xariseto.gr - Εδώ δεν πετάμε, χαρίζουμε!

Animal Bank

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Τάδε έφη... Ερνέστο Τσε Γκεβάρα


«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. (…) Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους»

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Απελευθερώστε την αγάπη που κρύβετε μέσα σας...!

video

Αν σε όσους αγαπάμε, τους ανοίγαμε ένα παράθυρο στην ελπίδα,

τότε, ίσως και να φτιάχναμε έναν καλύτερο κόσμο...!

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Wig

video


“WIG”
Ο Μπράιαν (Θοδωρής Κουνιάκης) και η Σίλα (Θέκλα Γουναρίδη) είναι σε διάσταση. Αυτός, πρώην οδηγός αυτοκινήτων, αυτή, απλά πάμπλουτη. Όταν η Σίλα επιλέγει να τον χωρίσει, επειδή ο Μπράιαν διατηρεί εξωσυζυγική σχέση με την νεαρή Τζούν (Βίκυ Λέκκα), και τον αφήνει άφραγκο, τα πράματα δυσκολεύουν. Τη λύση έρχεται να δώσει ο αινιγματικός νεαρός, Τζέρυ (Χρίστος Νικολάου) … Το τίμημα είναι μια άλλη υπόθεση…
Η ομάδα Φ 1.62, μετά το επιτυχημένο «com.muni.cate» της Φωτεινής Κρόκου, επιστρέφει με ένα ατμοσφαιρικό ψυχολογικό θρίλερ, που διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1970, λίγο έξω από το Λονδίνο… Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα…
…στο “Murder Game” της Κόνστανς Κοξ. (συγγραφέας των θεατρικών διασκευών «Ανεμοδαρμένα Ύψη», «Περηφάνια και προκατάληψη» και «Τζέην Έιρ»).

Πλήρης Διασκευή, Σκηνοθεσία: Φίλιππος Μπουραΐμης
Μετάφραση: Φίλιππος Μπουραΐμης, Βίκυ Λέκκα
Βοηθός σκηνοθέτη: Μιρέλα Σταυρινού

Μουσική: Νικόλας Λαμπρινάκος
Κοστούμια: Ιόλη Μιχαλοπούλου
Σκηνικά: Κατερίνα Χριστίνα Μανωλάκου
Βοηθός Σκηνογράφου, φροντιστήριο: Ξένια Πατλάκα
Παραγωγή: Φ 1.62

Διανομή
Θοδωρής Κουνιάκης, Χρίστος Νικολάου
Βίκυ Λέκκα, Θέκλα Γουναρίδη.

Που: Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168 , 210 6460 748
Πότε: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή
12 Δεκέμβρη 2008- 11 Γενάρη 2009, στις 21:15
Είσοδος: 15 ευρώ, 12 ευρώ (φοιτητικό)
Διάρκεια παράστασης: 1:20 χωρίς διάλειμμα

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Το τούβλο

Ένα νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος εταιρείας, οδηγούσε τη νέα του τζάγκουαρ κάπως γρήγορα σε μία γειτονιά όχι και τόσο καλόφημη. Πρόσεχε μην τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαινή πόρτα της τζάγκουάρ του. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο που το τούβλο είχε ριχτεί.
Φανερά θυμωμένος πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητό του, κι έπιασε ένα παιδί που βρήκε κοντά του, το έσπρωξε και το ακούμπησε με την πλάτη σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, φωνάζοντας «Γιατί το έκανες αυτό και ποιος είσαι; Τι νομίζεις ότι κάνεις; Αυτό είναι ένα καινούριο αυτοκίνητο και το τούβλο που πέταξες του έκανε μια πολύ ακριβή ζημιά! Γιατί το έκανες»;

Το νεαρό αγόρι απολογητικά του είπε «σας παρακαλώ κύριε. σας παρακαλώ, ζητώ συγνώμη, αλλά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω! Πέταξα το τούβλο γιατί κανένας δεν σταματούσε.» Με δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπό του και στο σαγόνι του, το αγοράκι έδειξε πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. «Είναι ο αδερφός μου» είπε «Το αναπηρικό του καροτσάκι αναποδογύρισε στο πεζοδρόμιο, έπεσε απ το καροτσάκι κι εγώ δεν μπορώ να τον σηκώσω».

Το αγόρι ζήτησε από τον νεαρό «Θα μπορούσατε σας παρακαλώ να με βοηθήσετε να τον βάλουμε πίσω στο αναπηρικό του καροτσάκι; Είναι χτυπημένος και είναι πολύ βαρύς για να τον σηκώσω μόνος μου».
Ο οδηγός εμβρόντητος, προσπάθησε να συνέλθει, σήκωσε γρήγορα το ανάπηρο αγόρι και το καροτσάκι του, έπειτα πήρε ένα χαρτομάντηλο και περιποιήθηκε πρόχειρα τις πληγές του αγοριού. Με μια ματιά που του έριξε κατάλαβε πως τα τραύματα του παιδιού ήταν επιφανειακά κι όλα θα πήγαιναν καλά.
«Σε ευχαριστώ, ο Θεός να σε ευλογεί» είπε το ευγνώμων αγοράκι στον ξένο. Ο οδηγός ταραγμένος ακόμη, απλά κοιτούσε το αγοράκι να σπρώχνει το καροτσάκι με τον αδερφό του πάνω στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας για το σπίτι τους.

Γύρισε προς τη τζάγκουάρ του αργά. Η ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν εμφανέστατη αλλά ο νεαρός ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία να την επιδιορθώσει. Άφησε τη ζημιά να υπάρχει για να του θυμίζει το μήνυμα «Μην ζεις τη ζωή σου τόσο γρήγορα έτσι ώστε να αναγκάζεις τον άλλον να σου πετάξει ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου»!

Ο θεός ψιθυρίζει στις ψυχές μας και μιλά στις καρδιές μας. Μερικές φορές όταν δεν έχουμε χρόνο να ακούσουμε, είναι αναγκασμένος να μας πετάξει ένα τούβλο. Είναι επιλογή μας να ακούμε ή όχι.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2008

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

Kυτίον παραπόνων


Αύγουστος τελείωσε. Μπήκε ο Σεπτέμβρης. Σε λίγο θα φύγει κι αυτός. Θα μπει, αργά και μελαγχολικά ο Οκτώβρης. Ο Αμπέλωπας, εδώ που κάθομαι, στην αυλή μου, έχει αρχίσει να ψιλοκοκκινίζει. Όχι από τη ντροπή του. Απλά… πεθαίνει. Τα φύλα του πεθαίνουν, μόνο και μόνο για να ξαναγεννηθούν, σε μερικούς μήνες.
Μελαγχολώ. Κλείνω τα μάτια και γέρνω το κεφάλι προς τα πίσω. Ένα ελαφρύ αεράκι με κάνει κι ανατριχιάζω. Κόσμος έρχεται, κόσμος πάει, a casa d’ Irene… Το ακούω στο ξεχαρβαλωμένο τρανζιστοράκι που, κάποιος ξέχασε μια μέρα στο λεωφορείο κι εγώ σαν γνήσια Ελληνίδα το σούφρωσα, αντί για να το παραδώσω στο σταθμαρχείο. «Σιγά μην το αποζητήσει» σκέφθηκα για τον ιδιοκτήτη του. «Σαράβαλο είναι», συμπληρώνω τη σκέψη.
Στο απέναντι παρκάκι, δυο γερόντια, με κυρτωμένες πλάτες, συζητούν χειρονομώντας, από κάπου ακούγεται ο ήχος του ταβλιού κι ενός μωρού που κλαίει. Η πόλη ζει έντονα κι εγώ μελαγχολώ. Όχι γιατί έφυγε το καλοκαίρι αλλά γιατί έφυγε, χωρίς να προλάβω να του πω ένα «γεια». Έτσι, κάθομαι εδώ, και γράφω. Γράφω αυτό το editorial και που και που κανένα άρθρο, καμιά ιδέα, που μου’ ρθε έτσι, σαν «σφήνα». Γιατί όλα έτσι έρχονται στη ζωή. Σφήνες. Εμβόλιμα. Κι εμείς δεν έχουμε χρόνο –ούτε και χρήμα- για εμβόλια. Να ανοσοποιηθούμε από τα «σημεία των καιρών», από τους «(υ)ιούς» που μας περιβάλλουν.
Αν ήταν εδώ, θα της έλεγα «πιάσε βρε γιαγιά, ένα καφεδάκι, από κείνο το σπέσιαλ, που μόνο εσύ ξέρεις να σιάχνεις. Με δυο φουσκάλες και παχύ-παχύ καϊμάκι. Κι έλα κάτσε δω, να τα πεις με την εγγονή σου». Τώρα όμως, εκείνη «έφυγε» κι εγώ… εγώ πίνω ένα νερόπλυμα, με μπόλικο αφρό από πάνω. Ένα νερόπλυμα, απ’ αυτά που πουλάν στις υπεραγορές, παρέα με ένα γυάλινο ποτήρι του σωρού, που όμως ξαφνικά αποκτά τερ-αστεία αξία, γιατί έχει πάνω μια ζωγραφιά, διάσημου δημιουργού. Αναπολώ τον παλιό καλό καιρό… «παλιά, όχι όμως πολύ παλιά» που λέει μια φίλη. Γνήσιος Ελληνικός καφές και νεράκι υγιεινό. Όχι στιγμιαίος και νερό εμπλουτισμένο με… χλώριο!
«Εν θάδε κείται» το «κυτίον παραπόνων», για μας τους παραπονιάριδες, που δε μας αρέσει η ζωή, όπως κάποιοι, εμείς οι ίδιοι ίσως, την καταντήσαμε. Πλαστικές τροφές, θολό νερό, μολυσμένος αέρας. Άγχος, άγχος, άγχος. Ζωή ποιότητας ΑΑΑ! Άγχος, ανέχεια, απόγνωση. ΑΑΑ!
ΆΑΑει στο καλό! Τι μ’ έπιασε σήμερα; Γιατί τόσο γκρίζο; Ίσως να φταίει το χώμα που μυρίζει βροχή. Ίσως πάλι να φταίει πως…
…Πώς να το πω; Πώς να το ομολογήσω; Η πόλη ζει έντονα κι εγώ μελαγχολώ. Μου αρέσει αυτό το σχήμα το οξύμωρο. Με κάνει ευτυχισμένη ή έστω χαρούμενη. Γιατί μελαγχολώντας, συνειδητοποιώ πως ο οργανισμός μου αντιδρά. Απεργεί, μαζί με τον ΟΤΕ, τον ΟΑΣΑ, το Τραμ, τη ΓΣΕΕ και δε συμμαζεύεται… Κατεβάζω «ρολά» και μελαγχολώ. Θλίβομαι και μελαγχολώ. «Καλημέρα θλίψη» που έγραψε κάποτε η αγαπημένη μου Φρανσουάζ.
Ωραία η «τέχνη της επιβίωσης», που χρόνια τώρα μας «σερβίρουν σε κρύο πιάτο», όμως πεπαλαιωμένο το «μοντέλο». Η νέα μόδα επιτάσσει το «ευ ζειν». Ευ-κολο ζειν, ευ-τυχές ζειν, ευ-χάριστο ζειν.
Οι δικαιολογίες γιοκ! Πάπαλα τα όργανα. Ο Μιχάλης λέει «Χέρια ψηλά» και το κεφάλι επίσης, λέω εγώ. Έξω το στήθος, μέσα ο πωπός. Ώρα για να μάθουμε την «τέχνη της ζωής». Αυτήν που, επί αιώνες κατεργάζονταν, οι παππούδες μας. Σαν αυτή, που τραγουδά η Λένα η Αλκαίου, σ’ ένα απ’ τα προηγούμενα CD της ή σαν κι εκείνη που περιγράφει στην ταινία/ντοκυμαντέρ του, ο Pan Nalin.
Αiuto! Αiuto σύντεκνοι! Δώστε μία χέρα βοηθείας, μην αρπάξω τη μαχαίρα! «Χέρια ψηλά» και το κεφάλι επίσης!


