xariseto.gr - Εδώ δεν πετάμε, χαρίζουμε!

Animal Bank

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2008

21η Απριλίου...

Ημέρα «φωτιάς». Ημέρα «οργής». Ημέρα «μνήμης»

Aποφράδα μέρα η 21η Απριλίου του 1967. Σαράντα ένα χρόνια πίσω και ένα μήνα πριν τις εθνικές εκλογές της 28ης Μαΐου, αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού, με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, ανέβηκαν στην εξουσία μέσω πραξικοπήματος, γράφοντας έτσι μια από τις πιο αιματηρές και «μαύρες σελίδες» της σύγχρονης, Ελληνικής ιστορίας.
Τα αίτια για το πραξικόπημα παραμένουν στη σκιά, ακόμη και σήμερα. Το καθεστώς του Παπαδόπουλου, υποστήριξε πως, υπήρχε σοβαρή πιθανότητα, κατάληψης της εξουσίας, από αριστερούς φανατικούς. Υπήρξε μάλιστα ο ισχυρισμός ότι οι κομμουνιστές θα χρησιμοποιούσαν, μεγάλο αριθμό ψεύτικων στρατιωτικών στολών, οι οποίες και κατασχέθηκαν από τους πραξικοπηματίες, προκειμένου να επαναστατήσουν και να καταλάβουν την εξουσία της χώρας. Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί πως, ουδέποτε, παρουσιάστηκαν τεκμήρια, που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του κινήματος του Παπαδόπουλου.
Επιπλέον, οι συνταγματάρχες, που ως επί το πλείστον, ήταν γόνοι αστικών και αγροτικών οικογενειών, που σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, πίστευαν (;;;) βαθιά πως είχαν χρέος να προστατέψουν τις παραδοσιακές Ελληνικές αξίες από το δυτικό πολιτισμό και τις επιρροές του. Έτσι λοιπόν, με σύνθημα τον «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό», προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να ωραιοποιήσουν ίσως, το κίνημα και την, με τη βία, παραμονή τους στην εξουσία.
Ποιος ξέρει τελικά τι ήταν αυτό που τους ώθησε στο πραξικόπημα. Σίγουρα ήταν φανατικοί αντικομμουνιστές, όμως φοβόντουσαν τόσο πολύ τη δύναμη της Αριστεράς και την πιθανή νίκη της Ένωσης Κέντρου, στις επερχόμενες εκλογές; Μήπως ήταν η βάσιμη ή όχι, υποψία, για απαλλαγή των Ελληνικών στρατευμάτων από τους υπερδεξιούς μετά την νίκη αυτή ή μήπως τελικά, ήταν το «γλυκό ποτό» της εξουσίας που τους μέθυσε;
Ότι και να «όπλισε» τους πραξικοπηματίες, ένα είναι σίγουρο: Ήρθαν για να μείνουν. Αυτό έγινε σαφές από τις πρώτες κιόλας, ώρες. Με έξυπνες, καλοσχεδιασμένες και μεθοδικές κινήσεις, οι αρχηγοί του πραξικοπήματος κάλυψαν τα «νώτα» τους και μείωσαν, έως εκμηδένισαν, τις πιθανότητες εξωτερικών «παρεμβολών», τοποθετώντας σε όλες τις καίριες και νευραλγικές θέσεις, δικούς τους ανθρώπους, στους οποίους είχαν μεγάλη επιρροή. Έτσι λοιπόν, το «κουκλοθέατρο» άρχισε…
Σ’ ένα μπαράζ συλλήψεων, από τους πρώτους Αριστερούς που συνελήφθησαν ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μανώλης Γλέζος, ενώ η μέρα χάραζε, όταν ο χαλκάς της Χούντας, έσφιξε και το λαιμό του Γεωργίου Παπανδρέου. Πριν λοιπόν, ο πετεινός λαλήσει 3 π.μ., οι πραξικοπηματίες είχαν πάρει τον απόλυτο έλεγχό της πρωτεύουσας. Ο τρόμος και η καχυποψία διάχυτη, ανάμεσα στους διαβάτες της Αθήνας. «Φίλοι» προδίδουν φίλους, γνωστοί που γίναν άγνωστοι. Μέρες «φωτιάς» και μέρες «οργής». Dies Irae!
Σήμερα λοιπόν, σαράντα και ένα χρόνια μπροστά, η ιστορία αυτή θυμίζει «πληγή» κακοφορμισμένη, ρέουσα το πηχτό πύο, του μίσους, του πόνου, του φόβου και της απόγνωσης. Οι μνήμες, ζωντανές ακόμη και τώρα, για όλους αυτούς που βίωσαν τις «μαύρες» κείνες μέρες. Όσο όμως κι αν το κορμί έχει μνήμη, το μυαλό ξεχνάει. Έτσι , για τους νεότερους, η 21η Απριλίου, δυστυχώς, δεν είναι, παρά μια ακόμη μέρα μέσα στο χρόνο. Δεν έζησαν, άρα δε θυμούνται. Το κρίμα είναι μεγάλο. Και για τότε και για τώρα. Όμως έτσι είναι οι άνθρωποι, ξεχνούν εύκολα.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να πω, πως θα ήταν πολύ εύκολο για μένα, να γεμίσω δυο-τρεις σελίδες του «Ανεξάρτητου», εξιστορώντας λεπτομερώς τα Απριλιανά. Όμως σκοπός μου δεν ήταν να γίνω ένας ακόμη αφηγητής. Σκοπός μου ήταν μέσα από ένα σύντομο αλλά όσο το δυνατόν πιο περιεκτικό κείμενο, να βάλω ένα «χεράκι» ώστε να αφυπνιστούν συνειδήσεις, που η καθημερινότητα κι η υλιστική κοινωνία που ζούμε, έχει κάνει να αποκοιμηθούν. Κι επειδή «περί ελευθερίας ο λόγος», επιθυμώ να υπενθυμίσω, πρώτα απ’ όλους στον εαυτό μου, πως, «ελεύθερος» είναι αυτός που δεν τον δεσμεύουν τα πάθη του. Τα σέβη μου!
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 246-247

