xariseto.gr - Εδώ δεν πετάμε, χαρίζουμε!

Animal Bank

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2007

Happy New Year!

video

Καλή Χρονιά,

γεμάτη προσωπικές ευτυχισμένες στιγμές και επαγγελματικές επιτυχίες!

Άγγελοι γης...


Μερικές φορές ... ελάχιστες φορές ... στη ζωή ... η ζωή .... διασταυρώνει μονοπάτια.
Ακουμπάς καρδιές ... σε αγγίζουν ψυχές ... και αναρωτιέσαι γιατί.
Αναρωτιέσαι πως. Αναρωτιέσαι αν είναι δυνατόν.
Ελάχιστοι άνθρωποι στη γη, που μπορείς ακόμα και να αγνοείς την ύπαρξή τους,
που μπορεί ακόμα και να πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν καν,
και ο μόνος σκοπός τους είναι να εμφανιστούν τη στιγμή που χάνεις τον εαυτό σου ...
τη στιγμή που νομίζεις ότι η ζωή έχει τελειώσει μόνο και μόνο για να σου θυμίσουν το πάθος σου να ζεις.
Πως γίνεται να πληγώνεις έναν άνθρωπο με σκληρά λόγια και το μόνο που σου δίνει πίσω είναι αγάπη;
Πως γίνεται να διώχνεις μακριά μια αγκαλιά και αυτή να έρχεται πίσω όλο και πιο θερμή;
Πως γίνεται να κλείνεις τα αυτιά σου για να μην ακούσεις ιστορίες ζωής και να αρπάζεις κάθε λέξη που βγαίνει από εκείνα τα χείλη;
Να δακρύζεις και να σου χαμογελάει. Να γκρινιάζεις και να σε χαϊδεύει.
Να θέλεις να χαθείς και να σε βρίσκει. Να θέλεις να κρυφτείς και να σε κρύβει ...
Αυτά τα λόγια τα μαγικά ...αυτές οι αφηγήσεις από κόσμους ξεχασμένους ...
αυτές οι λέξεις που με ταξιδεύουν...
Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι στη γη, που περπατάνε ανάμεσά μας και όμως δεν την αγγίζουν.
Το μόνο που αγγίζουν ... το μόνο που θέλουν πραγματικά να αγγίξουν ... είναι την ψυχή σου.
Και ένας από αυτούς ... ένας από αυτούς τους άγγελους που άγγιξε τη ζωή μου, γιορτάζει σε λίγα λεπτά εκεί γύρω στις δύο και τέταρτο ... τη γέννησή του.
ξέρεις ότι σου χαμογελώ ... ξέρεις ότι σε αγαπώ...

Ταξίδι με τα φτερά ενός αγγέλου

...Με τα φτερά ενός αγγέλου και την καρδιά ενός παιδιού ενός παιδιού ονειροπόλου προσέχει τ' άστρα τ' ουρανού...

Χ. Χαρατσάρης

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Φτερά Αγγέλου


Ολάκερο ταξίδι έκανα μέσα στο είναι σου,
ψυχή μου εσύ και πάθος προδωμένο,
φτερά αγγέλου έβγαλα στο σώμα μου
και να πετάξω πρόφτασα με θάρρρος δανεισμένο.

Τη γη και τα ποτάμια εξερεύνησα
καθώς μετρούσα τις ανάσες πριν το τέρμα,
καθάριο ουρανό ενώ ονειρεύτηκα,
μες στα σκοτάδια όταν σμίγαμε παρέα.

Μα έγινες στο νου μου μια ανάμνηση,
ένα αντίο που δεν είπαμε στα ίσια,
καθώς το σώμα τη ζεστασιά σου έψαχνε
και η ψυχή τα δυό φτερά τα αγγελουδένια!

(c) Marialena, 20/03/2007


Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Απάντησα κάποτε...


