xariseto.gr - Εδώ δεν πετάμε, χαρίζουμε!

Animal Bank

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2008

Μαύρος, πυκνός καπνός

Είναι μέρες τώρα, που τα σύννεφα έχουν σκεπάσει το μικρό σπιτάκι της οδού Ευτυχίας αριθμός 5. Σύννεφα μαύρα, σκοτεινά που θυμίζουν το μαύρο, πυκνό καπνό που βγάζουν τα πλαστικά όταν καίγονται. Σύννεφα που τρυπώνουν στα πονεμένα στήθη και τα πονούν κι άλλο. Σύννεφα, μαύρα, σκοτεινά, που τυλίγουν όλα τα ζωτικά όργανα και τα πνίγουν. Πνευμόνια, καρδιά... Όλα τυλιγμένα στο μαύρο έρεβος του πόνου και της απώλειας. Πέθαναν... Είναι νεκρές οι μέρες τις ευτυχίας. Είναι; Πως πέθαναν; Γιατί; Ποιος Θεός του Άδη τις κυρίευσε; Ποιά Στύγα τις παρέσυρε μέσα στην άφωτη κοίτη. Σκοτεινιά και καπνός. Γίνεται το σκοτάδι πιο σκοτεινό; Γίνεται, γίνεται μάτια μου. Κοίτα μέσα σου. Κοίτα την ακτινογραφία. Κοίτα μέσα μου. Κοίτα την καρδιά μου. Πόνος. Όμορφο πράγμα ο πόνος. Σου θυμίζει ότι είσαι ακόμα ζωντανή κι έχεις όλον τον καιρό μπροστά σου για... να πεθάνεις! Χαχα! "Πέθανε νέος για να έχεις ωραίο πτώμα" λένε κάποιοι τύπου "Emo". "Η ομορφιά πηγάζει από μέσα μας" λένε κάποιοι άλλοι, τύπου "Trendy". Εγώ πάλι λέω πως "το ψοφίμι βρωμάει από μέσα"! Κοίτα... κοίτα μας... κλάψε μπας και διώξει το δάκρυ τον καπνό. Μπας και τον αραιώσει. Μπας και καυτηριάσει την ραγισμένη καρδιά. Το ράγισμα ξανακολλά και δεν αφήνει σημάδια. Η καλύτερη super logo η... αγάπη. Το καλύτερο τσιρότο η... αγκαλιά! Καφές, μαύρος να τρέξει στο λαρύγκι. Να ξεγελάσει τον καπνό ότι είναι το ταίρι του και να τον ακολουθήσει αυτός. Ο καπνός τον καφέ. Κολομβιανός κατά προτίμηση. Είναι πιο μάυρος, πιο γεμάτος. Άρα ξεγελά καλύτερα. Η καλύτερη super logo η... αγάπη. Το καλύτερο τσιρότο η... αγκαλιά! Αγάπη, Αγκαλιά και καφές, μαύρος, Κολομβιανός. Η λύση σου! Ψάξε την. Βρές την. Χρησιμοποίησέ την! Χα! Σε νίκησα καπνέ!!!

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Θέλω να σε αποπλανήσω...

Θέλω να σε αποπλανήσω.
Να κάνω δική μου τη σκέψη σου.
Θέλω να βρίσκομαι μέσα στο σώμα σου και να το κυβερνώ.
Θέλω να ξέρω πως διεγείρεσαι διαρκώς,
σε οπουδήποτε ερέθισμα, προέρχεται από μένα.

