therapeia gia ti leismaniasi se peripou 15 meres, outws wste na exei anaktisei k tis dunameis tou kai na exoun apomakrunthei oloe oi esties molunsisKsexasa na anaferw oti o ktiniatros me enimerwse oti o dimos porou epikoinwnise mazi tou kai ton pliroforise oti protithetai na analabei kai na kalupsei ola ta eksoda tou Leo.Telos ,tha ithela na sas euxaristisw olous goa to endiaferon pou deiksate.Tha sas enimerwnw apo auto to group opote uparxei kati neotero kai gia o,tidipote xreiastei o Leo.Mexri tote na eiste oloi kala !!

Απο το γκρουπ "ΣΟΚ με την κακοποιηση του σκυλου ΛΗΟ στον ΠΟΡΟ", στο Facebook.

ΣΟΚ με την κακοποιηση του σκυλου ΛΗΟ στον ΠΟΡΟ



Τον βρηκαμε βαρεια κακοποιημενο την Τριτη το μεσημερι 15 Ιουλιου στο Νεωρειο, στον Πορο Τροιζηνιας. Οι φωτογραφιες που στελνουμε ειναι αποκαλυπτικες. Αργοτερα μαθαμε πως ηταν ενα χαρουμενο αδεσποτο σκυλι που ακουγε στο ονομα Ληο (Leo). Δεν πιστευαμε στα ματια μας για το τι βλεπαμε. Το ΣΟΚ ηταν οδυνηρο, απολυτο. Καμμενη σαρκα, κομματια ολοκληρα δερματος και σαρκας να λειπουν απο το προσωπο, τα ματια, το στομα, τα αυτια, το σωμα, και το δυστυχο ζωο να τρεμει ασταματητα με λυγμους που σου σπαραζαν την καρδια και την ψυχη. Τον ειχαν περιλουσει πολυ προσφατα, ισως εκεινο το πρωι, με βαρειας μορφης χημικα, καποιο δραστικοτατο οξυ, σαν βιτριολι, σαν ακουαφορτε, η κατι τετοιο τελος παντων που να προξενησει αυτη την αποτροπαιη και ανηκουστη βλαβη σε μια ζωντανη υπαρξη. Ειναι προφανες οτι καποιον η καποιους «ενοχλησε» το σκυλι και σαν «τιμωρια» ξεσπασαν τα απανθρωπα τερατωδη ενστικτα τους σε μια αβοηθητη υπαρξη με αυτον τον κακουργηματικο τροπο. Η λυπη και η αγανακτηση μας ατελειωτη. Καποιος που κυκλοφορει αναμεσα μας στο ομορφο νησι, ειναι ενας αδιστακτος βασανιστης ενας υπανθρωπος που λογικα δεν εχει θεση στην κοινωνια μας και θα επερεπε να βρισκεται καπου αλλου κλεισμενος.Το λυπηρο ειναι οτι στις εκκλησεις μας για βοηθεια σε φιλοζωικες οργανωσεις,Σε ιατρεια, ιατρους, ακομη και σε καποιο καναλι συναντησαμε μια παραξενη αδιαφορια που μας ξενισε.Ετσι μερικοι, ελαχιστοι ανθρωποι ξεκινησαμε αμεσως με προσωπικες προσπαθειες να χορηγησουμε καποια θεραπευτικη φροντιδα αλλα και παροχη τροφης. Ακολουθωντας τηλεφωνικες συμβουλες απο κτηνιατρο πλυναμε τις πληγες, χορηγησαμε αντιβιοτικα φαρμακα, και τροφη (μονο με συριγγα και με μεγαλη δυσκολια), ολο το περασμενο εικοσιτετραωρο. Ομως ειναι φανερο οτι το ζωο χρειαζεται αμεση νοσοκομειακη περιθαλψη την οποια δεν μπορεσαμε να πετυχουμε χθες παρα τις προσπαθειες μας. Σημερα παντως θα τον μεταφερουμε οπωσδηποτε στην Αθηνα, αναγκαστικα σε ιδιωτικη κλινικη γιατι ειναι ακρως απαραιτητη η ιατρικη του παρακολουθηση και περιθαλψη. Ο ΛΗΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ, σε πεισμα εκεινων που θελησαν να τον θανατωσουν με τοσο βαρβαρο τροπο.Επισης, απο πληροφοριες που συγκεντρωσαμε, την περασμενη εβδομαδα αλλο ενα αδεσποτο σκυλι πεθανε με σπασμους μπροστα στα ματια περιοικων στην ιδια περιοχη απο δηλητηριασμενο φαγητο (φολα).Θελουμε λοιπον να καταγγειλουμε την υπαρξη καποιου η καποιων αδιστακτων υπανθρωπων στο νησι του Πορου οι οποιοι αβιαστα προβαινουν σε απαραδεκτες, απανθρωπες, κακουργηματικες πραξεις εις βαρος ανυπερασπιστων ζωων. Μπορειτε να μας βρειτε στο κινητο τηλεφωνο : 6983936194Παρακαλουμε θερμα να διαδωσετε το μηνυμα μας σε ολα τα blogs. Με εκτιμηση.
Απο το γκρουπ "ΣΟΚ με την κακοποιηση του σκυλου ΛΗΟ στον ΠΟΡΟ", στο Facebook.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008