Απάντησα,που λες, κάποτε τον Έρωτα!
Τον είδα που τις φτερούγες φιγουράριζε στο σταχτί ταβάνι!
Μια λυσσασμένη κάτασπρη κίσσα!
Αλήθεια σου λέω , φίλε μου,
γελοίος φάνταζε με ολα αυτά τα κομμένα βέλη στα χείλια του κρεμασμένα!
Δεν θυμάμαι πότε συνέβη, Θα σε γελάσω ,
μα πρέπει ο κόσμος πράσινος ακόμα να ταν!!
Ποτέ δεν θα ξεχάσω το Θέαμα!
Γύριζε της οροφής ο ανεμιστήρας - άλλος τρελλός κι ονειροπαρμένος-
και ο άγγελος του ψεύδους έκαμε κούνια,
σα παρθένα σ'αμαρτία, στους μπρούτζινους έλικες!
Σα μαχαίρια τον έκοβαν κι έπεφτε το αίμα του βροχή πάνω στα στεγνά σεντόνια...
Ξεκαρδιζόταν ο καταραμένος και έπεφταν τα γέλια του στα μάγουλα μου κόκκινα.
Δεν άντεξα ,φίλε μου, το κόκκινο !
Το πορφυρό τ'ανέχομαι
Το άλικο το κουβαλώ,
Το κόκκινο , συγχώρα με, δε μπορώ να το καταπιώ!
Με δάχτυλα τρεμάμενα πάτησα το OFF.
"αναθεματισμένη, φώναξε οργισμένος.
Νομίζεις οτι γλύτωσες;
Για κοίτα , κόρη μου, τον πεντακάθαρο καθρέφτη σου.
Θαρρώ πως ανάμεσα στα στήθια σου
Ενα σπασμένο βέλος μου έχεις κλέψει!»
Άτιμε έρωτα!!
Έρωτα με γέννησες,
Έρωτα με μαχαίρωσες!

Γιατί σ' αγαπώ;


Γιατί σ' αγαπώ;
Γιατί είσαι πολυμορφική και πολύχρωμη σαν καλειδοσκόπιο
Γιατί παίρνεις μια λέξη κι ερωτοτροπείς ώρες μαζί της.
Γιατί μια λέξη τελείως ασήμαντη, στα χείλη και στα δάκτυλά σου παίρνει άλλες διαστάσεις, άλλες σημασίες.
Γιατί ζωγραφίζεις, δημιουργείς, πλάθεις, συνθέτεις.
Γιατί είσαι σκληρή και τρυφερή με τις λέξεις.
Γιατί τους κάνεις τρυφερό έρωτα και τις βιάζεις.
Γιατί τις ξεσκίζεις και μετά γλύφεις τις πληγές τους.
Γιατί είσαι αντιφατική.
Γιατί είσαι όλα.
Σ’ αγαπώ…

Σε αγαπώ γιατί δημιουργείς θέμα από το τίποτα
Γιατί λατρεύεις να μιζεριάζεις και μετά να μου κάνεις έρωτα.
Γιατί ζεις τους ρόλους που παίζουμε, κλαις κι οδύρεσαι κι είσαι ευτυχισμένη μ’ αυτό.
Για τον τρόπο που χαμογελάς όταν ντρέπεσαι.
Για τους χίλιους διαφορετικούς τόνους της φωνής σου.
Σ’ αγαπώ για τ’ αρώματα στην ατμόσφαιρα όταν θυμώνεις κι όταν φοβάσαι.
Σ’ αγαπώ για τα λουλούδια που με τυλίγουν κάθε φορά που σε σκέφτομαι.
Σ’ αγαπώ…

Σ’ αγαπώ γιατί με κάνεις να φαίνομαι πάντα εγώ η κακιά.
Γιατί τελικά πάντα εγώ κάνω πρώτη πίσω.
Σ’ αγαπώ γιατί λατρεύω να κάνω πρώτη πίσω.
Σ’ αγαπώ γιατί ακολουθείς πάντα τις τρέλες μου.
Σ’ αγαπώ γιατί έβγαλες στην επιφάνεια τις τρέλες μου.

