xariseto.gr - Εδώ δεν πετάμε, χαρίζουμε!

Animal Bank

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

Ο Πληθυντικός Αριθμός

Ο έρωτας,
όνομά ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θυληκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά

O, my luve's like a red, red rose

O, my luve's like a red, red rose,
That's newly sprung in June.
O, my luve's like the melodie,
That's sweetly play'd in tune.

As fair art thou, my bonie lass,
So deep in luve am I,
And I will luve thee still, my Dear,
Till a' the seas gang dry.

Till a' the seas gang dry, my Dear,
And the rocks melt wi' the sun!
O I will luve thee still, my Dear,
While the sands o' life shall run.

And fare thee weel, my only Luve,
And fare thee weel a while!
And I will come again, my Luve,
Tho' it were ten thousand mile!
Robert Burns

Θυμός και Ζωή...


Έρχεσαι από το βάθος του δρόμου. Εμφανίζεσαι από το σημείο που η διακριτική ικανότητα αγκαλιάζει τις συγκλίνουσες γραμμές, που βρίσκονται σε καθεστώς απατηλής παραλληλίας. Το ποδήλατό σου βρίσκεται στην εκδοχή του, διάτρητα, αποσυντιθεμένου σιδήρου… το χρώμα της σκουριάς ήταν πάντα λατρευτό στους συγγραφείς και εν γένει σε αυτούς που είχαν φτάσει πιο «πέρα». Στην πορεία σου συλλέγεις αλφαβητικά γράμματα. Ξεκίνησες περνώντας από τη θάλασσα. Της κλέβεις το Θήτα και χαζεύεις τους λουόμενους, πανικοβλημένους, από την μεταλλαγή στο φυσικό στοιχείο… τι σου κάνει κι αυτή η ανάπτυξη… προχωράς και θερίζεις και ένα Ύψιλον. Αυτό το κλέβεις από την υπομονή των ανθρώπων. Μ’ ένα τρόπο, η υπομονή, αυτό το χυδαίο μα και συνάμα αξιοπρεπές ουσιαστικό, λειτουργεί και σαν ένας αιώνιος δολοφόνος. Αχόρταγη όπως πάντα, αρχίζεις να ερωτοτροπείς με το Μι από την μοναξιά. Έτσι, η λέξη εξαϋλώνεται εννοιολογικά και οι άνθρωποι δε νιώθουν πια μόνοι τους. Τους απολαμβάνεις βλέποντας τους να κινούνται ξανά ζωντανοί να έχει απενεργοποιηθεί το pause της ηλεκτρονικής τους ύπαρξης. Ο όρκος της αιώνιας αγάπης είναι το επόμενο θύμα. Περικυκλωμένο από το δολιοφθόρο βλέμμα σου, αποκαθηλώνεις το Όμικρον, ξέρεις, σα να ξεστολίζεις με την μελαγχολία της ημερολογιακής ταύτισης του Αγιαννιού, το πλουμιστό Χριστουγεννιάτικο δέντρο που πάντα χαιρόσουν και βαριόσουν ανελέητα. Ο πόνος μετά από τη χειροδικία σου, δεν είχες άλλο τρόπο να δείξεις το δίκιο σου, άλλαξε πτώση κλήσης και κατακρημνίστηκε στην αιτιατική. Πάντα κράταγες για καβάντζα του μέλλοντος την κλητική, απωλέοντας το τελικό του Σίγμα. Ξαφνικά, έπιασε χειμώνας και έπρεπε να τσεκάρεις τις αποθήκες σου, προνοητική σα τα μυρμήγκια, ακολουθώντας τις διδαχές των, στην πλειοψηφία, άξιων και σίγουρων διδασκάλων μας, και βλέπεις αραδιασμένα σα το μαυρόασπρο ντόμινο. Θήτα, Ύψιλον, Μι, Όμικρον, Σίγμα και διακρίνεις, χαμηλώνοντας το κεφάλι, με το περιεργαστικό σου βλέμμα, ότι πάλι στη ζωή παίχτηκε ένας απρόβλεπτος μετασχηματισμός. Οι αποσυντιθεμένες λέξεις έδωσαν τη θέση τους στο «Θυμό». Άρχισες να τον κυλάς στα χέρια σου, αχ, μα ποτέ στην καρδιά σου, επειδή σα πλάσμα λατρευτό, δεν άντεχες να τον μοιράσεις, άρχισες να τον καταναλώνεις η ίδια για να τον εξαφανίσεις. Άρχισες να μεταμορφώνεσαι σε Μάικ Λαμάρ κι εγώ σα μαλάκας θεατής, να σε παρακολουθώ… Περπάτησες ξυπόλυτη πάνω σε μαχαίρια, τι όμορφα τα οστά του πέλματός σου, έκανες ασκήσεις μπαλέτου με φλεγόμενα στεφάνια και μπάλες, έκανες ταξίδια καταπίνοντας τις σιδηροτροχιές, μελετούσες και τελικά φυλακιζόσουν στο κρυσταλλικό πλέγμα των ορυκτών. Έπιανες να ασβεστώσεις, να μας βρει νοικοκυρεμένους το Πάσχα κι έπεφτες στον κουβά με τον ασβέστη. Παρόλα αυτά, παρέμενες λατρευτή με την γλύκα του παιδιού που κλαίει γιατί το χτύπησε η μπάλα και έχασε στα μήλα. Και συνεχίζεις, μην ξέροντας. Απόρροια της λήθης, ότι sto εναλλακτικό σου ταγάρι, αυτό που κάνει τη χαζοδιαφορά, σε μια παλιά ξεχασμένη εσωτερική ραφή έχει πάντα αποθηκευμένο ένα κομμάτι σκληρό χαρτί. Απομεινάρι από τα προσκλητήρια της βάπτισης με το όνομα της παλιάς παιδικής σου φίλης, αυτης που ήταν πολύ όμορφη κι όλοι, σχεδόν ντρέπονταν να την πλησιάσουν. Ζ Ω Η…
Άμη