Έλα να πάμε στα καμένα…

Κι όμως πέρασε… και δεν ακούμπησε… η φωτιά τις ψυχές μας. Ένα χρόνο μετά, είμαστε εδώ! Υπάρχουμε! Αναπτυσσόμαστε κι ανθίζουμε! «Μπαρουτοκαπνισμένα» τα πρόσωπα αλλά «φωτεινά» τα χαμόγελα. Σήμερα, σβήσαμε το πρώτο μας κεράκι. Όχι αυτό που άναψε τη μεγάλη πυρκαγιά αλλά εκείνο που έδωσε φως, στις μαύρες μέρες που ακολούθησαν τη μεγάλη πυρκαγιά. Πικρά τα γενέθλια, που γιορτάζουμε καρδιά μου.
Σήμερα, 4 Ιουλίου του 2008, στεκόμαστε κάτω από το κτήριο, στη συμβολή των οδών Κουντουριώτου και Τσαμαδού, στον Πειραιά και κοιτάμε με το βλέμμα υψωμένο στον πρώτο όροφο, το παράθυρο εκείνο στο οποίο κάποτε μαζευόμαστε όλοι μαζί, «σωρός-κουβάρι», για να καπνίσουμε βιαστικά ένα τσιγάρο, χωρίς να ενοχλούμε την ασθματική της ομάδας και να ανταλλάξουμε απόψεις επί παντός επιστητού.
Το παράθυρο τώρα ανήκει σε ένα φροντιστήριο κι αντί για τις ταλαίπωρες, ξενύχτησες φάτσες των δημοσιογράφων, παρατηρεί κανείς, τα χαρούμενα προσωπάκια των μαθητών. Αισιόδοξο το μήνυμα. Η φωτιά έκαψε το παρελθόν κι έστρωσε το έδαφος για τα νέα φιντάνια. Να ανθίσουν, να φουντώσουν και να αποδώσουν καρπούς και, γιατί όχι, στους κόλπους της δημοσιογραφίας.
Αλήθεια, που σας βρήκε η ώρα 15:15 συνάδελφοι; Εμένα στο γραφείο να μετρώ πληγές στις φωτογραφίες. Κοίτα μωρέ… εκεί κάποτε ήταν το γραφείο μου… βλέπεις εκείνο το κομμάτι κάρβουνο; Ήταν κάποτε η κορνίζα με την φωτογραφία του σκύλου μου. Κι εκείνο το κουρέλι που κρέμεται σε κείνο το σίδερο, ήταν το αδιάβροχό μου, ξεχασμένο από το χειμώνα. Μα πως δεν έλιωσε εντελώς;
Όπα, τι είναι αυτό; Αχαχαχα! Απίστευτο; Κι όμως αληθινό! Το μαγνητοφωνάκι που νόμιζα πως είχα ξεχάσει σε κείνη τη συνέντευξη Τύπου. Ώστε εδώ ήταν ε; Ήταν κι αυτό, όπως τόσα άλλα αντικείμενα, προσωπικά και της δουλειάς που έγιναν στάχτη.
Ένας χρόνος… Ε και; Και τι έγινε θα μου πείτε… «Κάτι τρέχει στα γύφτικα». Προς τι όλο αυτό το επετειακό ανασκάλεμα «περασμένων-ξεχασμένων»; Το «κάτι» και το «κατιτίς» μπορεί να τρέχουν στα γύφτικα, όμως τα περασμένα για εμάς δεν έχουν ξεχαστεί. Γιατί ο χρόνος δεν είναι ένας αλλά εννέα! Εννέα χρόνια «στην πυρά» κι εμείς, «Ιωάννες της Λωραίνης», να ακούμε τον απεγνωσμένο ψίθυρο της γνώσης που απανθρακώνεται. Πσσσσπσσφφσσσπσσς… Στάχτη!
Μη, μη ζαρώνεις τη μύτη σου συνάδελφε! Τράβα πιο βαθιά «τζούρα». Αυτή είναι μια «πρέζα» που δεν θα ξανασνιφάρεις ποτέ σου! Εκτός ίσως αν ξανακάψουν την εφημερίδα που δουλεύεις.