Σ’ αγαπώ…

Γιατί σ’ αγαπώ;
Σ’ αγαπώ για χίλιους λόγους…
Να… σαν κι αυτόν…
Αυτές οι λέξεις, οι αραδιασμένες στο χαρτί,
Αυτές οι λέξεις είναι ο λόγος που σε αγαπάω.
Αυτές και ακόμη κάτι…
Σ’ αγαπώ γιατί μου έμαθες την ευτυχία του να δίνεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα!
Σ’ αγαπώ…

AmElHaSSiZ

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

Σ' αγαπώ


Σ’ αγαπώ με το σώμα δίχως νου
Με το μπλε και το μαύρο τ’ ουρανού
Σ’ αγαπώ με τον τρόμο του κενού
Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ σα κορίτσι δυνατά
Σα να ήταν η πρώτη μου φορά
Σ’ αγαπώ θυμωμένα και σκληρά
Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ
σ’ αγαπώ κι ας το ξέρω
πως δε θα μου βγει σε καλό

και φοβάμαι όταν δίπλα μου κοιμάσαι
πως μια μέρα ίσως να μη με θυμάσαι

σ’ αγαπώ με τον τρόπο που μπορώ
με τη δίψα που πίνω το νερό
σ’ αγαπώ με ότι έχω και φορώ
σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ
σ’ αγαπώ κι ας το ξέρω
πως δε θα μου βγει σε καλό

Και φοβάμαι όταν δίπλα μου κοιμάσαι
Πως μια μέρα ίσως να μη με θυμάσαι
Και φοβάμαι τις βραδιές που δεν κοιμάμαι
Πως μια μέρα ίσως να μη σε θυμάμαι

Σ’ αγαπώ με το σώμα δίχως νου
Με το μπλε και το μαύρο τ’ ουρανού
Σ’ αγαπώ με τον τρόμο του κενού
Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ
Σ’ αγαπώ κι ας το ξέρω
πως δεν θα μου βγει σε καλό

Μουσική/ Στίχοι: Παναγιώτης Καλατζόπουλος/ Μιχάλης Γκανάς

Σιωπή ….., ίχνος του Πνεύματος

Όταν τα νερά
του ξέχειλου ποταμού,
στερεύουν χορεύοντας,
τα σύννεφα φταίνε,
που λειψά ταξιδεύουν.
Όταν τα κύματα,
καθηλώνονται χαμαί,
του πέρατος της λίμνης,
ο αγέρας τ’ ουρανού
έχει σκοντάψει…
Όταν η διαδήλωση
των απεργών, ανάσα
στα μαγαζιά ακουμπά,
οράματα φαίνεται
πως ξεπεζεύουν σιμά…
Όταν στης παρέας
τον άμουσο χορό,
ουρλιαχτά βασιλεύουν,
σταυροδρόμια κόκκινα
στης ομίχλης τον καιρό…
Όταν ξωκλήσι
τ’ ορίζοντα φωταυγές
το δρόμο τους διαπερνά,
συνειδήσεις παλεύουν,
ίχνος του Πνεύματος.
Αλλιώς, της μάνας
ο δουλεμένος γιος,
τη σιωπή του αρχίζει,
γιατί τα λόγια του
μάταια απ’ το κλάμα…

Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας, 2005.

Έρωτας και τρέλα


Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η τρέλα, επειδή λυπήθηκε την ανία, πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η περιέργεια που δεν μπορούσε να κρατηθεί ρώτησε: «τι είναι το κρυφτό»;

Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την ευφορία και η χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το δίλημμα και την απάθεια να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν : Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η τρέλα…

Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω απ΄ τον πρώτο βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του θριάμβου, που με τη δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Ο αλτρουισμός δεν μπόρεσε να κρυφτεί, γιατί κάθε μέρος που έβρισκε το άφηνε για κάποιον άλλο, ενώ η γενναιοδωρία κάθε κρυψώνα που έβρισκε την παραχωρούσε σε όποιον της την ζητούσε. Ο εγωισμός αντίθετα βρήκε καλή κρυψώνα, αγνοώντας όλους τους γύρω του, ενώ ξοπίσω του έτρεξε η ρουφιανιά. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού, ενώ το πάθος και ο πόθος κρύφτηκαν μέσα σ΄ ένα ηφαίστειο.
Ο έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.
«....1000» μέτρησε η τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την πίστη που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το σεισμό του πόθου και του πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και, αφού βρήκε τη ζήλια, δεν δυσκολεύτηκε να βρει και το θρίαμβο που θριαμβολογούσε για την κρυψώνα του. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα το δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί. Η γενναιοδωρία αποκαλύφθηκε μόνη της για να βοηθήσει, οπότε ο αλτρουισμός φιλοτιμήθηκε και βγήκε δίπλα της. Στο μεταξύ, η ρουφιανιά, πηγαίνοντας να καρφώσει τον εγωϊσμό, αποκαλύφθηκε μαζί του.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός απ΄ τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι απ΄ το θυμό της άρχισε να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει!

Η τρέλα ταράχτηκε, δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη… Στο τέλος, μην μπορώντας να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να γίνει ο οδηγός του.

Κι από τότε, ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα τον συνοδεύει !

http://sakopetra.com/php/modules.php?name=News&file=print&sid=170

Η καρδιά

Γιατί πας να ξεχάσεις;
Είχες τόσο φόβο;
Γιατί πας να ξεχάσεις,
εαν θέλω μόνο την αγάπη σου;

Είναι η ψυχή που μου λέει
που μου λέει να σε ακολουθήσω
Θέλω να δώσω,
να σου δώσω τόσο τόσο τόσο τόσο
τη συγνώμη μου
Αλλά ξέρω από αγάπη, καρδιά..
Ναι, ξέρω να σ' αγαπάω
Ναι ξέρω αγάπη μου,
καρδιά μου, καρδιά μου

Θέλω να ζητήσω συγνώμη
Ξέρω αγάπη μου...

Γιατί πας να φύγεις;
κατάλαβέ με, σ' αγαπάω
Και παλεύω για μια ζωή που να αξίζει
Αυτό είναι αγάπη
κατάλαβέ το αγάπη μου
Κι έχω συγχώρεση, έχω τη συγχώρεσή σου
Έχω περισσότερα από αυτό,
Έχω την αγάπη σου...
Θέλω να σου δώσω, όλα όσα θέλεις
Ξέρω αγάπη μου, καρδιά μου...
Ξέρω από αγάπη
Είσαι η καρδιά, είσαι η καρδιά μου
Είσαι η καρδιά μου...
Θέλω να σου δώσω αγάπη,
Κατάλαβέ το....
El corazon - Arno Elias

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

Αγάπα με και όπου πάει

Απόψε είσαι εδώ
Μου φτάνει μόνο αυτό
Περίμενα καιρό
Για λίγο να σε δω
Τα πάντα θα σου πω
Που καίνε το μυαλό
Τα πάντα κι ας χαθώ
Ακόμα σ’ αγαπώ
Αγάπα με και όπου πάει
Μη νοιαστείς καρδιά μου
Ο χρόνος σταματάει απόψε
Που είσαι εδώ
Αγάπα με ταξίδεψέ με
Μες στα όνειρά μου
Τον κόσμο όλο κλείσε φως μου
Στο σ’ αγαπώ
Απόψε είσαι εδώ
Σε νιώθω σαν θεό
Αστέρια κι ουρανό
Στα χείλη σου θα πιω
Τα πάντα θα ζητάς
Γι’ αγάπη θα μιλάς
Στη νύχτα θα γλιστράς
Θα πάω όπου πας
Βίκυ Γεροθόδωρου

Ήρθες

Ήρθες και έφερες το φως μες στο σκοτάδι μου
λαμπρό μου άστρο τ' ουρανού μου γλύκανες το βράδυ μου
ήρθες να διώξεις τις σκιές, που πάντα με φοβίζαν
και να ενώσεις τις καρδιές που κάποτε χωρίζαν...