Αφιερωμένο στις "αρκούδες" του κόσμου:

video

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2008

Οι εικόνες της ψυχής



Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του.
Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.
Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος.
Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές.
Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.
Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.
Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα.
Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος.
Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.
Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.
Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.
Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν.
Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα.
Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.
Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.
Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.
Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.
Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.
Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.
Πρόσθεσε, "Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος".



Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Η εξέλιξη της υγείας του Λήο





Kalispera se olous,
Molis epestrepsa apo tin idiwtiki kliniki opou nosileuetai o Leo kai ta neotera einai ta eksis :- o Leo exei upostei egkaumata 3ou kai 4ou bathmou me puwdeis pliges- kathimerina tou afairountai oi nekroi istoi dermatos kai sarkas - kathimerina katharizontai kathe eidous pliges kai aposteirwnontai oles oi esites molunseis- eidika mesa sta autia tou eixan dimiourgithei skoulikia, ta opoia eutuxws apomakrunthikan egkairws, protou proklithei sipsi- se peripou 10 meres tha exei apomakrunthei to 95% tou nekrou, katestrammenou istou kai pleon tha einai efikti i anaplasi neas epidermidas - to oidima exei upoxwrisei se ikanopoihtiko bathmo kai eidika sto kefali tou, me apotelesma o Leo na mporei na anoiksei ta matia tou- i akoi kai i orasi tou den exoun peiraxtei- ta autia tou, dustuxws tha akrwtiriastoun, eidika to aristero einai san ena kommati ksulo (mporeis na to spaseis me ta xeria sou)- i egxeirisi akrwtiriasmou twn autiwn tha ginei se 5 me 10 meres, kathws to skuli prepei na anaktisei ka allo tis dunameis tou- den exei akoma oreksi na faei, alla epilegei ti tha faei, kati pou einai thetiko simadi- exei oreksi na kanei mikres boltes kai einai polu upakouos kai truferos- dustuxws, akoma den exei papsei na tremei apo to sok- sigoura tou exoun riksei kapoio eidos ximikou (udroxlwriko oksu ? aqua forte? vitrioli ? ...)- en oligois, sto thema twn egkaumatwn o Leo tha xreiastei iatriki perithalpsi gia tous epomenous 2 mines kai logika tha ginei kala- to mono problima pou uparxei auti ti stigmi kai einai ligo anusixitiko einai pws o Leo exei brethei thetikos se leismaniasi (kala azar) me endeiksi 1/400- o ktiniatros pou ton parakolouthei me enimerwse pws ena skuli meta apo auta pou exei perasei kai exontas se katastoli to anosopoihtiko tou sustima mia tetoia endeiksi den einai to anusixitiki- tha ksekinisi eidiki therapeia gia ti leismaniasi se peripou 15 meres, outws wste na exei anaktisei k tis dunameis tou kai na exoun apomakrunthei oloe oi esties molunsisKsexasa na anaferw oti o ktiniatros me enimerwse oti o dimos porou epikoinwnise mazi tou kai ton pliroforise oti protithetai na analabei kai na kalupsei ola ta eksoda tou Leo.Telos ,tha ithela na sas euxaristisw olous goa to endiaferon pou deiksate.Tha sas enimerwnw apo auto to group opote uparxei kati neotero kai gia o,tidipote xreiastei o Leo.Mexri tote na eiste oloi kala !!

Απο το γκρουπ "ΣΟΚ με την κακοποιηση του σκυλου ΛΗΟ στον ΠΟΡΟ", στο Facebook.

ΣΟΚ με την κακοποιηση του σκυλου ΛΗΟ στον ΠΟΡΟ



Τον βρηκαμε βαρεια κακοποιημενο την Τριτη το μεσημερι 15 Ιουλιου στο Νεωρειο, στον Πορο Τροιζηνιας. Οι φωτογραφιες που στελνουμε ειναι αποκαλυπτικες. Αργοτερα μαθαμε πως ηταν ενα χαρουμενο αδεσποτο σκυλι που ακουγε στο ονομα Ληο (Leo). Δεν πιστευαμε στα ματια μας για το τι βλεπαμε. Το ΣΟΚ ηταν οδυνηρο, απολυτο. Καμμενη σαρκα, κομματια ολοκληρα δερματος και σαρκας να λειπουν απο το προσωπο, τα ματια, το στομα, τα αυτια, το σωμα, και το δυστυχο ζωο να τρεμει ασταματητα με λυγμους που σου σπαραζαν την καρδια και την ψυχη. Τον ειχαν περιλουσει πολυ προσφατα, ισως εκεινο το πρωι, με βαρειας μορφης χημικα, καποιο δραστικοτατο οξυ, σαν βιτριολι, σαν ακουαφορτε, η κατι τετοιο τελος παντων που να προξενησει αυτη την αποτροπαιη και ανηκουστη βλαβη σε μια ζωντανη υπαρξη. Ειναι προφανες οτι καποιον η καποιους «ενοχλησε» το σκυλι και σαν «τιμωρια» ξεσπασαν τα απανθρωπα τερατωδη ενστικτα τους σε μια αβοηθητη υπαρξη με αυτον τον κακουργηματικο τροπο. Η λυπη και η αγανακτηση μας ατελειωτη. Καποιος που κυκλοφορει αναμεσα μας στο ομορφο νησι, ειναι ενας αδιστακτος βασανιστης ενας υπανθρωπος που λογικα δεν εχει θεση στην κοινωνια μας και θα επερεπε να βρισκεται καπου αλλου κλεισμενος.Το λυπηρο ειναι οτι στις εκκλησεις μας για βοηθεια σε φιλοζωικες οργανωσεις,Σε ιατρεια, ιατρους, ακομη και σε καποιο καναλι συναντησαμε μια παραξενη αδιαφορια που μας ξενισε.Ετσι μερικοι, ελαχιστοι ανθρωποι ξεκινησαμε αμεσως με προσωπικες προσπαθειες να χορηγησουμε καποια θεραπευτικη φροντιδα αλλα και παροχη τροφης. Ακολουθωντας τηλεφωνικες συμβουλες απο κτηνιατρο πλυναμε τις πληγες, χορηγησαμε αντιβιοτικα φαρμακα, και τροφη (μονο με συριγγα και με μεγαλη δυσκολια), ολο το περασμενο εικοσιτετραωρο. Ομως ειναι φανερο οτι το ζωο χρειαζεται αμεση νοσοκομειακη περιθαλψη την οποια δεν μπορεσαμε να πετυχουμε χθες παρα τις προσπαθειες μας. Σημερα παντως θα τον μεταφερουμε οπωσδηποτε στην Αθηνα, αναγκαστικα σε ιδιωτικη κλινικη γιατι ειναι ακρως απαραιτητη η ιατρικη του παρακολουθηση και περιθαλψη. Ο ΛΗΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ, σε πεισμα εκεινων που θελησαν να τον θανατωσουν με τοσο βαρβαρο τροπο.Επισης, απο πληροφοριες που συγκεντρωσαμε, την περασμενη εβδομαδα αλλο ενα αδεσποτο σκυλι πεθανε με σπασμους μπροστα στα ματια περιοικων στην ιδια περιοχη απο δηλητηριασμενο φαγητο (φολα).Θελουμε λοιπον να καταγγειλουμε την υπαρξη καποιου η καποιων αδιστακτων υπανθρωπων στο νησι του Πορου οι οποιοι αβιαστα προβαινουν σε απαραδεκτες, απανθρωπες, κακουργηματικες πραξεις εις βαρος ανυπερασπιστων ζωων. Μπορειτε να μας βρειτε στο κινητο τηλεφωνο : 6983936194Παρακαλουμε θερμα να διαδωσετε το μηνυμα μας σε ολα τα blogs. Με εκτιμηση.
Απο το γκρουπ "ΣΟΚ με την κακοποιηση του σκυλου ΛΗΟ στον ΠΟΡΟ", στο Facebook.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008