Κάπου στο διαδίκτυο (ούτε και που θυμάμαι πια το «που») διάβασα το εξής: «Μου φαίνεται ότι ο τελευταίος χρόνος πέρασε απελπιστικά γρήγορα στην πραγματική ζωή. Αντίθετα, στη μπλογκόσφαιρα που ζω, ήταν απελπιστικά αργός» ή κάπως έτσι, τέλος πάντων. Όντως… γρήγορα πέρασαν αυτές οι 365 ημέρες (ή μήπως ήταν 366;). Κι όμως φαντάζει μόλις χθες, όλο αυτό. Καθήμενη εδώ, με το χρονοντούλαπο, ανοιγμένο φαρδύ-πλατύ, μπρος στα πόδια μου, νομίζω ότι θα γυρίσω το κεφάλι μου προς τα πίσω και θα δω ξανά, σε σλόου μόσιον αυτή τη φορά, το ίδιο σκηνικό. Εσένα φίλη μου καλή, να ανοίγεις την πόρτα του διπλανού γραφείου κι οι πύρινες «γλώσσες» να «γλύφουν» μέχρι και το ταβάνι.
Γιατί έγινε αυτό φιλενάδα; Γιατί εδώ; Γιατί εμάς; Γιατί τώρα; Ατύχημα; Ας γελάσω… ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ, αποφάνθηκε η πυροσβεστική υπηρεσία. Δύσκολη εποχή για τα ΜΜΕ, φίλη μου καλή. Διαφωνείς συνάδελφε; Όχι ε; Ποιος ξέρει, ποιο μαγικό κουμπάκι πατήσαμε, ηθελημένα ή όχι κι ανοίξαμε το «κουτί της Πανδώρας»; Κι αυτό άνοιξε… κι η καταστροφή του κόσμου, ήρθε και ξεχύθηκε στα 120 τετραγωνικά της εφημερίδας μας. Αχ μωρέ συνάδελφε…
«Πυρ, γυνή και θάλασσα» είναι λεν τα τρία μεγαλύτερα κακά. Πυρ που μας έκαψε. Κι η φωτιά, γυναίκα είναι. Θάλασσες κι ωκεανοί, το νερό που χύθηκε, για να σβήσει τη φωτιά, καταστρέφοντας ότι δεν είχε προλάβει να κάψει πρώτη εκείνη.
Γιατί καλέ μου εμπρηστή; Δεν σου έφτασαν τόσα δάση που ήδη, είχες παραδώσει στην αγαπημένη σου; Τόσο αχόρταγη είναι πια αυτή η… φωτιά; Ήταν μήπως ένα στοίχημα που έπρεπε να κερδίσεις; Ή μήπως ήταν το ινάτι που σου «όπλισε» το χέρι; Έλα λοιπόν, μην κλαις. Έχεις τους φίλους σου κοντά σου. Να κοίτα… σου απλώνουν το χέρι. Εμπρός λοιπόν! Όλου του κόσμου εμπρηστές ενωθείτε! Αγκαλιάστε τους ώμους, ο ένας του άλλου, και τραγουδήστε. Το κοινό σας καταχειροκροτεί. Τραγουδήστε…

Έλα να πάμε στα καμένα
στον Υμηττό και στην Αυλώνα
πουλιά και πεύκα συλλογίσου
ενός καμένου παραδείσου
δέντρα που ήτανε φαντάσου
και στη σκιά τους ξεκουράσου
[…]

Υ.Γ. Φίλοι μου εμπρηστές, «μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Η υπόθεση δεν έκλεισε. Οι ανακριτικές υπηρεσίες, ακόμη ερευνούν και σύντομα, ίσως και πριν ολοκληρωθεί αυτός ο χρόνος, θα έχουμε το πόρισμα της έρευνας και μαζί και το «κεφάλι» του υπεύθυνου αυτής της καταστροφής, «επί πίνακι». Μη. Μη σας κόβεται το γέλιο φίλοι, εμπρηστές. Τι περιμένατε; Δεν γνωρίζατε πως «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»; Έι, εμπρηστές…, μαζί με τα ευχαριστήρια για τις καμένες φλάντζες του μυαλού μας, από τις σπίθες της κακίας σας, κλείνω με αυτό: Πριν ο πετεινός λαλήσει τρεις, ο Ιούδας πρόδωσε!