Θέλω να σε αποπλανήσω.
Να κάνω τη σκέψη σου δική μου.
Θέλω να σε οδηγήσω σε ξέστρωτα κρεβάτια.
Να τα γεμίσουμε με τον δικό μας, καυτό ιδρώτα.
Να σε κάνω να χαθείς,
μέσα σε ένα πάθος γεμάτο έμπνευση…


Ασσίζ

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

Τάδε έφη... Γουλιέλμος Μύλλερ

Ψηλέ απόκρημνε, ατράνταχτε βράχε που πάνω σου
στηρίζεται η Ελευθερία της Ελλάδος
Ύδρα, σαν ακούω τ' όνομά σου αναπηδά η καρδιά μου
κι αναβράζει το αίμα μου και με το πέταγμα των πανιών σου
πετά στο απέραντο πέλαγο η ψυχή μου....

1822

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2008

Τάδε έφη... Δώρος Λοΐζου

Μα εγώ, θα ξαναρίξω τα μαλλιά μου πίσω
Θα ξαναφορέσω το ματωμένο πρόσωπο, ανάποδα
Και θα βγω στους δρόμους και τις πλατέες
Με τουφέκια, φωνές, με συνθήματα
Να διεκδικήσω: ΨΩΜΙ κι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Χαλίλ Γκιμπράν - Το σημαδεμένο περιστέρι

Εφτά αιώνες πριν, πετάξαν εφτά περιστέρια,
εφτά, και που οι φτερούγες τους σά χιόνι ήταν λευκές,
κι απ`την κοιλάδα τη βαθιά ξανοίχτηκαν στα αιθέρια
να φτάσουν στις χιονόσκεπες, ψηλές βουνοκορφές.

Το πέταγμά τους, το κοιτούσαν συναγμένοι ομάδι,
Άνθρωποι εφτά κι ό ένας γυρνά και λέει σε κάποιον άλλο
«Στου έβδομου περιστεριού διακρίνω, ένα σημάδι
πάνω στη μια φτερούγα του « Αυτό και τίποτ`άλλο.

Και της κοιλάδας οι άνθρωποι τα αναθυμούντ`ακόμα,
μόνο που ό χρόνος άλλαξε στα πράγματα μορφές,
για περιστέρια εφτά μιλούν με πίσσα – μαύρο χρώμα,
που φτάσαν στις χιονόσκεπες, ψηλές βουνοκορφές!... =
τις κόκκινο βαμμένες.

Χαλίλ Γκιμπράν - Το Κάλεσμα του Εραστή


Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ' εκείνο το μικρό παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;
Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός της αρετής στήθηκε προς τιμή σου και που σ' αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την καρδιά μου;
Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία; Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, που είσαι; Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι, λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου; Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού. Είσαι δυνατότερη απ' τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου; Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου; Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση χειλιών ερωτευμένων φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη γλώσσα. Ήταν η εισαγωγή σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο το χώμα.
Εκείνος ο στεναγμός μ' οδήγησε στον πνευματικό κόσμο δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχής μου. Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε.
Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου κι έλεγες: "Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα για γήινους σκοπούς και χώρια να ζουν ο κόσμος τ' αναγκάζει. Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα ενωμένο μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε εκπρόσωπό της. Υπάκουσέ την, γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει στον πιστό της την κούπα της γλύκας της ζωής. Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά, η αγάπη σου θα 'ναι η παρηγοριά μου. Κι η θύμησή σου Αιώνιος Γάμος."
Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ; Είσαι ξύπνια μέσα στη σιωπή της νύχτας; Ας σου φέρνει ο καθάριος άνεμος τους χτύπους της καρδιάς μου κι όλη μου την αγάπη.
Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου; Η εικόνα δεν είναι πια σωστή, γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου.
Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου που καθρέφτιζαν την ομορφιά σου και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου.
Που είσαι αγαπημένη; Ακούς το κλάμα μου πέρα απ' τον ωκεανό; Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου; Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου; Υπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα για να σου φέρει την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου; Υπάρχει μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους για να σου φέρει το παράπονό μου;
Που είσαι, όμορφο αστέρι μου; Το σκοτάδι της ζωής μ' έριξε στην αγκαλιά του. Η θλίψη με νίκησε. Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό. Θα 'ρθει και θα με ζωντανέψει! Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο! Θα με στηρίξει!
Που είσαι, αγαπημένη; Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη! Και πόσο μικρός εγώ!