Δεν έπαψα την πίστη μου να έχω στην αγάπη
ήρθες και φλόγες άναψαν μέσα από τη στάχτη
περίμενα μία ζωή να ρθει το καλοκαίρι
κι ήρθες εσύ και μου'βαλες αστέρια μες στο χέρι

Ήρθες ν' αλλάξεις τις στιγμές που πίκρες με γεμίζαν
να ζωντανέψεις τις καρδιές που κάποτε ραγίζαν
μονάκριβη αλήθεια μου, αγάπη της ζωής μου
ήρθες και ήρθε η άνοιξη και άνθισε η ψυχή μου

Άθη Λ.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

Αερικό

Αερικό Αερικό λένε την κόρη που αγαπώ
Αερικό Αερικό λένε την κόρη που αγαπώ
Βγήκα στο δρόμο μια βραδιάκι είδα να παίζουν τα παιδιά
μα πιο ψηλά στον ουρανόέπαιζε ένα άστρο μακρινό
Αερικό Αερικό λεν το λουλούδι που αγαπώ
Πήγα και βρήκα χρυσικόγια δαχτυλίδι μαγικό
μα ήταν το δάχτυλο μικρόκαι το χαμόγελο πικρό
Αερικό Αερικό λένε τα μάτια που αγαπώ
Τώρα θα ανάψω μια φωτιά
στα κυπαρίσσια του νοτιά
και στην ψηλότερη κορφή
θα σ' έχω μάνα κι αδερφή
Αερικό Αερικό λεν την αγάπη που αγαπώ

Νίκος Γκάτσος

Αερικό της νύχτας

Αργά περπάτησες
μες στη βροχή σιωπηλά μέσα στη θύελλα και με προσκάλεσες ξανά μ΄ εκείνο το επίμονο
βλέμμα σου που αδιασάλευτο ηδονικό
γίνεται φως πνοή και πρόσταγμα χορού ερωτικού χορού
μες στη βροχή, μέσα στη θύελλα δίχως κανόνες
και σωστούς βηματισμούς, απείθαρχο
σαν ξωτικό αερικό της νύχτας να πλημμυρίζει ο νους και οι αισθήσεις με βροχή,
με θύελλα,
με έρωτα,
με σιωπή...

Αργά περπάτησες μες στη σιωπή...
και χάθηκες...

Τάκης Τ.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

Zωτική σύζευξη

...
Kαι όταν τα χέρια σου
Μακραίνουν προς τα κάτω
Ακουμπώντας τον πόρο του εδάφους
Απο το βάρος της παραίτησης
Κλέψε όπως μόνο εσύ ξέρεις
μια ματιά
Στην καμένη βελανιδιά
Που φέρνει μάτια ολοζώντανα
Σαν τις οφθαλμοκόρες που τυφλώνουν
Εκτινάσοντας την φουρκέτα της ζωής.
Αφέσου στην ακινησία που δημιουργεί η ένταση
Της νέας κίνησης
Νάχεις να θυμάσαι
Εστω και το αφηρημένο, πάντα διστακτικό απο την αμυντική σου γραμμή
Μειδίαμα του χαμογέλου σου.
Την μεταβολή του παλμού σου απο τον πλούτο της στιγμής.
Ολα αυτά τα πελώρια και αιώνια
υφασμένα με το νήμα του αοράτου προικιά σου
νάχεις στην ράχη σου για την ζωτική σου σύζευξη.
Troll

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Όμικρον – Ωμέγα

Το κορμί σου γέμισε Ό
Ω το όμικρον…
Ο το ωμέγα σου…
Ψηλαφίζω…

καμιά φορά, ξέρεις, το «ο» της φωνής σου
γίνεται ωμέγα…
και να ξανά οι καμπύλες του όμικρον
κολλητές αλλά ανολοκλήρωτες…

Το «ο»… Τα «ο» του κορμιού σου
κάνουν το μυαλό μου να
σιγοψιθυρίζει: «όχι άλλη φάλαγγα, όχι…»
Ω το όμικρον
Ο το ωμέγα σου…