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 257


Νίκος Σεργιανόπουλος – 40 ημέρες μετά

Ο τρόμος κρύβει όντως μιαν ηδονή;

Ένα στυγερό έγκλημα έμελλε να αποκαλυφθεί το πρωί της 4ης Ιουνίου, 2008, στην οδό Μετεώρων, στο Παγκράτι. Θύμα, ο αγαπημένος «ξένος» μικρών και μεγάλων, ο «δικός» μας κ. Μαρκοράς, ο Νίκος Σεργιανόπουλος. Ο θύτης, ακόμη και σήμερα, παραμένει στις σκιές, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις και δηλώσεις της αστυνομίας, ότι σύντομα θα συλληφθεί.
Ο Νίκος, όπως διαπιστώθηκε, είναι, ήταν ένας άνθρωπος, μόνος, εσωστρεφής και ιδιαίτερος. Φίλους, με ή χωρίς εισαγωγικά, είχε πολλούς. Δυστυχώς όμως, άφησε την τελευταία του πνοή με το παράπονο ότι ποτέ δεν είχε βρει την «αδελφή ψυχή». Αυτό που κάποια ανατολίτικη φιλοσοφία, αποκαλεί «το μισό μου πορτοκάλι». «Δεν έχω κάνει ποτέ σχέση» ήταν το high light στην τελευταία του συνέντευξη σε γνωστή, τηλεοπτική εκπομπή.
Ο Νίκος, είναι, ήταν ένας άνθρωπος που το «σύστημα» δεν τον άγγιζε. Αντισυμβατικός και ιδιαίτερος. Συγχρόνως όμως, γλυκός, τίμιος, πονετικός, τρυφερός, ευγενικός, χαμογελαστός, προσιτός και πάνω απ’ όλα, άνθρωπος. Ακούσαμε δεκάδες ανθρώπους να μιλούν για το Νίκο. Άλλοι με πικρία για αυτό που του συνέβη, άλλοι με θυμό, άλλοι με φόβο κι ανησυχία. Κανείς όμως από αυτούς, δεν είπε άσχημη κουβέντα για τον κ. Μαρκορά. Πιστέψτε ότι, δεν ήταν λόγω σεβασμού στο όνομα του νεκρού. Ήταν λόγω του ότι, δεν υπήρχε κάτι άσχημο να πουν. Όσοι τον γνώριζαν, τον αγαπούσαν γι’ αυτό ακριβώς που ήταν... Αληθινός. Πραγματικότητα σε έναν κόσμο ψεύτικο.
Μα τον αγάπησαν κι άλλοι. Που δεν τον γνώρισαν, δεν του μίλησαν ποτέ, δεν του άγγιξαν το χέρι. Κι αυτοί οι άνθρωποι, κουβάλησαν σωρούς λουλούδια, αρκουδάκια, γράμματα και στίχους, φωτογραφίες και ενθύμια. Τα μετέφεραν από χιλιόμετρα μακριά, στο κατώφλι της πολυκατοικίας που τα τελευταία χρόνια, κατοικούσε. Να στήσουν πρόχειρο βωμό, για να τιμήσουν εκείνον, που τους χάρισε τόσα χαμόγελα, στα χρόνια που πέρασαν. «Τέτοια λατρεία από τον κόσμο, ούτε η εθνική μας σταρ, δεν βίωσε, όταν έκλεισε τα μάτια της», είπε ένας κάτοικος.
Ο αυτοσχέδιος βωμός, ενόχλησε κάποιους, που δεν είχαν καν το τακτ, ή την ευγενή καλοσύνη αν θέλετε, να κάνουν υπομονή μέχρι το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Νίκου, ή έστω, να τον μεταφέρουν παραπέρα. Έτσι, με μια κλωτσιά, ξαπόστειλαν όλα αυτά τα δείγματα αγάπης του κόσμου. Βρώμιζε την πολυκατοικία κύριοι, όλος αυτός ο συφερτός ε; Άραγε όμως, τι είναι πιο μιαρό; Ένας σωρός πεθαμένα γράμματα και λουλούδια ή η κακία και η απονιά του κόσμου;