Χαλίλ Γκιμπράν - Ο Προφήτης

Tότε η Αλμήτρα είπε: Μίλησε μας για την Αγάπη.Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.Και με φωνή μεγάλη είπε:Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει.Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.Σε αλέθει για να σε λευκάνει.Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιάΚαι ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

Οδυσσέας Ελύτης: Το μονόγραμμα

Αγαπημένο απόσπασμα:

[...] Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς. [...]

Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

Τάδε έφη... Νίκος Καζαντζάκης


Τάδε έφη... Σάμουελ Μπέκετ

«Έχω σαφή ανάμνηση της εμβρυακής μου ύπαρξης,
όπου καμιά φωνή, καμιά κίνηση δεν μπορούσε να με γλιτώσει
απ’ το σκοτάδι και την αγωνία»

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Πρωτομαγιά

«Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι....»

Μιλώντας κάποιος για την Πρωτομαγιά, μας έρχεται αμέσως στο νου, ότι είναι γιορτή κι αργία. Όμως, η αλήθεια είναι πως η 1η Μάη δεν είναι γιορτή, ούτε αργεία. Η 1η Μάη είναι απεργία! Εδώ και πάνω από 100 χρόνια, η ημερομηνία αυτή, αποτελεί ορόσημο της πάλης των ανθρώπων ενάντια στην φτώχεια, την καταπίεση, την αδικία και την εκμετάλλευση από τους βαρείς οικονομικούς φορείς.

1η του Μάη στην Αρχαία Ελλάδα

Για τους αρχαίους ημών προγόνους, ο Μάιος, ήταν ο μήνας της αναγέννησης της φύσης, του έρωτα αλλά και ο μήνας της ανάστασης των νεκρών. Η πρώτη μέρα του μήνα γιορτάζονταν ιδιαιτέρως ως η «άρχουσα του μήνα», με χορούς, τραγούδια, κατασκευή λουλουδένιων στεφανιών τα οποία και τα κρεμούσαν στην εξώθυρα των σπιτιών.
Το στεφάνι, παρέμενε κρεμασμένο, έως ότου ξεραινόταν εντελώς, οπότε και το έκαιγαν σε μια μεγάλη πυρά. Το έθιμο αυτό, του στεφανιού και της καύσης του υπάρχει, μέχρι και τις μέρες μας, αν και πλέον, σπανίζει το φαινόμενο της καύσης των στεφανιών.