Τι κι αν η παιδικότητα κρύβει τη γυναίκα…
Τι κι αν η πιθανή αρρενωπότητα,
η αδρεναλίνη κρύβει τα μακριά θηλυκά επικίνδυνα νύχια σου…
Ω το όμικρον…
Ο το ωμέγα σου…

Η νύχτα η πουτάνα,
Η μόνιμη ερωμένη μου…
Της μοιάζεις…
Έκφυλη. Με μυρωδιές και σκοτάδια πιο
πολλά απ του μυαλού μου…
Ω το όμικρον…
Ο το ωμέγα σου…

Το κορμί σου γέμισε όμικρον…
Παιδική αστρόσκονη σα γυρίζεις
και στροβιλίζεσαι στα σεντόνια σου…

Ο Μορφέας σε φοβάται…
Κάθε βράδυ δίνεις πια μάχη για να σε «πάρει»…
Είναι αρσενικός διστάζει, ταπεινώνεται
στις καμπύλες σου…
Ω το όμικρον…
Ο το ωμέγα σου…

Πως, πώς να υποταχθεί…
Πώς, πώς να μην υποταχθεί κάποιος
στα θέλγητρα των δύο γραμμάτων
σου με τον ίδιο ήχο; Πώς;…
Ω το όμικρον…
Ο το ωμέγα σου…

Ακόμα και η αλμύρα σου δε μπορεί να σταθεί
στις γωνιές σου… Κυλά… κατρακυλά στις καμπύλες σου
«Όχι, όχι άλλη φάλαγγα… όχι!»
Άμη

Το φεγγάρι έστειλα


Το φεγγάρι έστειλα, άγγελέ μου, να σε βρει, να σε πάρει από τα χέρια που σε κοίμισαν, σε έφερε στην αγκαλιά μου κα σ’ ακούμπησε, προσεκτικά, να μην σου τσαλακώσει τα φτερά σου, στο στήθος μου. Ακούμπησε το αγγελικό σου πρόσωπο, στο μέρος της καρδιάς μου και όλη νύχτα έμεινα να παρατηρώ τη γλυκιά μορφή σου.
Το πρωί σαν ξύπνησες, με ρώτησες, με βλέμμα όλο απορία, που βρίσκεσαι και τότε εγώ σου είπα «στον παράδεισο». Γιατί αγάπη μου, εκεί με πήγες, την στιγμή που σε ένοιωσα στα χέρια μου.


Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

Ο Πληθυντικός Αριθμός

Ο έρωτας,
όνομά ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θυληκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά

O, my luve's like a red, red rose

O, my luve's like a red, red rose,
That's newly sprung in June.
O, my luve's like the melodie,
That's sweetly play'd in tune.

As fair art thou, my bonie lass,
So deep in luve am I,
And I will luve thee still, my Dear,
Till a' the seas gang dry.

Till a' the seas gang dry, my Dear,
And the rocks melt wi' the sun!
O I will luve thee still, my Dear,
While the sands o' life shall run.

And fare thee weel, my only Luve,
And fare thee weel a while!
And I will come again, my Luve,
Tho' it were ten thousand mile!
Robert Burns

Θυμός και Ζωή...