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Ο κόσμος κατάγεται από το αρχέγονο νερό


"Ήτανε ωστόσο μεγάλος πειρασμός το ποτάμι.
Τ' ακούγαμε που κυλούσε τα νερά του και το λαχταρούσανε.
Αυτά τα δυόμισι χρόνια, τους είχε φάει η βρώμα.
Είχανε ξεσυνηθίσει ένα σωρό χαρές.
Και να, τώρα που είχε βρεθεί στο δρόμο τους αυτό το ποτάμι.
Αλλά η διαταγή της Μεραρχίας".

"Να πρόφταινε μονάχα να βουτήξει στο ποτάμι,
να μπει στα νερά του, τα παρακάτω δεν τον νοιάζανε...
...Από τη στιγμή που το σώμα του, ολόγυμνο, μπήκε στο νερό,
τούτο το σώμα που δυόμισι χρόνια βασανιζότανε,
που δυο τραύματα το είχανε ως τώρα σημαδέψει,
από τη στιγμή αυτή ένιωσε άλλος άνθρωπος.

Σα να πέρασε ένα χέρι μ' ένα σφουγγάρι και να τα έσβησε εκείνα τα δυόμισι χρόνια".

Αντώνης Σαμαράκης "Το ποτάμι - Ζητείται ελπίς"

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2007

Στον ύπνο σου χαμογελάς


Στον ύπνο σου χαμογελάς
τι να σου λέει, τι κοιτάς;
Ανασαίνεις, περιμένεις ποιος σε φίλησε ρωτάς
Σε ποια κόγχη του μυαλού σου ξενυχτάς και τριγυρνάς;
Κλέβεις, δίνεις το δικό σου ποιος σε μίσησε ρωτάς
.
Είσαι η τελευταία νύχτα ύστατό μου πρωινό
Δε θα φύγεις, δε θα μείνεις θα ‘σαι απλά για πάντα ΕΔΩ
.
Τι σε φέρνει, άγγελέ μου, στης καρδιάς μου τ’ ανοικτά
και ποια μοίρα θύμισε μου, μας ξανάφερε κοντά
ένα φως μες το μυαλό σου λάμπει τώρα και ξυπνάς
να μου δώσεις το δικό σου το φιλί που πεθυμάς

Aρλέτα

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2007

Μη με κοιτάς...


... το θέαμα δεν θα σ'αρέσει
δεν με γνώρισες έτσι, το ξέρω...
κι όμως, ήξερες από την πρώτη στιγμή
πως μάτωνα μέσα μου όπως κι εσύ...

μη με κοιτάς
σε πλήγωσα
κι αυτό με κάνει να πονάω πιο πολύ
κι απ' τις πληγές που άθελά σου μου προξένησες...

μη με κοιτάς
ντρέπομαι να με βλέπεις έτσι
κι όμως δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι γιατί απλά
εσύ είσαι η ελπίδα μου και σ' έχασα...

μη με κοιτάς...
δεν το αντέχω
χωρίς φτερά
χωρίς μια ηλιαχτίδα
το τέλος δεν θ' αργήσει

γι' αυτό σου λέω
μη με κοιτάς
κράτα την πρώτη εικόνα
την πιο καλή ανάμνηση...

αυτό είναι ελεύθερη πτώση

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2007

Μην φύγεις...


Μην φύγεις από δίπλα μου
Στο πλάι μου θέλω να 'σαι
Μην με αφήσεις μονή μου
Τώρα που τόσο φοβάμαι
Τώρα σε χρειάζομαι
Μείνε και κράτησε με
Τώρα σε xρειάζομαι
Μείνε, αγάπησε με
Αν φύγεις θα χαθώ
Στην μοναξιά μου θα κρυφτώ
Αυτή που άντεξε τόσο καιρό
Το κάθε μου όνειρο

Animal Bank

Amelhassiz

Amelhassiz
http://amelhassiz.blogspot.com