1η του Μάη στο σύγχρονο κόσμο

Η σύγχρονη ιστορία της Πρωτομαγιάς, αρχίζει το 1886, στη πλατεία Haymarket, του Σικάγο, των ΗΠΑ, όπου ογδόντα περίπου χιλιάδες εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους, ξεχύθηκαν στους δρόμους ζητώντας την μείωση των ωρών εργασίας. Το σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο», «πλημμύρισε» τους δρόμους του Σικάγο και «τύλιξε» τους 1350 αστυνομικούς, οι οποίοι, με τα οπλοπολυβόλα επ’ ώμου, περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
Σύντομα το σύνθημα εδόθη και οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως, άντρες γυναίκες και παιδιά. Σύντομα, η ειρηνική καθ’ όλα διαμαρτυρία των εργατών και των οικογενειών τους, κατέληξε να είναι ένα λουτρό αίματος, το οποίο σήμανε την απαρχή της απεργίας της Πρωτομαγιάς.
Στην χώρα μας, είδαμε την πρώτη μεγάλη, εργατική συγκέντρωση, την 1η Μάη του 1892, από τον σοσιαλιστικό σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη ενώ τον επόμενο χρόνο μετά χιλιάδες εργάτες απεργούσαν απαιτώντας οκτάωρο στην εργασία, αργία την Κυριακή, κρατική εξ-ασφάλιση από τα εργατικά ατυχήματα κτλ. Στην επόμενη μεγάλη συγκέντρωση, το 1894, τα αιτήματα παρέμειναν τα ίδια, ενώ υπήρξαν και συλλήψεις μεταξύ των οποίων κι αυτή του Στ. Καλλέργη, τον Αύγουστο.
Στα επερχόμενα χρόνια, είδαμε πολλές φορές τους εργάτες να πέφτουν θύματα, των όπλων της αστυνομίας όπως το 1936 στη Θεσσαλονίκη, όπου οι χωροφύλακες πυροβολούν εναντίων των καπνεργατών οι οποίοι είχαν καταλείψει τα εργοστάσια διαμαρτυρόμενοι και σκοτώνουν μερικούς από αυτούς.
Αυτά και πολλά ακόμη συνδέουν την εργατική Πρωτομαγιά με την χώρα μας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, οι λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να τιμάται η σημαντική αυτή, επέτειος έχουν πολλαπλασιαστεί, μιας και η παγκοσμιοποίηση και τα συμφέροντα των «μεγάλων», έχουν γίνει ο «ζυγός» του εργατικού κινήματος. Η μερική απασχόληση, οι απλήρωτες υπερωρίες, η ανεργία, ο φόβος της απόλυσης, η απελευθέρωση του ωραρίου, η αντικατάσταση των συλλογικών συμβάσεων με τις ατομικές, η άρση της μονιμότητας, οι περικοπές στα ταμεία είναι μόλις μερικές, από τις «πληγές» που «κατατρώνε» καθημερινά, την ψυχή των εργαζόμενων, τόσο στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την υφήλιο.
Έτσι λοιπόν, χιλιάδες φωνές εργαζομένων, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώνονται, κάθε χρόνο την 1η του Μάη, κραυγάζοντας συνθήματα, κατά της κοινωνικής ανισότητας, που απλώνει, ολοένα τα δίχτυα της.
Μάης, ο μήνας των λουλουδιών

Στον αντίποδα των προηγούμενων, ο μήνας Μάης, είναι συνδεδεμένος και με όμορφα πράγματα. Εικόνες, τραγούδια, μουσικές αλλά και διάφορα παραδοσιακά γνωμικά, μας θυμίζουν πόσο όμορφης είναι η άνοιξη.
Τα γνωμικά και οι παροιμίες δε, αποτελούν πολύ σημαντικά κομμάτια της Ελληνικής γλώσσας, της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, των ηθών, των εθίμων, της ιστορίας και τη θρησκείας. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι παροιμίες και τα γνωμικά δεν χάνουν ποτέ, τη ζωντάνια και την επικαιρότητά τους.
Έτσι λοιπόν, κλείνοντας, σας παραθέτω μερικά, χαριτωμένα γνωμικά και παροιμίες, που λέει ο λαός μας, σε όλη την Ελλάδα και που έχουν άμεση σχέση με το μήνα Μάϊο:

«Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι»
«Τώρα είναι Μάης κι άνοιξη, τώρα είναι καλοκαίρι»
«Μην πάρεις τον Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή»
«Απρίλης με τα λούλουδα και Μάης με τα ρόδα»
«Ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Θεριστής την πείνα»
«Να ’μουν τον Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο κόκορας και γάτος τον Γενάρη»
«Απρίλη με τις μυρουδιές και Μάη με τα λουλούδια»
«Μάη μήνα μη φυτέψεις, Μάη μη στεφανωθείς, Μάη μήνα μη δουλέψεις, Μάη μη ταξιδευτείς»
«Μάη μου, καλέ μου μήνα, να ’σουν δυο φορές το χρόνο»
«Του Μάρτη οι αυγές με κάψανε, του Μάη τα μεσημέρια».
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 248

Animal Bank

Amelhassiz

Amelhassiz
http://amelhassiz.blogspot.com