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Απίστευτη η κτηνωδία του ανθρώπου...

Το 2007 ,ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας ξεφτιλισμένος 'καλλιτέχνης' , πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί στον τοίχο μιας Γκαλερί 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει αργά από την πείνα και τη δίψα. Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερί 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου, μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία.

ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ???


Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής Αμερικής πήρε την αισχρή απόφαση, ότι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειται για τέχνη , και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008.

ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!!!


Υπογράψτε εδώ: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html, δε χρειάζεται να πληρώσετε, ούτε να υπογράψετε, αξίζει τον κόπο, να απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμησης ούτε να αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την ευχαρίστηση και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου.. Είναι πολύ εύκολο, διαρκεί μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!




ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΣΑΣ.

ΥΓ: Αν γράψετε το όνομα αυτού του ελεεινού στη μηχανή αναζήτησης Google θα δείτε τις φωτογραφίες του δύστυχου ζώου , και σελίδες web για να δείτε ότι πρόκειται για αληθινό περιστατικό.





Τρίτη, 8 Απριλίου 2008

Είπε ο Μικρός Πρίγκηπας...


Θα είναι όμορφα. ξέρεις. Κι εγώ θα κοιτάζω τ' αστέρια.
Όλα τ' αστέρια θα είναι πηγάδια,
μ' ένα σκουριασμένο γεράνι το καθένα τους.
Όλα τ' αστέρια θα μου δίνουν να πιώ...
Έπεσε μαλακά όπως πέφτει ένα δέντρο...

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Τάδε έφη... Αρθούρος Ρεμπώ

«Ο ποιητής κάνει τον εαυτό του οραματιστή μέσα από μια μακριά , απεριόριστη και συστηματική αποδιοργάνωση όλων των αισθήσεων . Όλες οι μορφές έρωτα , πόνου , τρέλας . Διερευνά τον εαυτό του , εξαντλεί μέσα του όλα τα δηλητήρια και διατηρεί την πεμπτουσία τους . Δοκιμασία ακατανόμαστη , όπου θα χρειαστεί τη μεγαλύτερη πίστη , την υπεράνθρωπη δύναμη , όπου θα γίνει αυτός μέσα απ’όλους , ο μέγας σακάτης , ο μέγας αφορισμένος και ο υπέρτατος επιστήμων . Γιατί φτάνει το ΑΓΝΩΣΤΟ ! ‘Ετσι λοιπόν , τι κι αν καταστραφεί στην εκστατική πτήση του μέσα από πράγματα πρωτάκουστα , ακατανόμαστα ;»

Τάδε έφη... Κατερίνα Γώγου

"Πάει. Αυτό είταν.Χάθηκε η ζωή μου φίλεμέσα σε κίτρινους ανθρώπουςβρώμικα τζάμιακι ανιστόρητους συμβιβασμούς.'Αρχισα να γέρνωσαν εκείνη την ιτιούλαπου σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.Και δεν είναι που θέλω να ζήσω. Είναι το γαμώτο που δεν έζησα".

Animal Bank

Amelhassiz

Amelhassiz
http://amelhassiz.blogspot.com