Έλα να πάμε στα καμένα…

Κι όμως πέρασε… και δεν ακούμπησε… η φωτιά τις ψυχές μας. Ένα χρόνο μετά, είμαστε εδώ! Υπάρχουμε! Αναπτυσσόμαστε κι ανθίζουμε! «Μπαρουτοκαπνισμένα» τα πρόσωπα αλλά «φωτεινά» τα χαμόγελα. Σήμερα, σβήσαμε το πρώτο μας κεράκι. Όχι αυτό που άναψε τη μεγάλη πυρκαγιά αλλά εκείνο που έδωσε φως, στις μαύρες μέρες που ακολούθησαν τη μεγάλη πυρκαγιά. Πικρά τα γενέθλια, που γιορτάζουμε καρδιά μου.
Σήμερα, 4 Ιουλίου του 2008, στεκόμαστε κάτω από το κτήριο, στη συμβολή των οδών Κουντουριώτου και Τσαμαδού, στον Πειραιά και κοιτάμε με το βλέμμα υψωμένο στον πρώτο όροφο, το παράθυρο εκείνο στο οποίο κάποτε μαζευόμαστε όλοι μαζί, «σωρός-κουβάρι», για να καπνίσουμε βιαστικά ένα τσιγάρο, χωρίς να ενοχλούμε την ασθματική της ομάδας και να ανταλλάξουμε απόψεις επί παντός επιστητού.
Το παράθυρο τώρα ανήκει σε ένα φροντιστήριο κι αντί για τις ταλαίπωρες, ξενύχτησες φάτσες των δημοσιογράφων, παρατηρεί κανείς, τα χαρούμενα προσωπάκια των μαθητών. Αισιόδοξο το μήνυμα. Η φωτιά έκαψε το παρελθόν κι έστρωσε το έδαφος για τα νέα φιντάνια. Να ανθίσουν, να φουντώσουν και να αποδώσουν καρπούς και, γιατί όχι, στους κόλπους της δημοσιογραφίας.
Αλήθεια, που σας βρήκε η ώρα 15:15 συνάδελφοι; Εμένα στο γραφείο να μετρώ πληγές στις φωτογραφίες. Κοίτα μωρέ… εκεί κάποτε ήταν το γραφείο μου… βλέπεις εκείνο το κομμάτι κάρβουνο; Ήταν κάποτε η κορνίζα με την φωτογραφία του σκύλου μου. Κι εκείνο το κουρέλι που κρέμεται σε κείνο το σίδερο, ήταν το αδιάβροχό μου, ξεχασμένο από το χειμώνα. Μα πως δεν έλιωσε εντελώς;
Όπα, τι είναι αυτό; Αχαχαχα! Απίστευτο; Κι όμως αληθινό! Το μαγνητοφωνάκι που νόμιζα πως είχα ξεχάσει σε κείνη τη συνέντευξη Τύπου. Ώστε εδώ ήταν ε; Ήταν κι αυτό, όπως τόσα άλλα αντικείμενα, προσωπικά και της δουλειάς που έγιναν στάχτη.
Ένας χρόνος… Ε και; Και τι έγινε θα μου πείτε… «Κάτι τρέχει στα γύφτικα». Προς τι όλο αυτό το επετειακό ανασκάλεμα «περασμένων-ξεχασμένων»; Το «κάτι» και το «κατιτίς» μπορεί να τρέχουν στα γύφτικα, όμως τα περασμένα για εμάς δεν έχουν ξεχαστεί. Γιατί ο χρόνος δεν είναι ένας αλλά εννέα! Εννέα χρόνια «στην πυρά» κι εμείς, «Ιωάννες της Λωραίνης», να ακούμε τον απεγνωσμένο ψίθυρο της γνώσης που απανθρακώνεται. Πσσσσπσσφφσσσπσσς… Στάχτη!
Μη, μη ζαρώνεις τη μύτη σου συνάδελφε! Τράβα πιο βαθιά «τζούρα». Αυτή είναι μια «πρέζα» που δεν θα ξανασνιφάρεις ποτέ σου! Εκτός ίσως αν ξανακάψουν την εφημερίδα που δουλεύεις.
Κάπου στο διαδίκτυο (ούτε και που θυμάμαι πια το «που») διάβασα το εξής: «Μου φαίνεται ότι ο τελευταίος χρόνος πέρασε απελπιστικά γρήγορα στην πραγματική ζωή. Αντίθετα, στη μπλογκόσφαιρα που ζω, ήταν απελπιστικά αργός» ή κάπως έτσι, τέλος πάντων. Όντως… γρήγορα πέρασαν αυτές οι 365 ημέρες (ή μήπως ήταν 366;). Κι όμως φαντάζει μόλις χθες, όλο αυτό. Καθήμενη εδώ, με το χρονοντούλαπο, ανοιγμένο φαρδύ-πλατύ, μπρος στα πόδια μου, νομίζω ότι θα γυρίσω το κεφάλι μου προς τα πίσω και θα δω ξανά, σε σλόου μόσιον αυτή τη φορά, το ίδιο σκηνικό. Εσένα φίλη μου καλή, να ανοίγεις την πόρτα του διπλανού γραφείου κι οι πύρινες «γλώσσες» να «γλύφουν» μέχρι και το ταβάνι.
Γιατί έγινε αυτό φιλενάδα; Γιατί εδώ; Γιατί εμάς; Γιατί τώρα; Ατύχημα; Ας γελάσω… ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ, αποφάνθηκε η πυροσβεστική υπηρεσία. Δύσκολη εποχή για τα ΜΜΕ, φίλη μου καλή. Διαφωνείς συνάδελφε; Όχι ε; Ποιος ξέρει, ποιο μαγικό κουμπάκι πατήσαμε, ηθελημένα ή όχι κι ανοίξαμε το «κουτί της Πανδώρας»; Κι αυτό άνοιξε… κι η καταστροφή του κόσμου, ήρθε και ξεχύθηκε στα 120 τετραγωνικά της εφημερίδας μας. Αχ μωρέ συνάδελφε…
«Πυρ, γυνή και θάλασσα» είναι λεν τα τρία μεγαλύτερα κακά. Πυρ που μας έκαψε. Κι η φωτιά, γυναίκα είναι. Θάλασσες κι ωκεανοί, το νερό που χύθηκε, για να σβήσει τη φωτιά, καταστρέφοντας ότι δεν είχε προλάβει να κάψει πρώτη εκείνη.
Γιατί καλέ μου εμπρηστή; Δεν σου έφτασαν τόσα δάση που ήδη, είχες παραδώσει στην αγαπημένη σου; Τόσο αχόρταγη είναι πια αυτή η… φωτιά; Ήταν μήπως ένα στοίχημα που έπρεπε να κερδίσεις; Ή μήπως ήταν το ινάτι που σου «όπλισε» το χέρι; Έλα λοιπόν, μην κλαις. Έχεις τους φίλους σου κοντά σου. Να κοίτα… σου απλώνουν το χέρι. Εμπρός λοιπόν! Όλου του κόσμου εμπρηστές ενωθείτε! Αγκαλιάστε τους ώμους, ο ένας του άλλου, και τραγουδήστε. Το κοινό σας καταχειροκροτεί. Τραγουδήστε…

Έλα να πάμε στα καμένα
στον Υμηττό και στην Αυλώνα
πουλιά και πεύκα συλλογίσου
ενός καμένου παραδείσου
δέντρα που ήτανε φαντάσου
και στη σκιά τους ξεκουράσου
[…]

Υ.Γ. Φίλοι μου εμπρηστές, «μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Η υπόθεση δεν έκλεισε. Οι ανακριτικές υπηρεσίες, ακόμη ερευνούν και σύντομα, ίσως και πριν ολοκληρωθεί αυτός ο χρόνος, θα έχουμε το πόρισμα της έρευνας και μαζί και το «κεφάλι» του υπεύθυνου αυτής της καταστροφής, «επί πίνακι». Μη. Μη σας κόβεται το γέλιο φίλοι, εμπρηστές. Τι περιμένατε; Δεν γνωρίζατε πως «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»; Έι, εμπρηστές…, μαζί με τα ευχαριστήρια για τις καμένες φλάντζες του μυαλού μας, από τις σπίθες της κακίας σας, κλείνω με αυτό: Πριν ο πετεινός λαλήσει τρεις, ο Ιούδας πρόδωσε!