Έρχεσαι από το βάθος του δρόμου. Εμφανίζεσαι από το σημείο που η διακριτική ικανότητα αγκαλιάζει τις συγκλίνουσες γραμμές, που βρίσκονται σε καθεστώς απατηλής παραλληλίας. Το ποδήλατό σου βρίσκεται στην εκδοχή του, διάτρητα, αποσυντιθεμένου σιδήρου… το χρώμα της σκουριάς ήταν πάντα λατρευτό στους συγγραφείς και εν γένει σε αυτούς που είχαν φτάσει πιο «πέρα». Στην πορεία σου συλλέγεις αλφαβητικά γράμματα. Ξεκίνησες περνώντας από τη θάλασσα. Της κλέβεις το Θήτα και χαζεύεις τους λουόμενους, πανικοβλημένους, από την μεταλλαγή στο φυσικό στοιχείο… τι σου κάνει κι αυτή η ανάπτυξη… προχωράς και θερίζεις και ένα Ύψιλον. Αυτό το κλέβεις από την υπομονή των ανθρώπων. Μ’ ένα τρόπο, η υπομονή, αυτό το χυδαίο μα και συνάμα αξιοπρεπές ουσιαστικό, λειτουργεί και σαν ένας αιώνιος δολοφόνος. Αχόρταγη όπως πάντα, αρχίζεις να ερωτοτροπείς με το Μι από την μοναξιά. Έτσι, η λέξη εξαϋλώνεται εννοιολογικά και οι άνθρωποι δε νιώθουν πια μόνοι τους. Τους απολαμβάνεις βλέποντας τους να κινούνται ξανά ζωντανοί να έχει απενεργοποιηθεί το pause της ηλεκτρονικής τους ύπαρξης. Ο όρκος της αιώνιας αγάπης είναι το επόμενο θύμα. Περικυκλωμένο από το δολιοφθόρο βλέμμα σου, αποκαθηλώνεις το Όμικρον, ξέρεις, σα να ξεστολίζεις με την μελαγχολία της ημερολογιακής ταύτισης του Αγιαννιού, το πλουμιστό Χριστουγεννιάτικο δέντρο που πάντα χαιρόσουν και βαριόσουν ανελέητα. Ο πόνος μετά από τη χειροδικία σου, δεν είχες άλλο τρόπο να δείξεις το δίκιο σου, άλλαξε πτώση κλήσης και κατακρημνίστηκε στην αιτιατική. Πάντα κράταγες για καβάντζα του μέλλοντος την κλητική, απωλέοντας το τελικό του Σίγμα. Ξαφνικά, έπιασε χειμώνας και έπρεπε να τσεκάρεις τις αποθήκες σου, προνοητική σα τα μυρμήγκια, ακολουθώντας τις διδαχές των, στην πλειοψηφία, άξιων και σίγουρων διδασκάλων μας, και βλέπεις αραδιασμένα σα το μαυρόασπρο ντόμινο. Θήτα, Ύψιλον, Μι, Όμικρον, Σίγμα και διακρίνεις, χαμηλώνοντας το κεφάλι, με το περιεργαστικό σου βλέμμα, ότι πάλι στη ζωή παίχτηκε ένας απρόβλεπτος μετασχηματισμός. Οι αποσυντιθεμένες λέξεις έδωσαν τη θέση τους στο «Θυμό». Άρχισες να τον κυλάς στα χέρια σου, αχ, μα ποτέ στην καρδιά σου, επειδή σα πλάσμα λατρευτό, δεν άντεχες να τον μοιράσεις, άρχισες να τον καταναλώνεις η ίδια για να τον εξαφανίσεις. Άρχισες να μεταμορφώνεσαι σε Μάικ Λαμάρ κι εγώ σα μαλάκας θεατής, να σε παρακολουθώ… Περπάτησες ξυπόλυτη πάνω σε μαχαίρια, τι όμορφα τα οστά του πέλματός σου, έκανες ασκήσεις μπαλέτου με φλεγόμενα στεφάνια και μπάλες, έκανες ταξίδια καταπίνοντας τις σιδηροτροχιές, μελετούσες και τελικά φυλακιζόσουν στο κρυσταλλικό πλέγμα των ορυκτών. Έπιανες να ασβεστώσεις, να μας βρει νοικοκυρεμένους το Πάσχα κι έπεφτες στον κουβά με τον ασβέστη. Παρόλα αυτά, παρέμενες λατρευτή με την γλύκα του παιδιού που κλαίει γιατί το χτύπησε η μπάλα και έχασε στα μήλα. Και συνεχίζεις, μην ξέροντας. Απόρροια της λήθης, ότι sto εναλλακτικό σου ταγάρι, αυτό που κάνει τη χαζοδιαφορά, σε μια παλιά ξεχασμένη εσωτερική ραφή έχει πάντα αποθηκευμένο ένα κομμάτι σκληρό χαρτί. Απομεινάρι από τα προσκλητήρια της βάπτισης με το όνομα της παλιάς παιδικής σου φίλης, αυτης που ήταν πολύ όμορφη κι όλοι, σχεδόν ντρέπονταν να την πλησιάσουν. Ζ Ω Η…
Άμη