Κι όλος αυτός ο τηλεοπτικός μαραθώνιος, με επίκεντρο το όνομά του; Τι ήταν όλο αυτό βρε παιδιά; Και πόσα δεν ειπώθηκαν. Η προσωπική ζωή του Νίκου στο σφυρί! Φίλοι συνάδελφοι… θα μπορούσε να είναι ο αδελφός σας, ο γιος σας, ο «κολλητός» σας φίλος… Θα μιλούσατε έτσι, κύριοι συνάδελφοι, για τον αδελφό ή τον γιο ή τον «κολλητό» σας φίλο;
Αν ο Νίκος είχε περάσει τη νύχτα του με μια γυναίκα, θα λέγατε συνάδελφοι, ότι «οι εραστές δεν τα βρήκαν στις στάσεις»;. Οι ομοφυλόφιλοι κύριοι, δεν διαφέρουν από τους ετεροφυλόφιλους. Αλήθεια, υπάρχουν «δήθεν» ομοφυλόφιλοι; Γιατί όπως έχουμε διαπιστώσει πολλοί, «δήθεν» στρέιτ υπάρχουν. Οι γκέι άνθρωποι, δεν γίνονται λιγότερο ή περισσότερο δολοφόνοι από τους στρέιτ. Ούτε οι μεν ούτε οι δε, σκοτώνουν επειδή δεν έκαναν καλό σεξ το προηγούμενο βράδυ!
Όσο για τις ναρκωτικές ουσίες, που μάλλον βρέθηκαν στο σαλόνι του ηθοποιού, κανείς δε μπορεί να προσδιορίσει, εάν τις πούλησε ομοφυλόφιλος ή μη ή αν τα αγόρασε ετεροφυλόφιλος ή μη. Για κανέναν απ’ ότι φαίνεται, δεν είναι δύσκολο, όταν είναι «φτιαγμένος», 1, 10, 20, 30, 40 φορές κάποιον. Σας παρακαλώ κύριοι συνάδελφοι, σεβαστείτε τον όρκο που δώσατε και μην χτυπάτε, κάτω από τη «ζώνη» μόνο και μόνο για τα νούμερα στα διάφορα μηχανάκια, γιατί τελικά καταφέρνετε να γίνεται εσείς οι ίδιοι «νούμερα».
Στη Δράμα, έπεσε η «αυλαία» αυτού του δράματος. Εκεί, στεγνώνουν τα μάτια της γριάς μητέρας και της αγαπημένης αδελφής του Νίκου. Στον τόπο που τον γέννησε, το χώμα, σκέπασε για πάντα το τσαχπίνικο χαμόγελο του κ. Μαρκορά. Κραυγαλέα η απουσία, των συναδέλφων του, που τον άφησαν μόνο σε αυτό το τελευταίο του ταξίδι.
Έρμαιο τον παθών του και της μοναξιάς του, ο Νίκος, άφησε το μάταιο τούτο κόσμο όπως έζησε. Μόνος. «Ο τρόμος κρύβει μια απίστευτη ηδονή» είχε πει κάποτε. Κι ο ίδιος αυτός τρόμος, ήρθε να τον συναντήσει τα μεσάνυχτα της 3ης Ιουνίου, του 2008. Πρωταγωνιστής στη δική του τραγωδία, ο Νίκος, έπεσε με τιμή και δόξα. Το ερώτημα, που αφήνει μια πικρή γεύση στον ουρανίσκο, και νομίζω πως δεν θα φύγει ποτέ από κει, είναι: Τελικά, αυτός ο άνθρωπος, ήταν μόνος ή μοναχικός; Τελικά, εγώ, εσύ που διαβάζεις, εκείνος απέναντί σου, που κοιτάει τηλεόραση, η κοπέλα που τρέχει στο δρόμο, να προλάβει το λεωφορείο… πόσο; Πόσο διαφέρουμε από αυτόν τον άνθρωπο;
Υπάρχει κανείς που μπορεί ν’ απαντήσει;
Εις το επανειδήν…


Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 257

Animal Bank

Amelhassiz

Amelhassiz
http://amelhassiz.blogspot.com