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 257


Νίκος Σεργιανόπουλος – 40 ημέρες μετά

Ο τρόμος κρύβει όντως μιαν ηδονή;

Ένα στυγερό έγκλημα έμελλε να αποκαλυφθεί το πρωί της 4ης Ιουνίου, 2008, στην οδό Μετεώρων, στο Παγκράτι. Θύμα, ο αγαπημένος «ξένος» μικρών και μεγάλων, ο «δικός» μας κ. Μαρκοράς, ο Νίκος Σεργιανόπουλος. Ο θύτης, ακόμη και σήμερα, παραμένει στις σκιές, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις και δηλώσεις της αστυνομίας, ότι σύντομα θα συλληφθεί.
Ο Νίκος, όπως διαπιστώθηκε, είναι, ήταν ένας άνθρωπος, μόνος, εσωστρεφής και ιδιαίτερος. Φίλους, με ή χωρίς εισαγωγικά, είχε πολλούς. Δυστυχώς όμως, άφησε την τελευταία του πνοή με το παράπονο ότι ποτέ δεν είχε βρει την «αδελφή ψυχή». Αυτό που κάποια ανατολίτικη φιλοσοφία, αποκαλεί «το μισό μου πορτοκάλι». «Δεν έχω κάνει ποτέ σχέση» ήταν το high light στην τελευταία του συνέντευξη σε γνωστή, τηλεοπτική εκπομπή.
Ο Νίκος, είναι, ήταν ένας άνθρωπος που το «σύστημα» δεν τον άγγιζε. Αντισυμβατικός και ιδιαίτερος. Συγχρόνως όμως, γλυκός, τίμιος, πονετικός, τρυφερός, ευγενικός, χαμογελαστός, προσιτός και πάνω απ’ όλα, άνθρωπος. Ακούσαμε δεκάδες ανθρώπους να μιλούν για το Νίκο. Άλλοι με πικρία για αυτό που του συνέβη, άλλοι με θυμό, άλλοι με φόβο κι ανησυχία. Κανείς όμως από αυτούς, δεν είπε άσχημη κουβέντα για τον κ. Μαρκορά. Πιστέψτε ότι, δεν ήταν λόγω σεβασμού στο όνομα του νεκρού. Ήταν λόγω του ότι, δεν υπήρχε κάτι άσχημο να πουν. Όσοι τον γνώριζαν, τον αγαπούσαν γι’ αυτό ακριβώς που ήταν... Αληθινός. Πραγματικότητα σε έναν κόσμο ψεύτικο.
Μα τον αγάπησαν κι άλλοι. Που δεν τον γνώρισαν, δεν του μίλησαν ποτέ, δεν του άγγιξαν το χέρι. Κι αυτοί οι άνθρωποι, κουβάλησαν σωρούς λουλούδια, αρκουδάκια, γράμματα και στίχους, φωτογραφίες και ενθύμια. Τα μετέφεραν από χιλιόμετρα μακριά, στο κατώφλι της πολυκατοικίας που τα τελευταία χρόνια, κατοικούσε. Να στήσουν πρόχειρο βωμό, για να τιμήσουν εκείνον, που τους χάρισε τόσα χαμόγελα, στα χρόνια που πέρασαν. «Τέτοια λατρεία από τον κόσμο, ούτε η εθνική μας σταρ, δεν βίωσε, όταν έκλεισε τα μάτια της», είπε ένας κάτοικος.
Ο αυτοσχέδιος βωμός, ενόχλησε κάποιους, που δεν είχαν καν το τακτ, ή την ευγενή καλοσύνη αν θέλετε, να κάνουν υπομονή μέχρι το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Νίκου, ή έστω, να τον μεταφέρουν παραπέρα. Έτσι, με μια κλωτσιά, ξαπόστειλαν όλα αυτά τα δείγματα αγάπης του κόσμου. Βρώμιζε την πολυκατοικία κύριοι, όλος αυτός ο συφερτός ε; Άραγε όμως, τι είναι πιο μιαρό; Ένας σωρός πεθαμένα γράμματα και λουλούδια ή η κακία και η απονιά του κόσμου;
Κι όλος αυτός ο τηλεοπτικός μαραθώνιος, με επίκεντρο το όνομά του; Τι ήταν όλο αυτό βρε παιδιά; Και πόσα δεν ειπώθηκαν. Η προσωπική ζωή του Νίκου στο σφυρί! Φίλοι συνάδελφοι… θα μπορούσε να είναι ο αδελφός σας, ο γιος σας, ο «κολλητός» σας φίλος… Θα μιλούσατε έτσι, κύριοι συνάδελφοι, για τον αδελφό ή τον γιο ή τον «κολλητό» σας φίλο;
Αν ο Νίκος είχε περάσει τη νύχτα του με μια γυναίκα, θα λέγατε συνάδελφοι, ότι «οι εραστές δεν τα βρήκαν στις στάσεις»;. Οι ομοφυλόφιλοι κύριοι, δεν διαφέρουν από τους ετεροφυλόφιλους. Αλήθεια, υπάρχουν «δήθεν» ομοφυλόφιλοι; Γιατί όπως έχουμε διαπιστώσει πολλοί, «δήθεν» στρέιτ υπάρχουν. Οι γκέι άνθρωποι, δεν γίνονται λιγότερο ή περισσότερο δολοφόνοι από τους στρέιτ. Ούτε οι μεν ούτε οι δε, σκοτώνουν επειδή δεν έκαναν καλό σεξ το προηγούμενο βράδυ!
Όσο για τις ναρκωτικές ουσίες, που μάλλον βρέθηκαν στο σαλόνι του ηθοποιού, κανείς δε μπορεί να προσδιορίσει, εάν τις πούλησε ομοφυλόφιλος ή μη ή αν τα αγόρασε ετεροφυλόφιλος ή μη. Για κανέναν απ’ ότι φαίνεται, δεν είναι δύσκολο, όταν είναι «φτιαγμένος», 1, 10, 20, 30, 40 φορές κάποιον. Σας παρακαλώ κύριοι συνάδελφοι, σεβαστείτε τον όρκο που δώσατε και μην χτυπάτε, κάτω από τη «ζώνη» μόνο και μόνο για τα νούμερα στα διάφορα μηχανάκια, γιατί τελικά καταφέρνετε να γίνεται εσείς οι ίδιοι «νούμερα».
Στη Δράμα, έπεσε η «αυλαία» αυτού του δράματος. Εκεί, στεγνώνουν τα μάτια της γριάς μητέρας και της αγαπημένης αδελφής του Νίκου. Στον τόπο που τον γέννησε, το χώμα, σκέπασε για πάντα το τσαχπίνικο χαμόγελο του κ. Μαρκορά. Κραυγαλέα η απουσία, των συναδέλφων του, που τον άφησαν μόνο σε αυτό το τελευταίο του ταξίδι.
Έρμαιο τον παθών του και της μοναξιάς του, ο Νίκος, άφησε το μάταιο τούτο κόσμο όπως έζησε. Μόνος. «Ο τρόμος κρύβει μια απίστευτη ηδονή» είχε πει κάποτε. Κι ο ίδιος αυτός τρόμος, ήρθε να τον συναντήσει τα μεσάνυχτα της 3ης Ιουνίου, του 2008. Πρωταγωνιστής στη δική του τραγωδία, ο Νίκος, έπεσε με τιμή και δόξα. Το ερώτημα, που αφήνει μια πικρή γεύση στον ουρανίσκο, και νομίζω πως δεν θα φύγει ποτέ από κει, είναι: Τελικά, αυτός ο άνθρωπος, ήταν μόνος ή μοναχικός; Τελικά, εγώ, εσύ που διαβάζεις, εκείνος απέναντί σου, που κοιτάει τηλεόραση, η κοπέλα που τρέχει στο δρόμο, να προλάβει το λεωφορείο… πόσο; Πόσο διαφέρουμε από αυτόν τον άνθρωπο;
Υπάρχει κανείς που μπορεί ν’ απαντήσει;
Εις το επανειδήν…


Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 257

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2008

Τάδε έφη... Νίκος Καζαντζάκης

"Έχεις το πινέλο και τα χρώματά σου, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα".

Μια ωδή στην παρ-άνοια...

video

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

Η τέχνη...


Η τέχνη βρίσκεται παντού! Σε κάθε γωνιά του δρόμου, σε κάθε στενό, μέσα στο σπίτι και έξω απ' αυτό. Η τέχνη βρίσκεται μέσα μας. Ζει από μας και μας θρέφει. Μας μεγαλώνει και μας ξεσηκώνει. Τέχνη είναι να "κατεργάζεσαι τέχνας". Τέχνη είναι να ζεις. Τέχνη είναι ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι.

Η τέχνη βρίσκεται παντού. Όπου και να στρέψεις το κεφάλι. Βλέπεις την καλλιτεχνία του Θεού, στον ουρανό όταν σουρουπώνει. Βλέπεις την τέχνη στο χαραγμένο, από τον χρόνο, πρόσωπο ενός ανθρώπου. Η τέχνη βρίσκεται, στις σχισμένες σελίδες ενός σχολικού τετραδίου και χαραγμένη στον κορμό του αιωνόβιου δέντρου εκεί στην παραλία. Η τέχνη είναι μέσα μας. Είναι πανταχού παρούσα. Πόση τέχνη δεν κρύβει το γέλιο ή το γοερό κλάμμα του βρέφους της διπλανής πόρτας; Πόσο καλλιτεχνικό δεν είναι το χτένισμα της "τρελής" της γειτονιάς;

Λένε πως "η τέχνη μιμείται τη ζωή". Λάθος! Η ζωή μιμείται την τέχνη γι' αυτό είναι τόσο όμορφη. Κοίτα αυτά τα προβατάκια. Όχι, όχι αυτά που μετράς το βράδυ για να σε πάρει ο ύπνος. Κοίτα εκείνα που κάποιο χέρι έφτιαξε από κουνουπίδι. Ή το φανταζόσουν πως ένα μήλο θα μπορούσε να γίνει ποτέ αιμοβόρο κτήνος; Ή πως θα σου φαινόταν, εκεί που τρως το καρπουζάκι σου, δροσερό δροσερό, να σου σκάσει μύτη ένας κολυμβητής. Χα! Απίστευτο ε;

Στο είπα. Η τέχνη είναι παντού μέσα στη ζωή. Γι' αυτό μάθε τέχνη! Μάθε να ζεις! Αγάπα την τέχνη, αγάπα και τη ζωή σου!