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Ο κόσμος κατάγεται από το αρχέγονο νερό


"Ήτανε ωστόσο μεγάλος πειρασμός το ποτάμι.
Τ' ακούγαμε που κυλούσε τα νερά του και το λαχταρούσανε.
Αυτά τα δυόμισι χρόνια, τους είχε φάει η βρώμα.
Είχανε ξεσυνηθίσει ένα σωρό χαρές.
Και να, τώρα που είχε βρεθεί στο δρόμο τους αυτό το ποτάμι.
Αλλά η διαταγή της Μεραρχίας".

"Να πρόφταινε μονάχα να βουτήξει στο ποτάμι,
να μπει στα νερά του, τα παρακάτω δεν τον νοιάζανε...
...Από τη στιγμή που το σώμα του, ολόγυμνο, μπήκε στο νερό,
τούτο το σώμα που δυόμισι χρόνια βασανιζότανε,
που δυο τραύματα το είχανε ως τώρα σημαδέψει,
από τη στιγμή αυτή ένιωσε άλλος άνθρωπος.

Σα να πέρασε ένα χέρι μ' ένα σφουγγάρι και να τα έσβησε εκείνα τα δυόμισι χρόνια".

Αντώνης Σαμαράκης "Το ποτάμι - Ζητείται ελπίς"

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2007

Στον ύπνο σου χαμογελάς


Στον ύπνο σου χαμογελάς
τι να σου λέει, τι κοιτάς;
Ανασαίνεις, περιμένεις ποιος σε φίλησε ρωτάς
Σε ποια κόγχη του μυαλού σου ξενυχτάς και τριγυρνάς;
Κλέβεις, δίνεις το δικό σου ποιος σε μίσησε ρωτάς
.
Είσαι η τελευταία νύχτα ύστατό μου πρωινό
Δε θα φύγεις, δε θα μείνεις θα ‘σαι απλά για πάντα ΕΔΩ
.
Τι σε φέρνει, άγγελέ μου, στης καρδιάς μου τ’ ανοικτά
και ποια μοίρα θύμισε μου, μας ξανάφερε κοντά
ένα φως μες το μυαλό σου λάμπει τώρα και ξυπνάς
να μου δώσεις το δικό σου το φιλί που πεθυμάς

Aρλέτα

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2007

Μη με κοιτάς...


... το θέαμα δεν θα σ'αρέσει
δεν με γνώρισες έτσι, το ξέρω...
κι όμως, ήξερες από την πρώτη στιγμή
πως μάτωνα μέσα μου όπως κι εσύ...

μη με κοιτάς
σε πλήγωσα
κι αυτό με κάνει να πονάω πιο πολύ
κι απ' τις πληγές που άθελά σου μου προξένησες...

μη με κοιτάς
ντρέπομαι να με βλέπεις έτσι
κι όμως δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι γιατί απλά
εσύ είσαι η ελπίδα μου και σ' έχασα...

μη με κοιτάς...
δεν το αντέχω
χωρίς φτερά
χωρίς μια ηλιαχτίδα
το τέλος δεν θ' αργήσει

γι' αυτό σου λέω
μη με κοιτάς
κράτα την πρώτη εικόνα
την πιο καλή ανάμνηση...

αυτό είναι ελεύθερη πτώση

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2007

Μην φύγεις...


Μην φύγεις από δίπλα μου
Στο πλάι μου θέλω να 'σαι
Μην με αφήσεις μονή μου
Τώρα που τόσο φοβάμαι
Τώρα σε χρειάζομαι
Μείνε και κράτησε με
Τώρα σε xρειάζομαι
Μείνε, αγάπησε με
Αν φύγεις θα χαθώ
Στην μοναξιά μου θα κρυφτώ
Αυτή που άντεξε τόσο καιρό
Το κάθε μου όνειρο

Animal Bank

Amelhassiz

Amelhassiz
http://amelhassiz.blogspot.com