To παραμύθι της ερήμου (ένα μυθιστόρημα δρόμου)

Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά-παλιά χρόνια, ήταν στην έρημο μια σκηνή. Ήταν κι ένας κήπος και είχε φοινικιές, χουρμαδιές, μπανανιές, αχλαδιές, μηλιές, ροδακινιές, βερυκοκιές, πορτοκαλιές και μανταρινιές και λουλούδια και νερά. Και εκεί μέσα ήταν η σκηνή -μονάχη, χωρίς κανένα σπίτι.Μες στη σκηνή είχε χαλιά, πολύχρωμα και σεντούκια ολοσκάλιστα γεμάτα με ακριβά αρώματα και πολύτιμα μετάξια κι ασημοκαπνισμένα μαχαίρια και σπαθιά κι ένα γύρω πολλών λογιών λάμπες και καντηλέρια με χρωματιστά γυαλιά να φωτίζουν το βράδυ...Κι απέξω ήτανε δεμένο ένα άσπρο αράπικο άλογο, με κόκκινη σέλλα και χαλινάρι.'Ετοιμο-πανέτοιμο και περίμενε τον καβαλλάρη του κάθε ώρα, νύχτα και ημέρα.Κι αυτός φορούσε τριπλή κελεμπία, φαντή και λινή και μπαμπακερή και στο κεφάλι μακρύ μαντήλι δεμένο με σκοινί, όπως κάνουν όσοι μένουν στην έρημο, άσπρο και κόκκινο σκοινί.Κι ήτανε η πατρίδα του αυτή η σκηνή, από κει κρατούσε, από κει ξεκίνησε τη ζωή του. Κι άλλοι λένε πως ποτέ δεν γύρισε πίσω στην πατρίδα του ξανά κι άλλοι πως εκεί γυρνούσε κάθε βράδυ και τη μέρα ταξίδευε σ'όλο τον κόσμο.Κι άλλοι λένε πως αυτή η σκηνή δεν υπάρχει πουθενά στη γη κι άλλοι πως είναι κάπου κρυμμένη και μερικοί τη βρίσκουν σαν διασχίζουν τις ερήμους.Μα για τον καβαλλάρη δεν τολμούν να πούνε τίποτα. Κι ας τον βλέπουν να καλπάζει στα πλάτη τ'ουρανού με τη μαντήλα του ν'ανεμίζει στον αέρα και μ'όλα του τα όπλα, τα σπαθιά και τα μαχαίρια, τα τουφέκια και μπαρούτι στη σέλλα.Γιατί ό,τι κι αν έχει, είναι πάντα πιο λίγο, πες τίποτα, μπρος σ'εκείνα που πρέπει να διαβεί και να νικήσει την κάθε μέρα του στον κόσμο.
[...]
Η συνέχεια στο http://enaever.snn.gr

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Μαλβίνα - Μια αδημοσίευτη συνέντευξη



Για κάποιον που δεν σε ξέρει είναι πολύ εύκολο να πει ότι είσαι μια κομπλεξική κοντή που κάνει υπερβολικά την έξυπνη.
Αλήθεια; (γέλια). Πρώτη απ’ όλους εγώ το ξέρω πως κάνω την έξυπνη και πως είμαι τσάμπα μάγκας - και πάντα θα είμαι τσάμπα μάγκας. Αλλά αγάπα τους φίλους σου με τα ελαττώματά τους.
Ο κόσμος που σε διαβάζει ή σε βλέπει στο γυαλί δεν είναι φίλοι σου όμως.
Γράφω και κάνω εκπομπές για τους φίλους μου. Δεν θα ασχοληθώ με τη σημειολογία λαϊκής ηρωίδας. Αυτές αφορούν 300 πικραμένους της Πλατείας Συντάγματος. Με αφορούν περισσότερο απόβλητα στοιχεία αυτού του κόσμου. Κυρίες που γίνονται Ευδοκίες. Αν καταλαβαίνεις.
Γιατί τέτοια εμμονή με τα ερωτικά;
Κοίτα μικρέ. Εγώ τον έρωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή. Και ξέρω πως αν μου πάρεις τον έρωτα από μέσα μου θα μου πάρεις τη ζωή μαζί. Θα με στριμώξεις και θα με ταπεινώσεις άγρια με αυτό τον τρόπο.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ γιατί τα έχει μαζί σου;
Δεν νομίζω ότι είναι θέμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνολικά.
Τότε;
Θες να σου πω κάτι; (εκνευρισμένη). Χεσμένους τους έχω όλους. Και ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ. και όλους. Από την πρώτη μέρα που μπήκα σε αυτό το διασαλευμένο χώρο ήξερα πάντα από ποιόν έπεφτε τηλέφωνο στο γραφείο του διευθυντή μου για να κοπώ. Κι όλα αυτά τα τελευταία χρόνια γίνεται ένα φοβερό ριπλέυ κάτω από ένα διαφορετικό ονοματεπώνυμο. Μακάρι η ταπείνωση της ολοσχερούς λησμονιάς να βρει όλους αυτούς στην ώρα τους. Όλοι όσοι μίσησαν και καταδίκασαν έναν Στρίντμπερκ στην τρέλα έχουν ξεχαστεί στην αιώνια λήθη. Τους ξέχεσε η Ιστορία. Εξάλλου σε μια χώρα και μια κοινωνία που τα χαρτιά είναι έτσι μοιρασμένα ώστε όλοι οι μέτριοι αυτού του κόσμου να κάθονται δίπλα σε έναν Διονύσιο Σολωμό κι έναν Άρη Βελουχιώτη δεν έχεις και πολλά να ελπίζεις. Εγώ πάντως δώρο τους έκανα: έναν δημοσιογράφο λιγότερο.
Γιατί πας τελευταία στην εκκλησία; Σου πάει ο Χριστόδουλος;
Ναι. Το άκουσα κι αυτό. Κι ότι κατέβηκα στην Πλατεία Συντάγματος να διαδηλώσω για την αναγραφή του θρησκεύματος πάνω στις ταυτότητες. Αυτές οι φανφάρες κάποιων είναι φορτισμένες από μια άθλια και μνημοκτόνο απουσία νοήματος όπως λέει κι ο ποιητής. Και ο Σημίτης να έμενε απέναντι από το σπίτι μου, πάλι ευγενής θα ήμουνα κι ένα καλημέρα θα το έλεγα. Εγώ και στον εχθρό μου που λένε το χέρι θα του το ‘σφιγγα.
Ακόμα κι αν ο εχθρός σου ήταν η γυναίκα που φλερτάρει τον άντρα σου;
Η γυναίκα που φλερτάρει τον άντρα μου δεν είναι εχθρός μου. Υπάρχει μια παρανόηση.(γελάει) Έτσι και διαβάλλεις ένα τρίτο πρόσωπο έχεις στρώσει έδαφος να πάει καλά η αντίζηλος. Με δυο λόγια δουλεύεις για πάρτη της. Δεν έχω ποτέ ασχοληθεί με τρίτους στη σχέση μου εξευτελιστικά. Έχω κάνει αηδίες μπροστά στα μάτια του άντρα μου αλλά στα μάτια μιας τρίτης δεν νομίζω ποτέ να έχω εξευτελιστεί. Όσο πιο πολύ ασχολείσαι με το να διαβάλλεις μια τρίτη στα μάτια ενός άντρα, τόσο πιο πολύ τον καψουρεύεις μαζί της.
Υπάρχουν συνταγές στον έρωτα;
Πλάκα μου κάνεις; Πως δεν υπάρχουν. Οι οποίες κι απαιτούν επιθετικότατη ακρίβεια στην εκτέλεση.
Συνεχίζει να σου αρέσει ο Ιαπωνικός Κινηματογράφος;
Πως μπορεί να μην μου αρέσει ένας λαός που σε όλες τις εκφράσεις της καθημερινότητας και της Τέχνης, επιλέγει το Ελάχιστο; Στην Ιαπωνία τα πράγματα μικραίνουν, κομματιάζονται για να πραγματώνουν μέχρι το παραμικρό,την ουσία και το βαθύτερο νόημα που διατρέχει αυτό τον πολιτισμό: τη σμικρότητα. Για αυτό και τρελλαίνομαι με όλη αυτή την μέγιστη παρανόηση που γίνεται στην ψευτοεστέτ αποδομημένη ελληνική κουζίνα με τις ελάχιστες μερίδες σχεδόν κακογουστιάς. Η μερίδα σούσι έχει σχέση με αυτό το βαθύτερο νόημα του πολιτισμού που ο έλληνας σεφ δεν μπορεί να κατανοήσει. Όπως δεν μπορεί ο ημιμαθής Αμερικάνος να καταλάβει ένα σινεμά χωρίς γυροστατικά μηχανήματα , σινεμά με μια κάμερα που παραμένει ωστόσο ακίνητη απέναντι από διαφανείς τοίχους από ρυζόχαρτο και σε αδιαφανείς ανθρώπους.
Θα έγραφες ποτέ κριτική γεύσης;
Ποτέ. Μου το είχαν ζητήσει τότε με τις εκπομπές μαγειρικής. Δεν θα μπορούσα να γράφω αυτά που θα ήθελα. Λίγο με την κριτική γεύσης τα πράγματα είναι πιο οριοθετημένα από το διαφημιστικό τμήμα ενός περιοδικού. Θα χρησιμοποιήσει το τμήμα μια καλή κριτική για να αξιώσει μια καλή διαφημιστική καταχώρηση. Είναι περίπου, σου κάνω μια χάρη (κριτική) για να μου την ανταποδώσεις (διαφήμιση).
Το (symbol) σου αρέσει;
Μου αρέσει ο Τσαγκαρουσιάνος. Του είπα σε ό,τι κάνει είμαι μέσα.
Αγαπάς τον πλησίον σου;
Αν είναι κακό να σκοτώνεις τον πλησίον σου δίχως λόγο, είναι χίλιες φορές πιο κακό να ερωτεύεσαι και να αγαπάς τον πλησίον σου δίχως λόγο.
Αγαπημένο ελληνικό τραγούδι;
«Εξαρτάται». Τόκας με Αλεξίου.
Αγαπημένο ξένο τραγούδι;
U2 “ With or without you”.
Τι συνιστά μια καψούρα;
Τα επιχειρήματα. Άμα έχεις επιχειρήματα κάνε ό,τι σου κατέβει. Δικαίωμα σου.
Τι θα ψηφίσεις σε αυτές τις εκλογές;
Αισχύλο και Προμηθέα.
Όνειρα;
Να καταφέρω να μεταδώσω την εμπειρία ενός Έρωτα.
Από τί θα ήθελες να σωθείς;
Την κριτική. Μισώ την κριτική.
Έχεις μυστικά;
Ποιός δεν έχει;
Τί δεν σου αρέσει στους φίλους σου;
Να διαφημίζουν τους νεκρούς τους γάμους, τις πεθαμένες σχέσεις τους και τις αναμνησιολογικές τους καταχωρήσεις στο άλμπουμ της καρδιάς. Εγώ μέσα μου καμιά θέση δεν χαλαλίζω για κανέναν. Η καρδιά μου είναι ολοκαίνουργια και επιτέλους δεν ντρέπομαι.
Γιατί λες πως η Βάνα Μπάρμπα είναι το ίδιο θεά με τη Μανιάνι;
Γιατί είναι και οι δυο ενεργητικές και στον πόθο όπως στα έργα.
Εκδικείσαι;
Αν θέλεις να εκδικηθείς, κάθισε στην όχθη του ποταμού και περίμενε να ξεβραστεί το πτώμα του εχθρού σου.
Γιατί φορούσες σε πολλές εκπομπές σου στρατιωτική στολή;
Γιατί στη γυναίκα η στολή σημαίνει υπόσχεση οικιακής τάξης. Μόνο οι άντρες, gay και straight, είναι σε θέση να εισπράξουν το φετίχ της στολής. Τη ρευστότητα του σώματος που καιροφυλαχτεί κάτω από το κέλυφος. Μόνο άντρας ερωτεύεται άντρα ένστολο ανυστερόβουλα.
Σου αρέσει ακόμα η Αθήνα;
Πλάκα μου κάνεις; Εννοείται. Στην Αθήνα είσαι σταρ. Δεν έχει σημασία τι κάνεις. Φτάνει που υπάρχεις μέσα στο πλάνο.
Τους Έλληνες γενικά τους πας;
Ο Ηράκλειτος ξέρεις τι λέει;
Τι;
Έλληνες που η νίκη τους είναι η καταστροφή τους.
Το πιστεύεις;
Εμ πως...Πες μου πως είναι δυνατό να σε λένε Ορέστη ή Αντιγόνη και να σου κάτσει καλά η ζωή.
Το πραγματικό σου όνομα;
Μαλβίνα.(γέλια)
Και τί θα πει «μου κάθεται καλά η ζωή;»
Υγεία κι οίστρος ερωτικός.
Όλο γύρω από τον έρωτα το πας.
Ο Έρωτας είναι πολιτική πράξη.
Ο Λαζόπουλος σου αρέσει;
Δεν μου άρεσε αυτό που έκανε στο τέλος στο Ιατρικό με την Αλίκη.
Τί έκανε;
Γράφτηκε στις εφημερίδες.
Δηλαδή;
Ήθελε να εκβιάσει την υπογραφή ενός συμβολαίου για την επινοικίαση του θεάτρου Αλίκη. Ήξερε ότι η Αλίκη είχε λίγες μέρες ζωής.
Ποιά είναι η χειρότερη ώρα ενός ανθρώπου;
Το είπε η Αναγνωστάκη « Η χειρότερη ώρα, είναι η ώρα που ενδέχεται να ανακαλύψεις την ομοιότητα αυτών που αγαπάς, με τους ανθρώπους που τους περιβάλλουν.»
Τώρα τί γράφεις;
Ένα σενάριο πάνω στον Αη Γιώργη του Χατζή. Για τη ματαιότητα της ομορφιάς. Αν δεν το πετάξω ολοκληρώνοντάς το κι αυτό στα σκουπίδια.
Το ‘χεις ξανακάνει;
Με κείμενά μου όταν διαβάζω κείμενα του Παπαγιώργη.
Αγαπάς την ομορφιά;
Ποιός δεν την αγαπάει; Ιδίως όταν απορρυθμίζει τους επικριτές της.
Αγαπημένη ατάκα χειμωνιάτικη;
Υπεράνω εποχής « Κάθε άνθρωπος μπορεί να αγαπηθεί αρκεί να είναι συμβάν κι όχι σύμπαν».
Γιατί τα μαλλιά σου τα βάφεις πάντα μαύρα;
Τα μαύρα μαλλιά υποδηλώνουν ανδρισμό, θάρρος, ευθύτητα και δραστηριότητα. Αν τα μαύρα μαλλιά γίνουν μόδα ο κόσμος θα ζήσει καλύτερα. (γελάει)
Τη μάνα σου πως τη λένε;
Χάνα. Και της χρωστάω πολλά. Και ιδίως τον πιο ζορισμένο και κυνικό μου εαυτό. Κάποτε πίστευα πως η επιτυχία είναι η καλύτερη εκδίκηση. Μπορεί να πέτυχα, μόνο και μόνο για να την βγω στη μάνα μου. Μπορεί κι επειδή ήθελα απ' όλους τους ανθρώπους μόνο τη δική της αναγνώριση.
Ψυχανάλυση έχεις κάνει;
Όχι. Τα τελευταία χρόνια κρατάω ημερολόγιο. Από εκείνα τα κοριτσίστικα. Με το κλειδάκι. Είναι μια πολύ αναστενάρικη εμπειρία. Γιατί είναι πολύ οδυνηρό να παραδέχεσαι, έστω και στο μοναχικό σου ημερολόγιο, που δεν θα το δει ποτέ κανείς, ποιά είσαι στην πραγματικότητα, που υπήρξες κάθαρμα, ποιούς πήρες στο λαιμό σου...Ένας χώρος ευρύς που σε στενεύει και όπου δεν χρειάζεται να συνηγορείς υπέρ του κάλπικου και ψευτοαθώου εαυτού σου. Αυτό είναι το ημερολόγιο. Το πρώτο πράγμα πάντως που συνειδητοποίησα κρατώντας ημερολόγιο, είναι πως κάθε θηλυκό πλάσμα έχει τη μοιραία σφραγίδα της μάνας του. Και καμιά δεν γλιτώνει τον κανόνα.
Τί θα τα κάνεις; Σκέφτεσαι να τα δημοσιεύσεις κάποτε;
Θα τα χαρίσω στις κόρες μου. Ίσως κάποτε φεύγοντας εγώ αλλά και ο παραμορφωτικός καθρέφτης της ωραιοποίησής μου ως μάνας, μέσα από αυτή την αυτοταπεινωτική γραφή, αναγνωρίσουν κομμάτια του εαυτού τους. Ίσως τις βοηθήσει αυτό μέσα στη δίκαιη ανακατανομή που θα κάνει κάποτε ο χρόνος να με καταλάβουν και καλύτερα.
Σήμερα τί φοβάσαι πιο πολύ Μαλβίνα;
Να γυρίσει κάποιος και να μου πει " Κάποτε σε αγαπούσα." Ή να γυρίσω κάποια μέρα η ίδια και να πω στον εαυτό μου πως "μέσα μου τελειώνουν οι άνθρωποι."
Και πως θέλεις να συνεχίσεις να ζεις;
Να μην καταλαβαίνω πως μια ζωή πλούσια σε αυταπάτες είναι μια φτωχή ζωή. Και να μαθαίνω κάθε μέρα στα παιδιά μου να μην πάρουν κανένα από τα δικά μου πατήματα, όπως δεν πήρα εγώ τα πατήματα της μάνας μου. Και να συνεχίσω να προσφέρω στον άντρα που τώρα αγαπώ τον μόνο ρόλο που ένας αληθινός άντρας ξέρει να παίζει: τον ρόλο του προστάτη. Όλα τα άλλα τον άντρα τον τρελαίνουν.
Σήμερα δυο άνθρωπο μπορούν να ζήσουν για πάντα μαζί; Να βρούν έναν οριστικό άνθρωπο;
Οι άνθρωποι όταν είναι να ξεπεραστούν ξεπερνιούνται όπως οι μόδες. Στα είκοσι σου, βρίσκεσαι με έναν άντρα. Αν στα σαράντα δεν έχεις προσπεράσει τις επιολογές των είκοσι σου, αυτό σημαίνει δυο πράγματα. Ή πως είσαι τυχερή και κατάφερες να βρεις έναν άνθρωπο του ίδιου βεληνεκούς και να εξελιχθείτε παράλληλα φτιάχνοντας ΤΟ κλασικό ζευγάρι ή αν αυτό δεν συνέβη, πως το μυαλό σου είναι για πέταμα.
Πολλές γυναίκες παρατάνε τους άντρες τους επειδή λένε εκείνος άλλαξε.
Φοβάμαι πως δεν αλλάζει αυτός. Απλώς εκείνες τον γνωρίζουν καλύτερα. Κι όταν τον γνωρίσουν καλύτερα και αυτό που βλέπουν δεν τους αρέσει και θέλουν δίκαια να το αλλάξουν, γνωρίζουν κάποιον άλλο. Καμία κατηγορία για αυτές που εγκαταλείπουν ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω και καταδικάζουν τους πρώην σε λήθη, γιατί ανήκω σ' αυτούς. Επί είκοσι χρόνια έφευγα. Κι ούτε τύψη ούτε αγάπη ούτε αδιαφορία ούτε μίσος ούτε συμπάθεια ούτε νοσταλγία. Όταν φεύγεις, ακόμη κι αν φύγεις με ξύλο, το πρώτο πράγμα που κερδίζεις είναι η απάλειψη της ντροπής σου. Της ντροπής να είσαι με κάποιον, που μαζί του νιώθεις λιγότερο μουράτη, απ' όσο όταν είσαι μόνη σου.
Η μοναξιά δεν σε φοβίζει δηλαδή;
Δεν είπα αυτό. Είπα πως απ' όλα τα αισθήματα, εκείνο που υπερχειλίζει στον άνθρωπο είναι η ντροπή. Η ντροπή και η ταπείνωση να είσαι γυναίκα κάποιου που δεν θέλεις.
Η Μήδεια γιατί σκοτώνει τα παιδιά της Μαλβίνα;
Για να εξαναγκάσει τον Ιάσονα να συναντηθεί μαζί της, αν όχι στον έρωτα, τουλάχιστον στον Πόνο, τον πιο κοινό παρανομαστή της ανθρώπινης φύσης.
Πολλοί λένε πως έχεις πολλές εμμονές.
'Εχω έμμονες ιδέες. Που για μένα δεν είναι άλλο παρά αβλαβή τσιμπούρια της σκέψης.
Τί διαβάζεις αυτή την περίοδο;
Ξαναδιαβάζω την 'Ωμότητα των Πραγμάτων' του Θεού Μπέϊκον. Κάπου λέει."Λόγω της απληστίας μου για τη ζωή δεν παίζω το παιχνίδι του θανάτου όπως κάνουν μερικοί. Η ζωή είναι τόσο μικρή, που όσο μπορώ να κινούμαι, να βλέπω, να αισθάνομαι, θέλω να εξακολουθώ να υπάρχω." Έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Κι ας είναι η ζωή χωρίς νόημα...

Τον καιρό που δόθηκε αυτή η συνέντευξη, μερικές μέρες μετά τα γεννέθλια της το Φεβρουάριο του 2000, η Μαλβίνα δεν γνώριζε πως ήταν άρρωστη. Κατέληξε χτυπημένη από μικροκυτταρικό μεταστατικό καρκίνο στον εγκέφαλο που είχε ξεκινήσει από τη μήτρα, στις 7 Ιουνίου του 2002. Η συνέντευξη αυτή δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.

posted by Non Private Life at
Monday, September 10, 2007

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2008

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2008

Μπέσα η μπαμπέσα!

Κάποιος φίλος, ταξιδευτής κι εκείνος, του διαδικτύου έγραψε, μεταξύ άλλων, στο blog του:
"Η μπέσα, φίλε μου, είναι πράγμα ακριβό. Δεν ξέρω από πού κρατάει η σκούφια της, από τα σπλάχνα ποιας γλώσσας την τραβήξαμε και τη βάλαμε στα δικά μας στόματα. Σημασία δεν έχει η πατρίδα της. Σημασία έχει τι πέρασε η έρημη η λέξη στα δικά μας χώματα. Όλοι έχουμε κι από ‘να σπίτι να της δώσουμε, αλλά τις νύχτες τη διώχνουμε χωστά κι αυτή γυρνάει ουρλιάζοντας σαν το παρατημένο σκυλί. Άλλοτε την ντύνουμε παρδαλούς μανδύες αρχαιοελληνικής προέλευσης και την στέλνουμε στη σκηνή να παίξει τον από μηχανής θεό. Αλλά τούτο το ερμαφρόδιτο φιλότιμο κρατάει λίγο και μετά χάνεται από την ορχήστρα μέχρι την επόμενη παράσταση.[...]
Αχ βρε παλικάρι μου... Η μπέσα έγινε μπαμπέσα και μπαμπέσικα είναι και τα χτυπήματά της. Κάτω από τη ζώνη, να λυθεί το παντελόνι και να γλιστρήσει στα γόνατα. Να σε ξεφτιλίσει και να σε εξαφανίζει.
Άραγε ποιος έχει περισσότερη μπέσα; Ο αλήτης ή ο κλέφτης;
Φτου σου σκουλίκι! Φτου σου παράσιτο μπαμπέση! Οραία, η δική σου η παράσταση! Χειροκροτώ το μεγαλείο σου, μεγάλε εσύ ερμηνευτή της παπαριάς σου! Σκουλίκι και παράσιτο!
Αλήθεια, τι είναι χειρότερο; Τα σκουλίκια ή τα παράσιτα; Ψηφίζω παράσιτα δαγκωτό! Μακάρι να μπορούσα να δαγκώσω εσένα! Όχι όπως το λέμε "αχ μουρχεται να σε δαγκώσω". Πραγματικά! Να σε δαγκώσω. Να πονέσεις, να ματώσεις. Μόνο τότε, θα νοιώσεις τον πόνο ειλικρινά, παράσιτο! Μόνο τότε!
Φτου σου!!! Χειρότερος από τις κατσαρίδες! Φτου σου, άνθρωπε υπάνθρωπε!
Αναγνωρίζεις μήπως κάτι από σένα στα προαναφερθέντα, σκουλίκι; Βεεεεέβαια! Σαφώς κι αναγνωρίζεις. Έχεις το "γνώθεις εις εαυτόν". Όσο γι αυτό... είμαι σίγουρη. Για αυτό, σκουλίκι, γίνεσαι μέρα με τη μέρα χειρότερος. Γι' αυτό! Φτύσε τα μούτρα σου, να μην σε ματιάσεις!
ΦΤΟΥ ΣΟΥ!!!!!

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Εις το επανειδείν...


Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς...
(Από το "Δυό ξένοι", Νίκος & Εβελίνα)

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

Οίκος Αντοχής

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 251

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2008

Μαύρος, πυκνός καπνός

Είναι μέρες τώρα, που τα σύννεφα έχουν σκεπάσει το μικρό σπιτάκι της οδού Ευτυχίας αριθμός 5. Σύννεφα μαύρα, σκοτεινά που θυμίζουν το μαύρο, πυκνό καπνό που βγάζουν τα πλαστικά όταν καίγονται. Σύννεφα που τρυπώνουν στα πονεμένα στήθη και τα πονούν κι άλλο. Σύννεφα, μαύρα, σκοτεινά, που τυλίγουν όλα τα ζωτικά όργανα και τα πνίγουν. Πνευμόνια, καρδιά... Όλα τυλιγμένα στο μαύρο έρεβος του πόνου και της απώλειας. Πέθαναν... Είναι νεκρές οι μέρες τις ευτυχίας. Είναι; Πως πέθαναν; Γιατί; Ποιος Θεός του Άδη τις κυρίευσε; Ποιά Στύγα τις παρέσυρε μέσα στην άφωτη κοίτη. Σκοτεινιά και καπνός. Γίνεται το σκοτάδι πιο σκοτεινό; Γίνεται, γίνεται μάτια μου. Κοίτα μέσα σου. Κοίτα την ακτινογραφία. Κοίτα μέσα μου. Κοίτα την καρδιά μου. Πόνος. Όμορφο πράγμα ο πόνος. Σου θυμίζει ότι είσαι ακόμα ζωντανή κι έχεις όλον τον καιρό μπροστά σου για... να πεθάνεις! Χαχα! "Πέθανε νέος για να έχεις ωραίο πτώμα" λένε κάποιοι τύπου "Emo". "Η ομορφιά πηγάζει από μέσα μας" λένε κάποιοι άλλοι, τύπου "Trendy". Εγώ πάλι λέω πως "το ψοφίμι βρωμάει από μέσα"! Κοίτα... κοίτα μας... κλάψε μπας και διώξει το δάκρυ τον καπνό. Μπας και τον αραιώσει. Μπας και καυτηριάσει την ραγισμένη καρδιά. Το ράγισμα ξανακολλά και δεν αφήνει σημάδια. Η καλύτερη super logo η... αγάπη. Το καλύτερο τσιρότο η... αγκαλιά! Καφές, μαύρος να τρέξει στο λαρύγκι. Να ξεγελάσει τον καπνό ότι είναι το ταίρι του και να τον ακολουθήσει αυτός. Ο καπνός τον καφέ. Κολομβιανός κατά προτίμηση. Είναι πιο μάυρος, πιο γεμάτος. Άρα ξεγελά καλύτερα. Η καλύτερη super logo η... αγάπη. Το καλύτερο τσιρότο η... αγκαλιά! Αγάπη, Αγκαλιά και καφές, μαύρος, Κολομβιανός. Η λύση σου! Ψάξε την. Βρές την. Χρησιμοποίησέ την! Χα! Σε νίκησα καπνέ!!!

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Θέλω να σε αποπλανήσω...

Θέλω να σε αποπλανήσω.
Να κάνω δική μου τη σκέψη σου.
Θέλω να βρίσκομαι μέσα στο σώμα σου και να το κυβερνώ.
Θέλω να ξέρω πως διεγείρεσαι διαρκώς,
σε οπουδήποτε ερέθισμα, προέρχεται από μένα.

Θέλω να σε αποπλανήσω.
Να κάνω τη σκέψη σου δική μου.
Θέλω να σε οδηγήσω σε ξέστρωτα κρεβάτια.
Να τα γεμίσουμε με τον δικό μας, καυτό ιδρώτα.
Να σε κάνω να χαθείς,
μέσα σε ένα πάθος γεμάτο έμπνευση…


Ασσίζ

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

Τάδε έφη... Γουλιέλμος Μύλλερ

Ψηλέ απόκρημνε, ατράνταχτε βράχε που πάνω σου
στηρίζεται η Ελευθερία της Ελλάδος
Ύδρα, σαν ακούω τ' όνομά σου αναπηδά η καρδιά μου
κι αναβράζει το αίμα μου και με το πέταγμα των πανιών σου
πετά στο απέραντο πέλαγο η ψυχή μου....

1822

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2008

Τάδε έφη... Δώρος Λοΐζου

Μα εγώ, θα ξαναρίξω τα μαλλιά μου πίσω
Θα ξαναφορέσω το ματωμένο πρόσωπο, ανάποδα
Και θα βγω στους δρόμους και τις πλατέες
Με τουφέκια, φωνές, με συνθήματα
Να διεκδικήσω: ΨΩΜΙ κι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Χαλίλ Γκιμπράν - Το σημαδεμένο περιστέρι

Εφτά αιώνες πριν, πετάξαν εφτά περιστέρια,
εφτά, και που οι φτερούγες τους σά χιόνι ήταν λευκές,
κι απ`την κοιλάδα τη βαθιά ξανοίχτηκαν στα αιθέρια
να φτάσουν στις χιονόσκεπες, ψηλές βουνοκορφές.

Το πέταγμά τους, το κοιτούσαν συναγμένοι ομάδι,
Άνθρωποι εφτά κι ό ένας γυρνά και λέει σε κάποιον άλλο
«Στου έβδομου περιστεριού διακρίνω, ένα σημάδι
πάνω στη μια φτερούγα του « Αυτό και τίποτ`άλλο.

Και της κοιλάδας οι άνθρωποι τα αναθυμούντ`ακόμα,
μόνο που ό χρόνος άλλαξε στα πράγματα μορφές,
για περιστέρια εφτά μιλούν με πίσσα – μαύρο χρώμα,
που φτάσαν στις χιονόσκεπες, ψηλές βουνοκορφές!... =
τις κόκκινο βαμμένες.

Χαλίλ Γκιμπράν - Το Κάλεσμα του Εραστή


Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ' εκείνο το μικρό παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;
Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός της αρετής στήθηκε προς τιμή σου και που σ' αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την καρδιά μου;
Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία; Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, που είσαι; Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι, λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου; Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού. Είσαι δυνατότερη απ' τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου; Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου; Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση χειλιών ερωτευμένων φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη γλώσσα. Ήταν η εισαγωγή σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο το χώμα.
Εκείνος ο στεναγμός μ' οδήγησε στον πνευματικό κόσμο δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχής μου. Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε.
Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου κι έλεγες: "Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα για γήινους σκοπούς και χώρια να ζουν ο κόσμος τ' αναγκάζει. Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα ενωμένο μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε εκπρόσωπό της. Υπάκουσέ την, γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει στον πιστό της την κούπα της γλύκας της ζωής. Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά, η αγάπη σου θα 'ναι η παρηγοριά μου. Κι η θύμησή σου Αιώνιος Γάμος."
Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ; Είσαι ξύπνια μέσα στη σιωπή της νύχτας; Ας σου φέρνει ο καθάριος άνεμος τους χτύπους της καρδιάς μου κι όλη μου την αγάπη.
Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου; Η εικόνα δεν είναι πια σωστή, γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου.
Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου που καθρέφτιζαν την ομορφιά σου και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου.
Που είσαι αγαπημένη; Ακούς το κλάμα μου πέρα απ' τον ωκεανό; Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου; Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου; Υπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα για να σου φέρει την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου; Υπάρχει μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους για να σου φέρει το παράπονό μου;
Που είσαι, όμορφο αστέρι μου; Το σκοτάδι της ζωής μ' έριξε στην αγκαλιά του. Η θλίψη με νίκησε. Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό. Θα 'ρθει και θα με ζωντανέψει! Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο! Θα με στηρίξει!
Που είσαι, αγαπημένη; Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη! Και πόσο μικρός εγώ!

Χαλίλ Γκιμπράν - Ο Προφήτης

Tότε η Αλμήτρα είπε: Μίλησε μας για την Αγάπη.Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.Και με φωνή μεγάλη είπε:Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει.Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.Σε αλέθει για να σε λευκάνει.Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιάΚαι ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

Οδυσσέας Ελύτης: Το μονόγραμμα

Αγαπημένο απόσπασμα:

[...] Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς. [...]

Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

Τάδε έφη... Νίκος Καζαντζάκης


Τάδε έφη... Σάμουελ Μπέκετ

«Έχω σαφή ανάμνηση της εμβρυακής μου ύπαρξης,
όπου καμιά φωνή, καμιά κίνηση δεν μπορούσε να με γλιτώσει
απ’ το σκοτάδι και την αγωνία»

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Πρωτομαγιά

«Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι....»

Μιλώντας κάποιος για την Πρωτομαγιά, μας έρχεται αμέσως στο νου, ότι είναι γιορτή κι αργία. Όμως, η αλήθεια είναι πως η 1η Μάη δεν είναι γιορτή, ούτε αργεία. Η 1η Μάη είναι απεργία! Εδώ και πάνω από 100 χρόνια, η ημερομηνία αυτή, αποτελεί ορόσημο της πάλης των ανθρώπων ενάντια στην φτώχεια, την καταπίεση, την αδικία και την εκμετάλλευση από τους βαρείς οικονομικούς φορείς.

1η του Μάη στην Αρχαία Ελλάδα

Για τους αρχαίους ημών προγόνους, ο Μάιος, ήταν ο μήνας της αναγέννησης της φύσης, του έρωτα αλλά και ο μήνας της ανάστασης των νεκρών. Η πρώτη μέρα του μήνα γιορτάζονταν ιδιαιτέρως ως η «άρχουσα του μήνα», με χορούς, τραγούδια, κατασκευή λουλουδένιων στεφανιών τα οποία και τα κρεμούσαν στην εξώθυρα των σπιτιών.
Το στεφάνι, παρέμενε κρεμασμένο, έως ότου ξεραινόταν εντελώς, οπότε και το έκαιγαν σε μια μεγάλη πυρά. Το έθιμο αυτό, του στεφανιού και της καύσης του υπάρχει, μέχρι και τις μέρες μας, αν και πλέον, σπανίζει το φαινόμενο της καύσης των στεφανιών.

1η του Μάη στο σύγχρονο κόσμο

Η σύγχρονη ιστορία της Πρωτομαγιάς, αρχίζει το 1886, στη πλατεία Haymarket, του Σικάγο, των ΗΠΑ, όπου ογδόντα περίπου χιλιάδες εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους, ξεχύθηκαν στους δρόμους ζητώντας την μείωση των ωρών εργασίας. Το σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο», «πλημμύρισε» τους δρόμους του Σικάγο και «τύλιξε» τους 1350 αστυνομικούς, οι οποίοι, με τα οπλοπολυβόλα επ’ ώμου, περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
Σύντομα το σύνθημα εδόθη και οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως, άντρες γυναίκες και παιδιά. Σύντομα, η ειρηνική καθ’ όλα διαμαρτυρία των εργατών και των οικογενειών τους, κατέληξε να είναι ένα λουτρό αίματος, το οποίο σήμανε την απαρχή της απεργίας της Πρωτομαγιάς.
Στην χώρα μας, είδαμε την πρώτη μεγάλη, εργατική συγκέντρωση, την 1η Μάη του 1892, από τον σοσιαλιστικό σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη ενώ τον επόμενο χρόνο μετά χιλιάδες εργάτες απεργούσαν απαιτώντας οκτάωρο στην εργασία, αργία την Κυριακή, κρατική εξ-ασφάλιση από τα εργατικά ατυχήματα κτλ. Στην επόμενη μεγάλη συγκέντρωση, το 1894, τα αιτήματα παρέμειναν τα ίδια, ενώ υπήρξαν και συλλήψεις μεταξύ των οποίων κι αυτή του Στ. Καλλέργη, τον Αύγουστο.
Στα επερχόμενα χρόνια, είδαμε πολλές φορές τους εργάτες να πέφτουν θύματα, των όπλων της αστυνομίας όπως το 1936 στη Θεσσαλονίκη, όπου οι χωροφύλακες πυροβολούν εναντίων των καπνεργατών οι οποίοι είχαν καταλείψει τα εργοστάσια διαμαρτυρόμενοι και σκοτώνουν μερικούς από αυτούς.
Αυτά και πολλά ακόμη συνδέουν την εργατική Πρωτομαγιά με την χώρα μας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, οι λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να τιμάται η σημαντική αυτή, επέτειος έχουν πολλαπλασιαστεί, μιας και η παγκοσμιοποίηση και τα συμφέροντα των «μεγάλων», έχουν γίνει ο «ζυγός» του εργατικού κινήματος. Η μερική απασχόληση, οι απλήρωτες υπερωρίες, η ανεργία, ο φόβος της απόλυσης, η απελευθέρωση του ωραρίου, η αντικατάσταση των συλλογικών συμβάσεων με τις ατομικές, η άρση της μονιμότητας, οι περικοπές στα ταμεία είναι μόλις μερικές, από τις «πληγές» που «κατατρώνε» καθημερινά, την ψυχή των εργαζόμενων, τόσο στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την υφήλιο.
Έτσι λοιπόν, χιλιάδες φωνές εργαζομένων, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώνονται, κάθε χρόνο την 1η του Μάη, κραυγάζοντας συνθήματα, κατά της κοινωνικής ανισότητας, που απλώνει, ολοένα τα δίχτυα της.
Μάης, ο μήνας των λουλουδιών

Στον αντίποδα των προηγούμενων, ο μήνας Μάης, είναι συνδεδεμένος και με όμορφα πράγματα. Εικόνες, τραγούδια, μουσικές αλλά και διάφορα παραδοσιακά γνωμικά, μας θυμίζουν πόσο όμορφης είναι η άνοιξη.
Τα γνωμικά και οι παροιμίες δε, αποτελούν πολύ σημαντικά κομμάτια της Ελληνικής γλώσσας, της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, των ηθών, των εθίμων, της ιστορίας και τη θρησκείας. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι παροιμίες και τα γνωμικά δεν χάνουν ποτέ, τη ζωντάνια και την επικαιρότητά τους.
Έτσι λοιπόν, κλείνοντας, σας παραθέτω μερικά, χαριτωμένα γνωμικά και παροιμίες, που λέει ο λαός μας, σε όλη την Ελλάδα και που έχουν άμεση σχέση με το μήνα Μάϊο:

«Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι»
«Τώρα είναι Μάης κι άνοιξη, τώρα είναι καλοκαίρι»
«Μην πάρεις τον Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή»
«Απρίλης με τα λούλουδα και Μάης με τα ρόδα»
«Ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Θεριστής την πείνα»
«Να ’μουν τον Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο κόκορας και γάτος τον Γενάρη»
«Απρίλη με τις μυρουδιές και Μάη με τα λουλούδια»
«Μάη μήνα μη φυτέψεις, Μάη μη στεφανωθείς, Μάη μήνα μη δουλέψεις, Μάη μη ταξιδευτείς»
«Μάη μου, καλέ μου μήνα, να ’σουν δυο φορές το χρόνο»
«Του Μάρτη οι αυγές με κάψανε, του Μάη τα μεσημέρια».
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ανεξάρτητος", τεύχος 248

Animal Bank

Amelhassiz

Amelhassiz
http://amelhassiz.blogspot.com